«Η Θέουτα είναι Ισπανία και η Θέουτα είναι Ευρώπη!»

 

Ο Βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ' στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα στη Θέουτα!

«Η Θέουτα είναι Ισπανία και η Θέουτα είναι Ευρώπη!» 

Κατά τη διάρκεια της ιστορικής, πρώτης επίσκεψής του στη Θέουτα, ο Βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ' επιβεβαίωσε την κυριαρχία της Ισπανίας επί της Θέουτα και της Μελίγια, τονίζοντας ότι τα σύνορά τους αποτελούν ταυτόχρονα και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Βασιλιάς ζήτησε επίσης την άμεση επιστροφή των μεταναστών που εισήλθαν παράτυπα στις 30-31 Ιουλίου και προέτρεψε τους πολιτικούς ηγέτες να υπερασπιστούν την εδαφική κυριαρχία της Ισπανίας χωρίς δισταγμό.

 Ο Βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ' και η Βασίλισσα Λετίθια έτυχαν ενθουσιώδους υποδοχής από το πλήθος που γιόρταζε την επίσκεψή τους! 

 Πηγή: EL ESPAÑOL | Gustavo Molina & Raúl Rodríguez

ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ ΚΑΤΑ ΡΩΣΙΑΣ ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΣ ΡΩΣΙΚΟ ΥΓΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ

 

Η Ευρώπη εισήγαγε ποσότητα-ρεκόρ 12,18 εκατομμυρίων τόνων υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από το ρωσικό έργο Yamal στην Αρκτική, κατά τους πρώτους εννέα μήνες του 2026. Το εκτιμώμενο κόστος ανέρχεται σε 7,88 δισεκατομμύρια ευρώ — ποσό που καταβλήθηκε κατά το ίδιο διάστημα που οι Βρυξέλλες ενίσχυαν δημόσια τις κυρώσεις κατά της πολεμικής οικονομίας της Ρωσίας.

Τα στοιχεία προέρχονται από τη γερμανική ερευνητική ομάδα Urgewald και βασίζονται σε δεδομένα ναυτιλιακών μεταφορών της Kpler. Οι εισαγωγές αυξήθηκαν κατά 9,5% σε ετήσια βάση, παρόλο που οι συνολικές παραδόσεις του έργου Yamal παγκοσμίως μειώθηκαν κατά 1,3%. Η Ευρώπη παρέλαβε 167 φορτία, ποσοστό που αντιστοιχεί περίπου στο 85% του συνόλου των αποστολών του έργου. Οι πληρωμές ανά τρίμηνο διαμορφώθηκαν ως εξής: 2,88 δισ. ευρώ το 1ο τρίμηνο, 3,08 δισ. το 2ο τρίμηνο και 1,92 δισ. το 3ο τρίμηνο.

Ιδού τι παραλείπει το δελτίο τύπου: Η απαγόρευση της ΕΕ για τις βραχυπρόθεσμες συμβάσεις ρωσικού LNG τέθηκε σε ισχύ στις 25 Απριλίου. Παρόλα αυτά, οι ποσότητες αυξήθηκαν. Οι μακροπρόθεσμες συμβάσεις παραμένουν νόμιμες έως την 1η Ιανουαρίου 2027 — και εκεί ακριβώς βρίσκονται τα μεγάλα κεφάλαια. Ο ακτιβιστής Sebastian Roetters το έθεσε ωμά: η απαγόρευση των βραχυπρόθεσμων συμβάσεων «δεν συνέβαλε ουσιαστικά στη διατάραξη του εμπορίου».

Η γεωγραφία εξηγεί τα υπόλοιπα. Το έργο Yamal εξαρτάται από έναν μικρό στόλο πλοίων μεταφοράς LNG κατηγορίας Arc7 (ικανών να πλέουν σε πάγους). Οι ευρωπαϊκοί τερματικοί σταθμοί και τα ναυπηγεία βρίσκονται αρκετά κοντά ώστε να επιτρέπουν γρήγορους κύκλους παράδοσης — κάτι που είναι κρίσιμο τον χειμώνα, όταν η διαδρομή μέσω της Αρκτικής προς την Ασία γίνεται δύσκολη. Η Ασία δεν μπορεί να απορροφήσει αυτά τα φορτία με τέτοια ταχύτητα. Η Ευρώπη, όμως, μπορεί.

Ο νόμος περί κυρώσεων που προωθήθηκε από τον Lindsey Graham στην Ουάσιγκτον —και υπογράφηκε στις 18 Σεπτεμβρίου— κατονομάζει το Yamal LNG και θέτει ως καταληκτική ημερομηνία τη 18η Οκτωβρίου. Το ερώτημα που αξίζει να παρακολουθήσουμε είναι αν οι κυρώσεις αυτές θα στραφούν τελικά και κατά των Ευρωπαίων αγοραστών.

Οι κυρώσεις αποτελούν πολιτική επιλογή. Τα τιμολόγια, όμως, αποτελούν συγκεκριμένη απόφαση.

Πηγή: Ανάλυση της Urgewald με βάση στοιχεία ναυτιλιακών μεταφορών της Kpler, όπως δημοσιεύτηκε από το Euronews και το gCaptain, 9–11 Οκτωβρίου 2026.

Ποιος είναι ο «Burqaman» και τι ακριβώς έκανε;

 

Ο Tim Miller, μια πραγματικά θρυλική μορφή, ισχυρίζεται ότι μελετά το Ισλάμ...

Ένας Βρετανός συνταξιούχος εμφανίστηκε σήμερα στο εδώλιο του κατηγορουμένου φορώντας μπούρκα, προκειμένου να αρνηθεί την κατηγορία ότι απέκρυψε την ταυτότητά του —φορώντας τη συγκεκριμένη ενδυμασία— κατά τη διάρκεια διαδήλωσης κατά των μεταναστών.

Ο 76χρονος Timothy Miller δήλωσε σε δικαστή ότι υπέστη «παράνομη σύλληψη» κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο μήνα στο Πόρτσμουθ.

Αρνήθηκε ότι φορούσε «μπούρκα για να αποκρύψει την ταυτότητά του» στη διαδήλωση της 12ης Σεπτεμβρίου —για την οποία η αστυνομία είχε προειδοποιήσει ότι θα συλλάμβανε όσους συμμετέχοντες φορούσαν μάσκες ή καλύμματα προσώπου.

Ο Miller εμφανίστηκε στο δικαστήριο του Πόρτσμουθ φορώντας μπούρκα και κρατώντας μια μαύρη τσάντα χειρός και έναν πορτοκαλί φάκελο.

Ο Miller, ο οποίος δεν εκπροσωπήθηκε από δικηγόρο, διερωτήθηκε γιατί επιτρέπεται στους μετανάστες να εισέρχονται στο Ηνωμένο Βασίλειο χωρίς να τίθενται ερωτήματα για τη θρησκεία τους, ενώ ο ίδιος δεχόταν επανειλημμένες ερωτήσεις σχετικά με την υποτιθέμενη προσχώρησή του στο Ισλάμ.

Ισχυρίστηκε ότι η κίνησή του αποτελούσε μέρος των θρησκευτικών του καθηκόντων και δήλωσε ότι θα «συνιστούσε σε οποιονδήποτε να φορέσει το πέπλο και να ζήσει μέσα σε καθεστώς προστασίας" (στην χώρα που προστατεύει τους μουσουλμάνους).

Ισχυρίστηκε επίσης ότι διαθέτει «διερευνητικό πνεύμα» και δήλωσε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο «οδεύει προς μια ισλαμική κοινωνία», επομένως θα αποτελούσε πλεονέκτημα για τον ίδιο να ασπαστεί το Ισλάμ.

Του ζητήθηκε να αφαιρέσει το κάλυμμα του προσώπου του κατά την ταυτοποίησή του στο δικαστήριο, αλλά στη συνέχεια το επανατοποθέτησε.

Όταν ερωτήθηκε ποια ήταν η νομική του υπεράσπιση έναντι της κατηγορίας, ο Miller απάντησε: «Το ζήτημα, πολύ απλά, είναι ότι θα έπρεπε να έχουμε έναν νόμο και νομίζω ότι όλοι συμφωνούν σε αυτό».

Ο δικαστής Stephen Apted απάντησε: «Αυτό δεν αποτελεί υπεράσπιση απέναντι στην κατηγορία».

Ο Miller δήλωσε ότι διέθετε «εξαίρεση» για την τήρηση των «ισλαμικών» θρησκευτικών πρακτικών.

Ο κ. Apted ζήτησε στη συνέχεια από τον Miller να διευκρινίσει αν ασκούσε το Ισλάμ ως θρησκεία, με τον κατηγορούμενο να απαντά: «Με την έννοια ότι μελετώ το Ισλάμ, καθώς φαίνεται να είναι η πιο επωφελής θρησκεία για να την προσέξει κανείς στο σημερινό κλίμα».

Όταν ρωτήθηκε για το θρήσκευμά του, ο Miller δήλωσε: «Δεν θεωρώ ότι οφείλω να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, διότι κανείς άλλος δεν ερωτάται σχετικά με το θρήσκευμά του όταν εισέρχεται στη χώρα. Γιατί μου γίνεται αυτή η ερώτηση;

Δεν έχω ακούσει ποτέ ξανά να υποβάλλεται σε κάποιον ερώτηση για το θρήσκευμά του. Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό;»

Ο δικαστής Apted απάντησε: «Σας υποβάλλω αυτή την ερώτηση μόνο και μόνο επειδή καθήκον μου είναι να διαχειριστώ την υπόθεση. Πρέπει να προσδιορίσω ποια είναι τα ουσιαστικά ζητήματα της υπόθεσης».

Και συνέχισε: «Πρέπει να αποδείξετε ότι φορούσατε αυτά τα αντικείμενα στο πλαίσιο θρησκευτικής πρακτικής. Αυτό θα απαιτήσει την προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων».

Ο Miller είπε: «Κατά τη γνώμη μου, επρόκειτο για παράνομη σύλληψη. Συμμορφώθηκα με τα πάντα.

Καταγράφηκα από όλες ανεξαιρέτως τις κάμερες. Εμφανίστηκα οικειοθελώς μπροστά σε αυτές τις κάμερες».

«Δεν μου ζητήθηκε ούτε μία φορά να αφαιρέσω το κάλυμμα του προσώπου μου. Αυτό θα έχει καταγραφεί στις κάμερες σώματος.

Επομένως, θεωρώ ότι πρόκειται για παράνομη σύλληψη, η οποία πρέπει επίσης να αμφισβητηθεί».

Ο δικαστής Apted δήλωσε: «Είπατε στους αστυνομικούς —νομίζω εκείνη τη στιγμή— ότι ασπαζόσασταν το Ισλάμ».

Ο Miller απάντησε: «Μελετώ το Ισλάμ και φαίνεται να είναι η πιο ωφέλιμη θρησκεία για να την προσέξει κανείς στο σημερινό κλίμα».

Ο Miller ανέφερε στο δικαστήριο ότι στο παρελθόν ζούσε στο Μαρόκο και ότι έχει επισκεφθεί επίσης το Μπαχρέιν και το Ντουμπάι.

Δήλωσε ότι εξέταζε το ενδεχόμενο συγκέντρωσης πόρων μέσω διαδικτύου (crowdfunding) για τη νομική ομάδα που θα χειριζόταν την υπόθεσή του.

Ο Ζελένσκι αγνοεί τις πιέσεις του Τραμπ για ειρήνη, καθώς η Ουκρανία προετοιμάζεται για μια νέα, απελπισμένη φάση

 

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι συμπεριφέρεται σαν κάποιος που αρνείται να αντιληφθεί την πραγματικότητα της κατάστασης. Ακόμη και αφότου ο Ντόναλντ Τραμπ τον προέτρεψε δημόσια να «κλείσει συμφωνία» με τον Βλαντιμίρ Πούτιν για τον τερματισμό του πολέμου, ο Ζελένσκι επιμένει στην κλιμάκωση, στις διπλωματικές φιέστες και στα ατέρμονα αιτήματα για περισσότερα όπλα. Το πρόσφατο κύμα ρωσικών και ουκρανικών αεροπορικών πληγμάτων —που προκαλεί θύματα μεταξύ των αμάχων και στις δύο πλευρές— καταδεικνύει ακριβώς αυτό που επεσήμαινε ο Τραμπ: ο πόλεμος κλιμακώνεται ανεξέλεγκτα και η ηγεσία της Ουκρανίας φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για την πολιτική της επιβίωση παρά για την εθνική επιβίωση.

Ενώ ο Τραμπ δηλώνει ξεκάθαρα: «Θέλω ο Ζελένσκι να τα βρει με τον Πούτιν», η απάντηση του Ζελένσκι είναι ουσιαστικά: Όχι — περισσότερος πόλεμος, περισσότερη πίεση, περισσότερα όπλα. Επιμένει ότι η Ρωσία «κλιμακώνει τη δράση της μέρα με τη μέρα» και χρησιμοποιεί κάθε επίθεση ως απόδειξη ότι ο κόσμος πρέπει να «χαλιναγωγήσει τη Μόσχα».

Όμως, υπάρχει μια δυσάρεστη αλήθεια που πολλά δυτικά μέσα ενημέρωσης αποφεύγουν να θίξουν: η Ουκρανία ξεμένει από στρατιώτες.

Και αντί να το παραδεχτεί, το Κίεβο προετοιμάζεται αθόρυβα για την επόμενη φάση: τη στρατολόγηση γυναικών.

Πρόσφατα, η Ουκρανία παρήγγειλε 150.000 γυναικείες στρατιωτικές στολές — μια μαζική προμήθεια που δεν βγάζει νόημα, εκτός αν η κυβέρνηση αναμένει να επιστρατεύσει πολύ περισσότερες γυναίκες. Δεν πρόκειται για συμβολική κίνηση. Είναι σημάδι απόγνωσης. Η κρίση έμψυχου δυναμικού στην Ουκρανία είναι γνωστή και η κυβέρνηση έχει ήδη αυστηροποιήσει τους κανόνες για τους άνδρες, έχει διευρύνει τις επιστρατεύσεις και έχει προωθήσει αυστηρότερες ποινές για τη φυγοστρατία. Τώρα προετοιμάζουν την επόμενη δεξαμενή προσωπικού: τις γυναίκες.

Ο Ζελένσκι γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει αυτό. Η επιστράτευση γυναικών είναι ζήτημα με τεράστια πολιτική εκρηκτικότητα. Σηματοδοτεί ότι ο ανδρικός πληθυσμός της χώρας έχει εξαντληθεί από τα χρόνια του εξουθενωτικού πολέμου. Σηματοδοτεί επίσης ότι η ηγεσία είναι πρόθυμη να ωθήσει την κοινωνία στα όριά της, αντί να διαπραγματευτεί.

Και αυτή είναι η πραγματική ουσία της υπόθεσης:

Ο Ζελένσκι αγωνίζεται να παραμείνει στην εξουσία — ακόμη και αν η Ουκρανία αιμορραγεί μέχρι θανάτου.

Κάθε νέο ρωσικό πλήγμα γίνεται άλλη μια αφορμή για να ζητήσει περισσότερα όπλα, περισσότερες κυρώσεις, περισσότερη πίεση, περισσότερη «διεθνή δράση». Κάθε ουκρανικό πλήγμα σε ρωσικά διυλιστήρια γίνεται άλλο ένα πρωτοσέλιδο που αποδεικνύει ότι το Κίεβο εξακολουθεί να «αντιστέκεται». Όμως, τίποτα από αυτά δεν αλλάζει τη βασική πραγματικότητα: ο πόλεμος δεν κερδίζεται και το ανθρώπινο κόστος εκτοξεύεται.

Το μήνυμα του Τραμπ στον ΟΗΕ ήταν απλό:

Σταματήστε. Διαπραγματευτείτε. Τέλος στις φονικές συγκρούσεις.

Το μήνυμα του Ζελένσκι ήταν το αντίθετο:

Συνεχίστε. Περισσότερη κλιμάκωση. Περισσότερη πίεση. Περισσότερος πόλεμος.

Και τώρα, με τις μαζικές παραγγελίες γυναικείων στολών, η Ουκρανία ετοιμάζεται να στείλει στα χαρακώματα μητέρες, κόρες, νοσοκόμες, δασκάλες — όποιον έχει απομείνει. Όχι επειδή είναι στρατηγικά ορθό, αλλά επειδή η πολιτική ηγεσία αρνείται να αντικρίσει την αλήθεια: ο πόλεμος δεν μπορεί να συνεχιστεί με αυτόν τον ρυθμό.

Ο Ζελένσκι επαναλαμβάνει διαρκώς ότι ο Πούτιν «αναζητά δικαιολογίες για να συνεχίσει τον πόλεμο». Ίσως όμως ο Ζελένσκι θα έπρεπε να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Κάνει το ίδιο: βρίσκει δικαιολογίες για να αποφύγει τις διαπραγματεύσεις, δικαιολογίες για να παρατείνει τη σύγκρουση, δικαιολογίες για να παραμείνει στην εξουσία επ' αόριστον, ενώ η χώρα καταρρέει γύρω του.

Η τραγωδία είναι απλή:

Η Ουκρανία χρειαζόταν έναν πολιτικό ηγέτη-οραματιστή. Απέκτησε έναν επιβιώσαντα.

Και όσοι επιδιώκουν απλώς την επιβίωση, γαντζώνονται στην εξουσία πολύ αφότου το έθνος έχει ξεμείνει από στρατιώτες για να πολεμήσουν γι' αυτούς.

Ο ΕΛΟΝ ΡΙΧΝΕΙ 366 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 3ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ!

 

Σε μια εντυπωσιακή επίδειξη πατριωτικής αποφασιστικότητας, ο Elon Musk έχει διοχετεύσει επίσημα πάνω από 276 εκατομμύρια δολάρια σε ρεπουμπλικανικές οργανώσεις και επιτροπές πολιτικής δράσης (PACs) τους τελευταίους μήνες, εκτοξεύοντας το συνολικό γνωστό ποσό των ομοσπονδιακών πολιτικών του δωρεών για τον τρέχοντα εκλογικό κύκλο στα περίπου 366 εκατομμύρια δολάρια. Το μεγαλύτερο μέρος του πρόσφατου ποσού, ύψους 158 εκατομμυρίων δολαρίων, κατευθύνθηκε απευθείας στο Senate Leadership Fund για την υπεράσπιση της πλειοψηφίας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (GOP), ενώ πάνω από 76 εκατομμύρια δολάρια τροφοδότησαν τον τεράστιο μηχανισμό κινητοποίησης ψηφοφόρων της δικής του οργάνωσης, America PAC, σε κρίσιμες πολιτείες-πεδία μάχης. Επιπλέον εκατομμύρια δόθηκαν στο Congressional Leadership Fund, στο Lone Star Liberty PAC και σε άλλες συντηρητικές πρωτοβουλίες. Ενώ οι Δημοκρατικοί πανικοβάλλονται και τα ΜΜΕ ξεσπούν σε διαμαρτυρίες, ο Musk ρίχνει όλο του το βάρος στην προστασία της ατζέντας «Πρώτα η Αμερική» (America First) που αποκατέστησε ο Πρόεδρος Trump.

Αυτό που καθιστά την κίνηση αυτή ακόμη πιο ισχυρή είναι το γεγονός ότι ο Musk την πραγματοποιεί ενώ ταυτόχρονα διοικεί την Tesla, τη SpaceX και τις άλλες επιχειρήσεις του που προάγουν τον πολιτισμό, κατασκευάζοντας πυραύλους, ηλεκτρικά οχήματα, πλατφόρμες ελεύθερης έκφρασης και τεχνολογία αιχμής. Δεν παραμένει θεατής στο περιθώριο· είναι δημιουργός και μαχητής. Αφού συνέβαλε στη νίκη του 2024, εντείνει τώρα τις προσπάθειές του για τις ενδιάμεσες εκλογές του 2026, ώστε οι Ρεπουμπλικανοί να διατηρήσουν τον έλεγχο της Βουλής και της Γερουσίας, να διασφαλίσουν τα σύνορα, να απελευθερώσουν τις ενεργειακές δυνατότητες και να ολοκληρώσουν το έργο της ανάδειξης της Αμερικής σε πρώτη προτεραιότητα. Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία, αλλά για μια μελετημένη επένδυση στο μέλλον από έναν άνθρωπο που κατανοεί ότι, χωρίς ισχυρές ρεπουμπλικανικές πλειοψηφίες, η πρόοδος που προωθεί για την ανθρωπότητα θα πνιγεί από τη γραφειοκρατία και τον αριστερό εξτρεμισμό.

Το μήνυμα για κάθε πατριώτη είναι σαφές: ο Elon επωμίζεται ένα τεράστιο οικονομικό βάρος, ώστε οι υπόλοιποι από εμάς να μπορέσουμε να επικεντρωθούμε στην κινητοποίηση στο πεδίο. Ασφαλίστε την ψήφο σας νωρίς, οριστικοποιήστε τη συμμετοχή σας και στη συνέχεια βοηθήστε να κινητοποιηθούν ψηφοφόροι που συνήθως δεν προσέρχονται στις κάλπες, αλλά μοιράζονται τις αξίες μας. Κάθε εξασφαλισμένη ψήφος Η Αριστερά ποντάρει στη χαμηλή συμμετοχή και στο χάος – μην τους κάνετε τη χάρη. Πηγαίνετε να ψηφίσετε, εξασφαλίστε τη συμμετοχή σας και ας ολοκληρώσουμε τη δουλειά.

Του Jonathan Gregory

ΕΓΚΑΡΔΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΡΑΜΠ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΧΟΥΘΙ

 

Ο Τραμπ απευθύνει δυσοίωνη προειδοποίηση στους Χούθι μετά τις αναφορές για επιθέσεις κατά της Σαουδικής Αραβίας!

Ο Πρόεδρος Τραμπ κατηγορεί την ομάδα που υποστηρίζεται από το Ιράν ότι επιχειρεί να ανεβάσει τις τιμές του πετρελαίου ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.

«Θα είμαι εκεί μετά τις εκλογές και δεν θα το ξεχάσω ποτέ!»

«Ζητήσαμε από τον Πρέσβη Guilfoyle να ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ». — Εκπρόσωπος Τύπου Katie Zacharia

 

ψήφισμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα

 

Στις 8 Οκτωβρίου 2026, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο ζητείται μια συντονισμένη στρατηγική της ΕΕ για την αντιμετώπιση του ισλαμιστικού «εισοδισμού» (entryism) και της επιρροής δικτύων που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Το ψήφισμα εγκρίθηκε με 381 ψήφους υπέρ, 167 κατά και 15 αποχές. Οι περισσότερες εθνικές αντιπροσωπείες ευρωβουλευτών στήριξαν την πρόταση, ενώ η Ισπανία και η Φινλανδία ξεχώρισαν ως οι μόνες χώρες όπου η πλειοψηφία ψήφισε κατά.

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα ιδρύθηκε στην Αίγυπτο το 1928 και έκτοτε εξελίχθηκε σε ένα ευρύτερο ισλαμιστικό κίνημα, με οργανώσεις-μέλη ή ιδεολογικά συνδεδεμένες οργανώσεις σε διάφορες χώρες.

Το ψήφισμα εστιάζει σε αυτό που οι νομοθέτες περιγράφουν ως ισλαμιστικό «εισοδισμό», αναφερόμενοι στις προσπάθειες ισλαμιστικών δικτύων να αποκτήσουν επιρροή εντός πολιτικών θεσμών, οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών και άλλων καθιερωμένων δομών.

Ζητείται αυστηρότερος έλεγχος της χρηματοδότησης από την ΕΕ, στενότερη παρακολούθηση των σχετικών δικτύων και αξιολόγηση του κατά πόσον ορισμένα συνδεδεμένα άτομα ή οργανώσεις θα πρέπει να συμπεριληφθούν στον κατάλογο της ΕΕ για την τρομοκρατία.

Σημαντικό είναι ότι το ψήφισμα δεν είναι δεσμευτικό. Δεν απαγορεύει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ούτε χαρακτηρίζει αυτόματα καμία οργάνωση ως τρομοκρατική.

Η ψηφοφορία καταδεικνύει τη σημαντική στήριξη εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για στενότερη εξέταση αυτών των δικτύων, αν και τα προτεινόμενα μέτρα θα απαιτούσαν περαιτέρω ενέργειες από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

 

Πράκτορες  της υπηρεσίας HSI (Homeland Security Investigations) εθεάθησαν να μεταφέρουν αντικείμενα και αποδεικτικά στοιχεία από την κατοικία της Σομαλής βουλευτή Ilhan Omar σε οχήματα.

 Πράκτορες της ομοσπονδιακής υπηρεσίας HSI πραγματοποιούν έρευνα στην κατοικία της βουλευτή Ilhan Omar στην Ουάσιγκτον από τις 6 π.μ. περίπου — διαδικασία που διαρκεί ήδη περισσότερο από τέσσερις ώρες.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης επιβεβαίωσε ότι η υπηρεσία Homeland Security Investigations εκτέλεσε ένταλμα έρευνας στο πλαίσιο εν εξελίξει ομοσπονδιακής ποινικής έρευνας.

Το σχέδιο του Τραμπ για την Ευρώπη μόλις αποκαλύφθηκε — και η Πολωνία κατέχει θέση επικεφαλής στο τραπέζι των αποφάσεων

 

Το TVP World δημοσίευσε μια ανάλυση της νέας στρατηγικής της κυβέρνησης Τραμπ για την Ευρώπη και το μήνυμα είναι σαφές: η Ουάσιγκτον αναδιαμορφώνει το ΝΑΤΟ σε ένα σύστημα τύπου «κέντρου-ακτίνων» (hub-and-spoke), με την Πολωνία να αποτελεί ένα από τα κέντρα. Δεν πρόκειται για μεταρρύθμιση μέσω συνόδων κορυφής και κοινών ανακοινωθέντων, αλλά για αναδιάρθρωση που καθορίζεται από τη λίστα των προσκεκλημένων.

Η απόδειξη βρίσκεται στη λεγόμενη «Ομάδα του Μπέργκεν» (Bergen Group). Στα τέλη Σεπτεμβρίου, το Πεντάγωνο προσκάλεσε έξι μέλη του ΝΑΤΟ —τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία, την Πολωνία, τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες— να συγκεντρωθούν στην Πολωνία τον Οκτώβριο για να σχεδιάσουν το μέλλον της Συμμαχίας. Δεν στάλθηκε πρόσκληση στο Λονδίνο, το Παρίσι, το Ταλίν, τη Ρίγα ή το Βίλνιους. Σύμφωνα με διπλωμάτες που επικαλείται το Politico, ο αποκλεισμός ήταν σκόπιμος και όχι αποτέλεσμα παράλειψης. Πρόκειται για την τρίτη συνάντηση αυτού του σχήματος από τον Ιούνιο.

Τα κριτήρια που έθεσε ο Elbridge Colby, αρμόδιος για θέματα πολιτικής στο Πεντάγωνο, είναι τα εξής: σύμμαχοι που εκπληρώνουν ταχύτατα τις δεσμεύσεις τους για τις αμυντικές δαπάνες, διαθέτουν το απαραίτητο μέγεθος για να συνεισφέρουν και είναι έτοιμοι για πρακτική δράση. Ο ίδιος χαρακτηρίζει την ομάδα ως κινητήρια δύναμη που θα «παρασύρει ολόκληρη τη Συμμαχία». Με απλά λόγια: ο Τραμπ χωρίζει το ΝΑΤΟ σε δύο κατηγορίες — σε εκείνους που πληρώνουν και σε εκείνους που κάνουν κήρυγμα.

Η θέση της Πολωνίας στο τραπέζι των αποφάσεων είναι κερδισμένη, όχι χαρισμένη. Η Βαρσοβία δαπανεί σχεδόν το 5% του ΑΕΠ της για την άμυνα, ηγείται της ευρωπαϊκής στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία, αγοράζει αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλισμό και ασκεί πιέσεις για τη δημιουργία μόνιμης αμερικανικής βάσης — την πρόταση «Fort Trump». Έτσι μοιάζει στην πραγματικότητα ο «επιμερισμός των βαρών» και η Ουάσιγκτον το αντιλήφθηκε επιτέλους.

Η πανικόβλητη αντίδραση των Βρυξελλών λέει τη δική της ιστορία. Το EU Perspectives κατηγορεί την ομάδα του Τραμπ ότι «σαμποτάρει σκόπιμα την ενότητα της Ευρώπης». Όμως, η ενότητα για την οποία θρηνούν βασιζόταν στην εκμετάλλευση των προσπαθειών των άλλων (free-riding): η Αμερική πλήρωνε και η Ευρώπη ηθικολογούσε. Ένα ΝΑΤΟ δομημένο γύρω από κεντρικούς πυλώνες δεν είναι μια πιο αδύναμη συμμαχία, αλλά μια συμμαχία με σθένος.

Ο Τραμπ δεν διαλύει το ΝΑΤΟ — το αναδομεί γύρω από τις χώρες που κέρδισαν τη θέση τους. Και η Πολωνία μόλις εξασφάλισε μια θέση στην πρώτη σειρά.

Οι Βρυξέλλες δέχονται πλέον επίθεση, καθώς οι ταραχές μεταναστών μουσουλμανικής προέλευσης εξαπλώθηκαν από τη Γαλλία στο Βέλγιο.

 

Οι ταραχές φέρεται να ξεκίνησαν με αφορμή τις συνθήκες στα σχολεία της Γαλλίας, ωστόσο επικριτές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας κατάληψης από το Ισλάμ και δεν έχουν καμία σχέση με τις σχολικές αίθουσες.  

Ταραχοποιοί συγκρούονται με την αστυνομία, βάζουν φωτιές, εκτοξεύουν αντικείμενα και προκαλούν ζημιές σε δημόσια περιουσία. 

Επίσημα βελγικά στατιστικά στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι το 89% των ατόμων κάτω των 18 ετών στην Περιφέρεια των Βρυξελλών έχει γεννηθεί στο εξωτερικό, ενώ μόλις το 10,5% περίπου έχει βελγική καταγωγή και δύο Βέλγους γονείς. 

Η αστυνομία αναφέρει ότι 30.000 άτομα συμμετείχαν στη βασική διαδήλωση των συνδικάτων κατά των σχεδιαζόμενων κυβερνητικών περικοπών δαπανών, οι οποίες αποσκοπούν στη μείωση του υψηλού δημόσιου χρέους και του ελλείμματος του Βελγίου.  

Ταραχοποιοί εκτόξευσαν τούβλα, γυάλινα μπουκάλια, προστατευτικά κιγκλιδώματα, πινακίδες οδικής σήμανσης, ξύλα και πυροτεχνήματα, έβαλαν φωτιά σε ενοικιαζόμενα ποδήλατα, πατίνια, λεωφορεία και κάδους απορριμμάτων, ενώ προκάλεσαν βανδαλισμούς σε στάσεις λεωφορείων και δημόσια περιουσία.  

Οι αστυνομικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν οχήματα εκτόξευσης νερού και δακρυγόνα. Σε ένα βίντεο καταγράφηκε αστυνομικός να κατάσχει σπαθί τύπου σαμουράι.  

Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για περισσότερες από 100 συλλήψεις, με μεγάλο αριθμό συλληφθέντων να είναι ανήλικοι.  

Η αστυνομία τόνισε ότι τα βίαια επεισόδια «δεν είχαν καμία σχέση με τους στόχους ή τη διεξαγωγή της σημερινής διαδήλωσης».  

Οι κινητοποιήσεις των μαθητών στο Βέλγιο —οι οποίες νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα είχαν επίκεντρο τη Λιέγη (όπου αναφέρθηκαν πάνω από 200 συλλήψεις και δεκάδες τραυματισμοί αστυνομικών)— εμπνεύστηκαν εν μέρει από τις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που διεξάγονται εδώ και εβδομάδες στη Γαλλία με αιτήματα σχετικά με τον υπερπληθυσμό στις σχολικές αίθουσες, την έλλειψη εκπαιδευτικών, τις κακές κτιριακές υποδομές και τις περικοπές στη χρηματοδότηση.  

Οι γαλλικές αρχές έχουν αναφέρει χιλιάδες συλλήψεις από τα τέλη Σεπτεμβρίου —σχεδόν 6.900 σύμφωνα με ορισμένες καταμετρήσεις— με το 86% περίπου αυτών να αφορά ανηλίκους.  

Έχουν σημειωθεί τραυματισμοί αστυνομικών.  

Στις γαλλικές διαδηλώσεις έχουν εμφανιστεί παλαιστινιακές σημαίες και μαντίλια «κεφίγια»· ακροαριστερές ομάδες (συμπεριλαμβανομένων στοιχείων που συνδέονται με το κίνημα La France Insoumise) και φιλοπαλαιστινιακές οργανώσεις τροφοδοτούν τις ταραχές

Ο Τραμπ ζητά την αντικατάσταση του Ζελένσκι· ο πόλεμος αυτός δεν έπρεπε ποτέ να είχε ξεκινήσει.

 

Το Σάββατο, ένας δημοσιογράφος έξω από τον Λευκό Οίκο ρώτησε τον Πρόεδρο Τραμπ αν ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι της Ουκρανίας θα μπορούσε ακόμη να επιτύχει μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου με τη Ρωσία. Ο Τραμπ δεν δίστασε να απαντήσει ευθέως.

Η θέση του Τραμπ είναι ότι ο πόλεμος αυτός καθαυτός δεν ήταν ποτέ απαραίτητος. Ο πόλεμος ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2022, επί προεδρίας Μπάιντεν.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ίδιου του Τραμπ, το κόστος υπήρξε τεράστιο: η Ουκρανία έχει χάσει το 30% της επικράτειάς της και, συνολικά και για τις δύο πλευρές, έχουν σκοτωθεί 2 εκατομμύρια άνθρωποι. Ανεξάρτητα από την ακρίβεια του κάθε αριθμού, το μέγεθος της σφαγής είναι αδιαμφισβήτητο.

Εδώ και μήνες, ο Τραμπ ασκεί κατ' ιδίαν πιέσεις στον Ζελένσκι να περιορίσει τα πλήγματα κατά ρωσικών διυλιστηρίων, τα οποία προκαλούν άνοδο των παγκόσμιων τιμών του ντίζελ. Τώρα, εκφράζει ανοιχτά αυτό που μέχρι πρότινος έλεγε μόνο κατ' ιδίαν: δεν θεωρεί ότι ο Ζελένσκι είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να τερματίσει αυτόν τον πόλεμο.

Άρση κυρώσεων: Οι ΗΠΑ αίρουν το εμπάργκο στο ρωσικό ντίζελ έως το 2027!

 

Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, το οποίο υπάγεται απευθείας στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ήρε επίσημα τις κυρώσεις για το ρωσικό ντίζελ έως τις 7 Απριλίου 2027.

Η κίνηση αυτή ήρθε λίγα λεπτά μετά από μια ασυνήθιστη τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Ρώσου ηγέτη Βλαντιμίρ Πούτιν και του Τραμπ.

Πλήρες «πράσινο φως» για τις εξαγωγές:

Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ (OFAC) εξέδωσε την προσωρινή γενική άδεια υπ' αριθμόν 135.

Η άδεια επιτρέπει απολύτως όλες τις δραστηριότητες που είχαν προηγουμένως αποκλειστεί: πώληση, θαλάσσια μεταφορά, εκφόρτωση και απευθείας εισαγωγή ρωσικού ντίζελ τόσο στις παγκόσμιες αγορές όσο και στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τεράστιες ποσότητες σε χρόνους-ρεκόρ: Ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε προσωπικά στο κοινωνικό δίκτυο Truth Social ότι, κατόπιν συμφωνίας με τον Πούτιν, η Ρωσία θα προμηθεύσει άμεσα την αγορά με περισσότερους από 300.000 τόνους ντίζελ. Τον Νοέμβριο θα ακολουθήσουν άλλοι 500.000 τόνοι, στη συνέχεια άμεσα άλλοι 1 εκατομμύριο τόνοι, και συνολικά ο όγκος θα φτάσει γρήγορα τους επιπλέον 3 εκατομμύρια τόνους, ανάλογα με τη δυναμικότητα των ρωσικών διυλιστηρίων πετρελαίου.

Ο Λευκός Οίκος σώζει την οικονομία του εις βάρος των ρωσικών πόρων: Ο Τραμπ παραδέχτηκε ότι οι Αμερικανοί αγρότες, κτηνοτρόφοι και οδηγοί φορτηγών υποφέρουν από τις τιμές-ρεκόρ των καυσίμων. Αναγκάζεται να βασιστεί στη Ρωσία για να προκαλέσει πτώση-ρεκόρ στις τιμές στα πρατήρια καυσίμων σε όλο τον κόσμο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πανικός και θρήνος στο Κίεβο: Τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης και οι δυτικοί αναλυτές βρίσκονται σε κατάσταση σοκ. Παραδέχονται ανοιχτά ότι, «με την άρση των κυρώσεων», το Κρεμλίνο θα λάβει κολοσσιαίες οικονομικές ροές και νέα πλεονάζοντα έσοδα πουλώντας τα καύσιμά του στην εξαιρετικά ελλειμματική και αχόρταγη παγκόσμια αγορά.

Ενώ οι ουκρανικές δυνάμεις προσπαθούσαν μάταια να πλήξουν τις ενεργειακές υποδομές της Ρωσίας, η ίδια η Ουάσιγκτον απαγόρευσε τέτοιες επιθέσεις και προτίμησε να γεμίσει τα ταμεία της Μόσχα για να διασώσει τη δημοτικότητά της. Οικονομική κυριαρχία: ο μόνος επίσημος περιορισμός της άδειας είναι η απαγόρευση άμεσης ανάληψης κεφαλαίων από τους δεσμευμένους λογαριασμούς της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας και του Υπουργείου Οικονομικών της Ρωσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός που εγγυάται τη διενέργεια συναλλαγών με νέο καύσιμο ντίζελ μέσω νέων, ασφαλών εμπορικών διαύλων.

Αμέσως μετά την είδηση ​​για τη συμφωνία μεταξύ Πούτιν και Τραμπ, ο δείκτης του Χρηματιστηρίου της Μόσχας κατέγραψε δυναμική άνοδο, αναδεικνύοντας τον οικονομικό θρίαμβο της Ρωσίας στην παγκόσμια σκηνή!

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΣΤΗΝ ΠΝΥΚΑ στις 8 Οκτωβρίου 1838

 

  8 Οκτωβρίου του 1838. Ο Γέρος του Μωριά, ο Αρχικαπετάνιος της Επανάστασης, σε βαθύ πλέον γήρας, μίλησε με συγκίνηση στη μαθητιώσα νεολαία της Αθήνας, σε μια ομιλία παρακαταθήκη για το μέλλον της Ελλάδος.

«Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. 

Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. 

Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός.  Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. 

Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα.  Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα.  Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα.  Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. 

Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του.  

Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν.  Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε.  Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας.  Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. 

Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. 

Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. 

Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε. Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. 

Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι.  Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι.  Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. 

Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά.  Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!

Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι.  Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε;  Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. 

Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή.  Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. 

Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει.  Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας.  

Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί.  Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. 

Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. 

Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. 

Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. 

Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία.   Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας.  Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. 

Εμάς μη μας τηράτε πλέον.   Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει.  Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε· και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.

Τελειώνω το λόγο μου. 

Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! 

Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! 

Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

ΡΟΥΜΠΙΟ. ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ ΤΗΝ WOKE ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

 

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΡΟΥΜΠΙΟ: Υπάρχουν σπουδαία ερείπια σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε πολλές περιπτώσεις, πρόκειται για τόπους όπου η ιστορία μοιάζει να έχει εξαντληθεί: απομεινάρια μακρινών πολιτισμών που έχουν προ πολλού ξεπεράσει τα όρια της ζωντανής μνήμης.

Όμως η Ακρόπολη είναι διαφορετική.

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο πολιτισμός που δημιούργησε το μνημείο που υψώνεται πίσω μου αιχμαλωτίζει τη φαντασία του δυτικού κόσμου. Γενιές πολιτικών, καλλιτεχνών και φιλοσόφων μας έχουν στρέψει το βλέμμα τους προς αυτήν – την κοιτούσαν με θαυμασμό και δέος.

Ο χρόνος, βέβαια, τείνει να αμβλύνει τις αισθήσεις: οι μεγάλες νίκες και οι καταστροφικές ήττες μοιάζουν να συρρικνώνονται και να καταλήγουν μια υποσημείωση σε κάποιο σχολικό εγχειρίδιο, ένα ακόμη στοιχείο που οι μαθητές μας καλούνται να αποστηθίσουν και στη συνέχεια να ξεχάσουν. Ωστόσο, οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται να ασκούν μια σχεδόν μυστικιστική επίδραση στη μνήμη μας. Μας καλούν κοντά τους, ξανά και ξανά.

Το 480 π.Χ., τα στρατεύματα του Ξέρξη έφτασαν σε αυτή την πόλη και παρέδωσαν τα ιερά της στις φλόγες. Οι περισσότεροι Αθηναίοι είχαν ήδη απομακρυνθεί με πλοία σε ένα κοντινό νησί. Ωστόσο, υπήρχαν ορισμένοι που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Αντ' αυτού, οχυρώθηκαν στον βραχώδη λόφο της Ακρόπολης για να δώσουν μια συγκλονιστική μάχη μέχρις εσχάτων, ρίχνοντας τεράστιους βράχους από τα βράχια πάνω στους Πέρσες εισβολείς και κρατώντας σε απόσταση τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία της εποχής επί μέρες. Τελικά, λύγισαν μπροστά στην υπεροχή του εχθρού. Οι Πέρσες λεηλάτησαν τους ναούς, έκαψαν τα ιερά και ισοπέδωσαν την Ακρόπολη, αλλά όταν οι Αθηναίοι επέστρεψαν, συνέλεξαν τα σπασμένα απομεινάρια της παλιάς Ακρόπολης και τα έθαψαν στον λόφο όπου αυτή υψωνόταν. Και δεκαετίες αργότερα, επί Περικλή, ανήγειραν τον Παρθενώνα.

Εδώ και 25 αιώνες, ο Παρθενώνας στέκει αγέρωχος. Αυτοκρατορίες αναδείχθηκαν και κατέρρευσαν στη σκιά του. Και οι απόγονοι των ανθρώπων που τον έχτισαν –τα τέκνα της Αθήνας και της Ρώμης– μετέφεραν τον πολιτισμό τους στα πέρατα της Γης.

Δυόμισι αιώνες μετά την ίδρυση της αμερικανικής δημοκρατίας –στην άλλη άκρη του κόσμου από το σημείο όπου βρίσκομαι τώρα– στέκομαι εδώ σήμερα ως Υπουργός Εξωτερικών αυτής της δημοκρατίας και ως δισέγγονο αποίκων που έφτασαν στον Νέο Κόσμο από την Ισπανία. Στέκομαι εδώ για να αναγνωρίσω ένα χρέος που καμία πάροδος του χρόνου και καμία απόσταση δεν μπορούν ποτέ να σβήσουν.

Η ιστορία της Αμερικής, η ιστορία της χώρας μου, φέρει ανεξίτηλα τα ίχνη της αρχαιότητας. Η Ελλάδα είναι κυριολεκτικά αποτυπωμένη στην αρχιτεκτονική των κυβερνητικών μας κτιρίων: στους επιβλητικούς κίονες, στους θόλους και στα μνημεία που κοσμούν την πρωτεύουσά μας. Η πόλη όπου γεννήθηκε το Σύνταγμά μας – η Φιλαδέλφεια – φέρει και η ίδια ελληνικό όνομα.

Οι άνδρες που ίδρυσαν τη χώρα μου γοητεύονταν από την κληρονομιά που λάβαμε από τη δική σας. Διέθεταν βαθιά ιστορική παιδεία και είχαν πλήρη επίγνωση της μοναδικής θέσης που κατείχαν στην ιστορία, ωστόσο καμία άλλη εποχή του παρελθόντος δεν κέντριζε το ενδιαφέρον ή τη φαντασία τους όσο η αρχαιότητα. Πολλοί εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι ο συγγραφέας που αναφέρεται συχνότερα στα «Federalist Papers» (τα κείμενα που υποστήριζαν την επικύρωση του αμερικανικού Συντάγματος) δεν ήταν κάποιος φιλόσοφος του Διαφωτισμού ή πολιτικός θεωρητικός. Όχι, ο συγγραφέας με τις περισσότερες αναφορές ήταν ο Πλούταρχος, ο Έλληνας βιογράφος των μεγάλων ανδρών της Ελλάδας και της Ρώμης.

Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για την επίδραση της αρχαίας Ελλάδας στις ιδέες των Αμερικανών ιδρυτών – αλλά και, σε γενικότερο πλαίσιο, σε όλους τους δυτικούς φιλοσόφους και πολιτικούς ηγέτες που προηγήθηκαν αυτών. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε τα βασικά στοιχεία της ιστορίας: η Αθήνα μάς χάρισε τη δημοκρατία. Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης θεμελίωσαν τη δυτική φιλοσοφία. Οι αντιλήψεις μας για τον νόμο, την αρετή, την ιδιότητα του πολίτη και το δημοκρατικό πολίτευμα διαμορφώθηκαν στις ελληνικές πόλεις-κράτη. Ακόμη και μεγάλο μέρος του πολιτικού μας λεξιλογίου – λέξεις όπως δημοκρατία, τυραννία, αλλά και η ίδια η λέξη «πολιτική» – έχει τις ρίζες του εδώ.

Όλα αυτά είναι αλήθεια. Όμως, όσα οφείλουμε σε αυτόν τον τόπο —ως Αμερικανοί και ως Δυτικοί— είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο βαθιά. Αυτοί οι θεσμοί και αυτές οι ιδέες αποτελούσαν την εξωτερική έκφραση πιο θεμελιωδών χαρακτηριστικών που διακρίνουμε στους αρχαίους Έλληνες — χαρακτηριστικών που δεν μπορούν να περιοριστούν σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα ή θεωρία.

Εδώ, στην Αθήνα, συναντήσαμε την πρώτη ολοκληρωμένη εκδήλωση όλων εκείνων των ουσιωδών γνωρισμάτων που έμελλε να καθορίσουν τη Δύση: την έντονη ατομικότητα και την ακατάβλητη φιλοδοξία· την τολμηρή εξερεύνηση και την εφευρετικότητα· τη δίψα για ανακάλυψη, για περιπέτεια, ρίσκο και δόξα. Μια ακόρεστη περιέργεια για τον κόσμο και τις αρχές που διέπουν τη λειτουργία του, μια διακαή επιθυμία να γνωρίσουν τα μυστήρια της φύσης και να κατανοήσουν τα μυστικά του σύμπαντος. Μια ανυπομονησία απέναντι στην έννοια του αδύνατου, μια τάση να αμφισβητούν κάθε όριο και περιορισμό, προσπαθώντας να διεισδύσουν στα βάθη του αγνώστου.

Δεν επρόκειτο απλώς για τα δόγματα ή τις αρχές μιας συγκεκριμένης φιλοσοφικής σχολής. Ήταν τα χαρακτηριστικά ενός λαού — που εκφράζονταν στις παραδόσεις, τις ιστορίες και τη φαντασία του· στις αρετές που απαιτούσε από τους πολίτες του· στα ιδανικά για τα οποία ζούσε, αγωνιζόταν και πέθαινε.

Το να γνωρίζουμε εκείνους σημαίνει να γνωρίζουμε τον εαυτό μας.

Αυτό που άνθισε εδώ, σε αυτόν τον τόπο, ήταν η δυτική επιθυμία να αποκαλυφθεί ό,τι η άγνοια, το σκοτάδι και η απόσταση είχαν κρατήσει κρυμμένο από τον ανθρώπινο νου. Οι Έλληνες δεν διαμόρφωσαν απλώς την ιστορία· οι Έλληνες μας χάρισαν την ίδια την ιστορία. Πολλά από όσα γνωρίζουμε για διάφορους αρχαίους πολιτισμούς προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από τις καταγραφές Ελλήνων εξερευνητών και ιστορικών — ανθρώπων που δεν περιορίστηκαν στο να εξιστορήσουν τα πεπραγμένα του δικού τους λαού, αλλά τόλμησαν να βγουν έξω στον κόσμο, να παρατηρήσουν και να καταγράψουν τα χρονικά ξένων λαών και πολιτισμών σε κάθε γωνιά της υφηλίου.

Εκεί που άλλοι έστρεφαν το βλέμμα τους προς τα μέσα, οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που εστίασαν προς τα έξω, αναζητώντας τη συγκίνηση και τη δόξα της ανακάλυψης του ξένου και του καινούργιου. Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό ήταν που ώθησε τη Δύση να δημιουργήσει και να οικοδομήσει επιτεύγματα πέρα ​​από τις δυνατότητες άλλων, ξεχωρίζοντάς μας από τόσους άλλους πολιτισμούς, για τους οποίους η σταθερότητα και η απλή επιβίωση αποτελούσαν τους ύψιστους σκοπούς της ζωής.

Ωστόσο, δεν κληρονομούμε από τους Έλληνες μόνο τη φιλοδοξία για την εξερεύνηση του αγνώστου, αλλά και την πεποίθηση ότι το άγνωστο μπορεί να γίνει γνωστό. Τη βεβαιότητα ότι ο κόσμος μπορεί να χαρτογραφηθεί, να μετρηθεί και να κατανοηθεί — και ότι το σύμπαν διέπεται από μια ορθολογική τάξη και από θεμελιώδεις νόμους, τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να παρατηρήσει και ο νους να κατανοήσει.

Αυτό αποτέλεσε το θεμέλιο της δυτικής σκέψης: τα μαθηματικά, την επιστήμη και την ιατρική μας. Τη φιλοσοφία, την ηθική και τη θρησκεία μας. Άνοιξε τον δρόμο ώστε το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού να βρει εύφορο έδαφος στην Ευρώπη και να ανθίσει, εξελισσόμενο στην αυτοκρατορία του Χριστιανικού κόσμου. Υπήρξε η βάση για τον πλούτο της χριστιανικής θεολογίας — του Αυγουστίνου, του Ακινάτη και ολόκληρης της παράδοσης του φυσικού δικαίου.

Γέννησε έναν πολιτισμό που δεν χαρακτηριζόταν απλώς από μια κοινή κουλτούρα, αλλά από μια κοινή ανθρωπολογία — μια κοινή αντίληψη για τον άνθρωπο και τη θέση του στο σύμπαν. Οι απόγονοί του θα μοιράζονταν όχι μόνο την ιδέα μιας φυσικής τάξης πραγμάτων, αλλά και μια ιδιαίτερη κατανόηση της αρετής, του πεπρωμένου και της μοίρας, της αλήθειας, του αγαθού και του κάλλους, καθώς και ενός κώδικα που υπαγορεύει τον τρόπο με τον οποίο οφείλουν να ζουν οι άνθρωποι, θέτοντας αντικειμενικά πρότυπα και ιδεώδη προς τα οποία αξίζει να τείνουν.

Για τους Έλληνες της αρχαιότητας, η επιδίωξη της αριστείας αποτελούσε την ίδια την αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Οργάνωναν ολόκληρο τον δημόσιο βίο γύρω από την άμιλλα, τη φιλοδοξία και τον ανταγωνισμό: στη φιλοσοφία και την ποίηση, στη γλυπτική και το δράμα, στον αθλητισμό και την τέχνη, στον πόλεμο και την πολιτική διακυβέρνηση. Η κλασική ελληνική πόλη λειτουργούσε ως στίβος όπου οι σπουδαίοι άνδρες δοκιμάζονταν και αποδείκνυαν την αξία τους, καλλιεργώντας τις δυνατότητές τους μέσα από έναν διαρκή αγώνα — προσπαθώντας να γίνουν οι καλύτεροι, οι ισχυρότεροι, οι ωραιότεροι, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια για να πλησιάσουν, έστω και λίγο, την τελειότητα.

Γνωρίζω καλά ότι στα αυτιά των σύγχρονων ανθρώπων, αυτό που μόλις περιέγραψα —αυτός ο τρόπος ζωής— μπορεί να φαντάζει παράξενος, ίσως και σκληρός. Το ιδεώδες πολλών σύγχρονων ιδεολογιών έχει καταλήξει, για να είμαστε ειλικρινείς, σε έναν κόσμο απόλυτης ασφάλειας, απαλλαγμένο από ρίσκα ή αποτυχίες, όπου δεν υπάρχει ούτε η δόξα της νίκης ούτε η ντροπή της ήττας. Πολύ συχνά στις μέρες μας, κινούμαστε προς τα κάτω. Διαμορφώνουμε τα πρότυπά μας έτσι ώστε να διασφαλίσουμε ότι κανείς δεν θα χάσει· νοιαζόμαστε περισσότερο για την άνεση των λιγότερο ικανών παρά για τις δυνατότητες των κορυφαίων. Κρατάμε ό,τι πιο ξεχωριστό υπάρχει ανάμεσά μας δέσμιο του μέσου όρου, του κοινού, του μέτριου.

Οι δημιουργοί του Παρθενώνα έχτιζαν κοιτάζοντας προς τα πάνω. Πίστευαν ότι η ύψιστη και ευγενέστερη φιλοδοξία στη ζωή ήταν να ξεπεράσεις τους άλλους, να αγωνιστείς για να γίνεις ο καλύτερος σε όλα. Οι αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη έσφυζαν από ζωή. Ήταν γεμάτες έντονο πάθος, ανταγωνισμό, φατριασμό και συγκρούσεις. Όμως, μέσα από αυτόν τον διαρκή αγώνα για διάκριση, γεννήθηκε η σπουδαία άνθηση της τέχνης, της φιλοσοφίας και της πολιτικής και πνευματικής δημιουργικότητας, που μετέτρεψε μια ομάδα μεσογειακών πόλεων στην κοιτίδα του σπουδαιότερου πολιτισμού στον κόσμο.

Το «θυμικό» —όπως το αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες: η φλόγα του πάθους, της δύναμης, του θάρρους και της περηφάνιας— αποτελεί την καρδιά κάθε μεγάλου πολιτισμού. Και χωρίς αυτό; Χωρίς αυτό, τα έθνη χάνουν τη θέληση να αγωνιστούν, τη θέληση να προσπαθήσουν, τη θέληση να επιβιώσουν.

Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος της Δύσης έχει λησμονήσει αυτό το χαρακτηριστικό. Με την πάροδο του χρόνου, εμείς στη Δύση αρχίσαμε να ντρεπόμαστε για τα ίδια τα στοιχεία που μας καθιστούσαν ξεχωριστούς. Νιώσαμε αμηχανία επειδή τα επιτεύγματά μας μάς διαφοροποιούσαν από τον υπόλοιπο κόσμο. Η ευημερία μας μετατράπηκε, κατά κάποιον τρόπο, σε πηγή ενοχής. Πάψαμε να πιστεύουμε ότι αξίζαμε και είχαμε κερδίσει το μεγαλείο μας.

Η λέξη «εθνικισμός» κατέληξε να θεωρείται μεμπτή. Έτσι, γκρεμίσαμε τα μνημεία μας και αποκηρύξαμε την ίδια μας την ιστορία. Σε πάρα πολλά μέρη, μάλιστα, διδάξαμε στα παιδιά μας να ντρέπονται για τις χώρες που επρόκειτο να κληρονομήσουν. Στην πορεία, ανοίξαμε τα σύνορά μας, μεταφέραμε τη βιομηχανική μας παραγωγή στο εξωτερικό και αφήσαμε τις ένοπλες δυνάμεις μας να μαραζώσουν και να παρακμάσουν.

Και καθώς περνούσαν τα χρόνια, φαινόταν να εκχωρούμε όλο και μεγαλύτερο μέρος της κυριαρχίας μας, μεταβιβάζοντας τη λήψη αποφάσεων σε παγκόσμιες γραφειοκρατίες που βρίσκονταν πέρα ​​από κάθε δυνατότητα ελέγχου εκ μέρους μας.

Ωστόσο, υπήρξαν άλλοι που έσπευσαν με ικανοποίηση να καλύψουν το κενό που αφήσαμε πίσω μας – το κενό που προκλήθηκε από τη δική μας αδυναμία. Καθώς η αυτοπεποίθηση της Δύσης κλονιζόταν, οι αντίπαλοι και οι ανταγωνιστές της γίνονταν όλο και πιο διεκδικητικοί, συσσωρεύοντας πλούτο και ισχύ στη θέση μας.

Σήμερα, βρισκόμαστε σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Διότι η επόμενη δεκαετία και οι αποφάσεις που θα λάβουμε θα καθορίσουν την πορεία του επόμενου αιώνα. Η κατεύθυνση που θα επιλέξουμε θα κρίνει αν η Δύση θα διατηρήσει την ηγετική της θέση στον κόσμο ή αν θα αποδεχθεί μοιρολατρικά ένα μέλλον ατροφίας, υποτέλειας και παρακμής. Είτε θα επιλέξουμε να δράσουμε τώρα, είτε θα χάσουμε οριστικά τη δυνατότητα δράσης.

Υπό την ηγεσία του Προέδρου Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει την επιλογή τους. Επιλέγουμε την αταλάντευτη επιδίωξη της εθνικής ισχύος: να ανακτήσουμε τον έλεγχο των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού μας, να επανεκβιομηχανίσουμε την οικονομία μας, να ανασυγκροτήσουμε την άμυνά μας, να αγωνιστούμε για την κυριαρχία στις τεχνολογίες και τις βιομηχανίες του μέλλοντος.

Επιλέγουμε να κατακτήσουμε νέα σύνορα: στην προηγμένη μεταποίηση και την υπερ-νοημοσύνη· στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα οπλικά συστήματα και τον πόλεμο· στα μικροκυκλώματα, τα ορυκτά, τον κυβερνοχώρο και κάθε άλλο πεδίο των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Να απελευθερώσουμε τη δυναμική μας, να ανακατασκευάσουμε τα εργοστάσιά μας, να στείλουμε ξανά τους αστροναύτες μας στη Σελήνη και να εγκαινιάσουμε μια νέα εποχή εξερεύνησης του διαστήματος.

Παρά τα υψηλά τους ιδανικά, οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν αφελείς. Κατανοούσαν ότι τα έθνη έχουν συμφέροντα. Κατανοούσαν ότι η άσκηση πολιτικής απαιτεί σύνεση και διπλωματία, αλλά κατανοούσαν επίσης ότι απαιτεί την ικανότητα χρήσης βίας όταν η σύνεση και η διπλωματία αποτυγχάνουν. Κατανοούσαν ότι η ισχύς δεν απαιτεί μόνο να διαθέτεις τα μέσα για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, αλλά και την αξιοπιστία ότι είσαι διατεθειμένος να τα χρησιμοποιήσεις.

Αυτή είναι η κλασική αντίληψη για την πολιτική και τη διακυβέρνηση που η κυβέρνηση Τραμπ ελπίζει να ανακτήσει – να την ανακτήσει όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά για ολόκληρο τον πολιτισμό μας.

Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη μπορεί να αφυπνιστεί από τον μακρόχρονο λήθαργό της και να αναζωπυρώσει τη φλόγα που άναψε εδώ πριν από χιλιετίες.

Υπάρχουν ήδη ενδείξεις.

Σε ολόκληρη την ήπειρο, γινόμαστε μάρτυρες αυτού που ελπίζουμε ότι θα αποτελέσει την απαρχή μιας αλλαγής γενιάς: ραγδαία αύξηση των αμυντικών δαπανών, πλήθος νέων συνεργασιών και προγραμμάτων, καθώς και διεύρυνση της κατασκευαστικής και παραγωγικής δραστηριότητας, σε συνέχεια των ιστορικών δεσμεύσεων για την άμυνα που αναλήφθηκαν πέρυσι στη Χάγη.

Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της μεταβολής. Ο λαός αυτής της χώρας απέδειξε για άλλη μια φορά ότι αποτελεί πολύτιμο φίλο τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε κάθε τομέα —από την ενέργεια και το μεταναστευτικό έως την άμυνα, όπου η Ελλάδα υπήρξε σύμμαχος-πρότυπο.

Και είναι ειλικρινής μας ελπίδα ότι ολόκληρη η Ευρώπη θα ακολουθήσει το παράδειγμά σας.

Αν και τα έντονα πάθη ενδέχεται κατά καιρούς να δοκίμασαν τους δεσμούς φιλίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, δεν πρέπει να επιτρέψουμε τη ρήξη τους. Οφείλουμε να ενισχύσουμε από κοινού μια συμμαχία ικανή να αντιμετωπίσει τις απειλές της εποχής μας.

Και μπορούμε να το κάνουμε. Διότι δεν πιστεύουμε ότι η διατλαντική φιλία πρέπει να διέπεται από τη λογική του «μηδενικού αθροίσματος» (όπου το κέρδος του ενός είναι απώλεια του άλλου). Το αντίθετο μάλιστα: το όραμά μας αφορά μια συμμαχία της οποίας η ισχύς υπερβαίνει το άθροισμα των επιμέρους τμημάτων της. Πρόκειται για ένα όραμα που είδαμε να υλοποιείται μόλις τον περασμένο μήνα, μέσω μιας πρωτόγνωρης νέας συμφωνίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Δανίας και της Γροιλανδίας — μιας συμφωνίας που θα αναδιαμορφώσει την περιοχή της Αρκτικής και θα ενισχύσει την ασφάλεια ολόκληρου του ΝΑΤΟ. Και τα τρία συμβαλλόμενα μέρη βγήκαν κερδισμένα. Ολόκληρη η Ευρώπη —καθώς και το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες— κατέστησαν ασφαλέστερα και ισχυρότερα χάρη σε αυτή τη συμφωνία.

Θέλουμε να νικήσουμε μαζί. Πρέπει να νικήσουμε μαζί.

Στις μέρες μας, έχει γίνει της μόδας η πεποίθηση ότι μια φωτισμένη εξωτερική πολιτική σημαίνει πως προτεραιότητα δίνεται στην παγκόσμια κοινότητα έναντι του ίδιου του λαού μας. Και νομίζω ότι, και σε αυτό το σημείο, έχουμε πολλά να διδαχθούμε από τους άνδρες της αρχαίας Ελλάδας, διότι γνώριζαν πως δεν υπήρχε τίποτα εγωιστικό ή μεμπτό στην αφοσίωση προς το έθνος, ούτε τίποτα εγωιστικό ή μεμπτό στον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του πάνω από κάθε τι άλλο.

Πίστευαν ακράδαντα στο ιδεώδες του σπουδαίου άνδρα: του εξαιρετικού ατόμου που αποκτά την αθανασία μέσα από τα ίδια του τα έργα. Πίστευαν, όμως, ότι η δόξα και η φήμη κερδίζονταν μέσα από την προσπάθεια, τη θυσία και τα μεγάλα επιτεύγματα για χάρη κάποιου σκοπού ανώτερου από τον εαυτό τους. Η επαναλαμβανόμενη μορφή ήρωα στον αρχαιοελληνικό κόσμο ήταν ο άνδρας που ήταν πρόθυμος να καταβάλει οποιοδήποτε τίμημα για έναν σκοπό άξιο της αφοσίωσής του.

Το βλέπουμε αυτό στον Σωκράτη, ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει την αναζήτηση της αλήθειας, ακόμη και με τίμημα την ίδια του τη ζωή. Το βλέπουμε στη θρυλική στάση των 300 Σπαρτιατών —κυκλωμένων και αριθμητικά συντριπτικά μειονεκτούντων απέναντι στα τεράστια στρατεύματα της Περσίας— οι οποίοι αρνήθηκαν την ευκαιρία να σωθούν, επιλέγοντας να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων αντί να εγκαταλείψουν τη θέση ή το καθήκον τους. Και το βλέπουμε στον επικό μύθο του Αχιλλέα, στον οποίο προσφέρεται η επιλογή να επιστρέψει στην πατρίδα και να ζήσει μια μακρά και ειρηνική ζωή, αλλά εκείνος επιλέγει αντ' αυτού να παραμείνει στην Τροία και να χάσει τη ζωή του επιδιώκοντας την αιώνια δόξα.

Αυτές είναι οι αρετές που διαμόρφωσαν τη δυτική ηθική συνείδηση. Από τον χριστιανό μάρτυρα που αρνήθηκε να προδώσει την πίστη του έως τον πατριώτη που θυσίασε τη ζωή του για την πατρίδα· από τον Άγιο Θωμά Μορ έως τη Μάχη του Άλαμο, και διατρέχοντας τα αθάνατα καταληκτικά λόγια της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών: «Δεσμευόμαστε αμοιβαία ο ένας στον άλλον να προσφέρουμε τη ζωή μας, την περιουσία μας και την ιερή μας τιμή».

Από τους Έλληνες κληρονόμησε η Δύση την αίσθηση του καθήκοντος – μια ακλόνητη αφοσίωση στις αρχές, στον σκοπό και στην πατρίδα. Οι ήρωές μας, οι ήρωες της Δύσης, είναι εκείνοι που επιλέγουν να παραμείνουν πιστοί στο καθήκον τους ακριβώς τη στιγμή που αυτό είναι πιο δύσκολο και επώδυνο: ο άνθρωπος που τηρεί τον λόγο του, ο στρατιώτης που δεν εγκαταλείπει τη θέση του, ο καπετάνιος —ο εμβληματικός καπετάνιος— που βυθίζεται μαζί με το πλοίο του.

Αυτό διαφέρει ριζικά από όσα βλέπουμε, ακόμη και σήμερα, σε φανατικούς όπως οι ριζοσπάστες μουλάδες του Ιράν, των οποίων η λατρεία του θανάτου εξυμνεί τα παιδιά-βομβιστές αυτοκτονίας ως εθνικούς ήρωες και παρουσιάζει το μαρτύριο ως αυτοσκοπό.

Οι ήρωές μας – οι ήρωές μας μπορεί να είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για τον σκοπό τους, αλλά δεν λατρεύουν τον θάνατο. Ακριβώς επειδή εκτιμούμε τη ζωή, αναγνωρίζουμε τον ηρωισμό σε εκείνους που θα προτιμούσαν να τη θυσιάσουν παρά να προδώσουν τις αρχές τους. Σήμερα, θεωρούμε δεδομένες τις δυτικές αντιλήψεις για αυτές τις έννοιες – τον ​​ηρωισμό, την τιμή, το καθήκον. Υποθέτουμε ότι αυτές είναι, κατά κάποιον τρόπο, οικουμενικές για όλους τους ανθρώπους, σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο. Δεν είναι όμως έτσι. Αποτελούν προϊόν ενός ιδιαίτερου χαρακτήρα, ενός χαρακτήρα που αναδύθηκε εδώ και διαμόρφωσε ολόκληρη την πορεία του πολιτισμού που ακολούθησε. Ενός πολιτισμού που οφείλουμε να υπερασπιστούμε σήμερα με το ίδιο πάθος που επέδειξαν οι πρόγονοί μας.

Τους άνδρες που έχτισαν τον Παρθενώνα διαδέχθηκαν οι αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής Χριστιανοσύνης, οι οποίοι ύψωσαν τους καθεδρικούς ναούς του Μιλάνου, της Κολωνίας και της Φλωρεντίας. Η αναζήτηση της τελειότητας στην ανθρώπινη μορφή, που ενέπνεε τους αρχαίους Έλληνες γλύπτες, βρήκε νέα έκφραση στο έργο του Μιχαήλ Άγγελου. Η αναζήτηση της δομής του σύμπαντος από τους Έλληνες φιλοσόφους κληροδοτήθηκε στον Κοπέρνικο, και στη συνέχεια στον Γαλιλαίο, τον Κέπλερ και τον Νεύτωνα.

Η δίψα για νέα γνώση ήταν εκείνη που γέννησε την πρώτη αποστολή του Μαγγελάνου για τον περίπλου της Γης, την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο και, τελικά, το ταξίδι του «Απόλλων 11» στη Σελήνη. Και τα χαρακτηριστικά που οδήγησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην κατάκτηση ολόκληρου του γνωστού κόσμου επανεμφανίστηκαν στον Καίσαρα, στον Καρλομάγνο και στον Κορτές.

Και στην Αμερική, αυτή η ίδια παράδοση ανακαλύφθηκε εκ νέου. Μια ανοιχτή και άγρια ​​γη έγινε το σκηνικό μιας μεγάλης αναγέννησης της δυτικής φαντασίας και φιλοδοξίας. Η ελληνική επιδίωξη για νέους ορίζοντες μετουσιώθηκε στο αμερικανικό πνεύμα του «συνόρου» (frontier spirit). Ο πολιτισμός της Αθήνας και της Ρώμης μετέτρεψε μια νεοσύστατη παραθαλάσσια δημοκρατία σε μια αυτοκρατορία ηπειρωτικών διαστάσεων.

Οι σπουδαιότεροι Αμερικανοί κάθε γενιάς έφεραν τα αδιαμφισβήτητα χαρακτηριστικά των προγόνων τους: γεννημένοι στην Αθήνα, διαμορφωμένοι από τη Ρώμη, βαπτισμένοι στον Χριστιανισμό, ατσαλωμένοι στο καμίνι της μεσαιωνικής Ευρώπης, προικισμένοι με το αγγλικό πνεύμα της ελευθερίας, και στη συνέχεια μεταφερμένοι πέρα ​​από τον Ατλαντικό για να αναγεννηθούν στις ακτές ενός νέου κόσμου.

Τώρα, οφείλουμε να ανακαλύψουμε ξανά αυτό το πνεύμα. Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο καμπή – μια καμπή όχι μόνο για την ιστορία του έθνους μου, αλλά και για ολόκληρο τον πολιτισμό μας.

Οι απειλές που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι εξίσου πραγματικές με εκείνες που εκτυλίσσονταν στη δραματική σκηνή της αρχαιότητας.

Τα εθνικά συμφέροντα δεν εξανεμίστηκαν μπροστά στους διεθνείς θεσμούς. Ο πόλεμος δεν εξαφανίστηκε επειδή εμείς προτιμήσαμε την ειρήνη. Άλλα κράτη συνέχισαν να εξοπλίζονται, να επιδιώκουν την επιρροή και να ανταγωνίζονται για εδάφη, τεχνολογία, πόρους, αγορές, ενέργεια και ισχύ.

Και τώρα, υπάρχει ξανά πόλεμος. Υπάρχει ξανά νέος ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων. Υπάρχουν ξανά τρωτότητα, επιθετικότητα, τρομοκρατία, ένα ολόκληρο σύμπαν νέων απειλών και επιθέσεων.

Επομένως, οφείλουμε να ανασυγκροτήσουμε τους θεσμούς και τις συμμαχίες μας για να αντιμετωπίσουμε από κοινού αυτές τις απειλές – κατανοώντας ότι σκοπός τους δεν είναι η κατάργηση της κυριαρχίας των εθνών που τα απαρτίζουν, αλλά η υπεράσπισή της. Και ότι τα έθνη δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουν τη διακριτή τους ταυτότητα προκειμένου να αναγνωρίσουν τα κοινά τους συμφέροντα.

Έχουμε οικοδομήσει ένα τέτοιο πρότυπο συνεργασίας με τους εταίρους μας εδώ στην Ελλάδα. Μέσα από τις αμυντικές μας συμπράξεις, τη συνεργασία στην ενέργεια και την τεχνολογία, καθώς και την κοινή μας φιλοδοξία να θωρακίσουμε τα σύνορα της Ευρώπης απέναντι στις απειλές της μαζικής μετανάστευσης.

Η φιλία μας χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια της δικής μου χώρας. Όταν η Ελλάδα εξεγέρθηκε το 1821 για να ανακτήσει την ανεξαρτησία της μετά από αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας, οι Αμερικανοί διέκριναν κάτι οικείο σε αυτόν τον αγώνα. Τρία χρόνια αργότερα, ο σπουδαίος Αμερικανός πολιτικός Ντάνιελ Γουέμπστερ εκφώνησε μια ιστορική ομιλία στο Κογκρέσο, συμβάλλοντας στο να τεθεί ο σκοπός της Ελληνικής Επανάστασης υπόψη των εκπροσώπων της νεαρής αμερικανικής δημοκρατίας.

 Και ξεκίνησε στρέφοντας την προσοχή τους σε ό,τι τους περιέβαλλε. Ιδού τι είπε στην ομιλία του: «Αυτό το ελεύθερο πολίτευμα, αυτή η λαϊκή συνέλευση... αυτή η πρακτική του ελεύθερου διαλόγου και της δημόσιας συζήτησης, η αναμέτρηση πνεύματος με πνεύμα... ακόμη και το οικοδόμημα στο οποίο συγκεντρωνόμαστε, αυτοί οι αρμονικοί κίονες, αυτή η περίτεχνη αρχιτεκτονική, όλα μας υπενθυμίζουν ότι η Ελλάδα υπήρξε και ότι εμείς, όπως και η υπόλοιπη ανθρωπότητα, της οφείλουμε πολλά».

Αυτά τα λόγια παραμένουν εξίσου αληθινά σήμερα όσο και τη στιγμή που ειπώθηκαν. Και όλοι εμείς –όχι μόνο οι Αμερικανοί, αλλά και οι Ευρωπαίοι και οι φίλοι μας σε ολόκληρη τη Δύση– οφείλουμε να διδαχθούμε ξανά τα μαθήματα που οι πρόγονοί μας άντλησαν από αυτόν τον τόπο και την ιστορία του.

Η ιστορία της Ελλάδας –η ιστορία της Ελλάδας δεν μας προσφέρει απλώς μια ματιά, δεν μας δίνει μόνο μια εικόνα των θεσμών μας στις πρώιμες μορφές τους. Η ιστορία της Ελλάδας μάς δείχνει μια εικόνα του ίδιου μας του εαυτού.

Μας δείχνει ότι κληρονομήσαμε το πνεύμα σπουδαίων ηρώων και ότι οφείλουμε να είμαστε περήφανοι –βαθιά περήφανοι– για την καταγωγή μας. Πρέπει να θαυμάζουμε τα όσα δημιούργησαν οι πρόγονοί μας σε αυτόν τον τόπο. Η ιστορία του πολιτισμού μας είναι η σπουδαιότερη ιστορία που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος. Και ξεκίνησε εδώ, με τους πρώτους άνδρες και τις πρώτες γυναίκες της Δύσης. Μέσα από αυτούς –από αυτούς– μπορούμε να ανακαλύψουμε ξανά τις αρετές, το θάρρος και τη δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους της εποχής μας.

Σας ευχαριστώ.

ΠΗΓΗ

Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ USAID ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

 

Ο Πρόεδρος Τραμπ ανάρτησε αργά την Τρίτη το μήνυμα ότι η απόφαση για το κλείσιμο της USAID —σε συνεργασία με τον Ίλον Μασκ— συνέπεσε με ένα αξιοσημείωτο σερί: ούτε μία εκλογική νίκη της Αριστεράς σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική από τη στιγμή που έκλεισε η «κάνουλα» της χρηματοδότησης. «Ευχαριστώ τον Ίλον Μασκ που έφερε το θέμα στο φως· η κομπίνα ΤΕΛΕΙΩΣΕ», έγραψε ο Τραμπ, παρουσιάζοντας τον παλαιό οργανισμό ως έναν μηχανισμό που χρηματοδοτούνταν από τους φορολογούμενους και επί δεκαετίες στήριζε οικονομικά την ίδια πλευρά υπό το πρόσχημα της «ενίσχυσης της δημοκρατίας». Η ανάρτηση ήρθε τη στιγμή που σύμμαχοί του διέδιδαν έναν απλό ισχυρισμό: μόλις σταμάτησαν οι πληρωμές, ο εκλογικός χάρτης άλλαξε.

Ο Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενίσχυσε την κατηγορία σε μεταγενέστερη ανάρτησή του. «Δισεκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογουμένων χρηματοδοτούσαν ΜΚΟ, προγράμματα για τη "δημοκρατία" και δίκτυα ακτιβιστών που, όλως τυχαίως, στήριζαν πάντα την ίδια πλευρά», δήλωσε, υποστηρίζοντας ότι τα χρήματα δεν κατέληγαν σε σχολικές αίθουσες ή κλινικές. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, τα κονδύλια διοχετεύονταν μέσω ιδρυμάτων, παρατηρητών εκλογών και οργανωτών βάσης, οι οποίοι αντιμετώπιζαν τη χρηματοδότηση από την Ουάσιγκτον ως ένα μόνιμο ταμείο προεκλογικής εκστρατείας. Οι υποστηρικτές του ισχυρίζονται ότι το μοτίβο ήταν ολοφάνερο: υποψήφιοι και κόμματα της Αριστεράς λάμβαναν τις επιχορηγήσεις, την εκπαίδευση και την προβολή στα ΜΜΕ, ενώ οι συντηρητικοί παρουσιάζονταν ως απειλές που έπρεπε να τεθούν υπό έλεγχο.

Το πιο ηχηρό μήνυμα αυτής της σειράς αναρτήσεων στρεφόταν προς τον Νότο: «Η ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ. Ο Μπολσονάρου επιστρέφει!» Οι υποστηρικτές του είδαν το κλείσιμο της USAID ως το τέλος μιας εποχής κατά την οποία η αμερικανική βοήθεια χρηματοδοτούσε σιωπηρά τον σοσιαλισμό στο εξωτερικό, και ήδη στρέφουν το βλέμμα στη Βραζιλία ως το επόμενο πεδίο δοκιμασίας. «Η USAID χρηματοδοτούσε τον σοσιαλισμό στο εξωτερικό. Δόξα τω Θεώ, αυτό τελείωσε!» έγραφε ένα μήνυμα που κυκλοφορούσε ευρέως, καθώς η διαδικτυακή συζήτηση παρουσίαζε την αποκάλυψη των οικονομικών στοιχείων από τον Μασκ και τη διακοπή της χρηματοδότησης από τον Τραμπ ως δύο πλευρές του ίδιου πλήγματος. Είτε τα δικαστήρια, είτε τα επιτελεία των εκστρατειών, είτε οι ψηφοφόροι αποφασίσουν για τις εξελίξεις στην Μπραζίλια, ο ισχυρισμός που κυριαρχεί πλέον στους κύκλους των υποστηρικτών του Τραμπ είναι ξεκάθαρος: η επιδότηση σταμάτησε και, μαζί της, χάθηκε και το νικηφόρο σερί της Αριστεράς.

7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

 

 Ευγένιοs Ντελακρουά.Το έργο «Σκηνές από τη Σφαγή της Χίου» είναι ο δεύτερος σημαντικός πίνακας ελαιογραφίας του Γάλλου καλλιτέχνη . Οι αγριότητες του ισλάμ διαχρονικές.

Ο Rubio μεταβαίνει στην Ευρώπη για την ενίσχυση της άμυνας και της ενεργειακής ασφάλειας με τους συμμάχους

 

Ο Υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio θα ταξιδέψει στην Ισλανδία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία από τις 5 έως τις 8 Οκτωβρίου, με στόχο την προώθηση ισχυρότερων αμυντικών δεσμών και της ενεργειακής συνεργασίας. Το ταξίδι ξεκινά από το Ρέικιαβικ με συνομιλίες με Ισλανδούς αξιωματούχους για τη συνεργασία στους τομείς της οικονομίας και της ασφάλειας, συνεχίζεται στην Αθήνα —όπου ο Rubio θα ηγηθεί της αμερικανικής αντιπροσωπείας στον έκτο Στρατηγικό Διάλογο ΗΠΑ-Ελλάδας— και ολοκληρώνεται στη Λισαβόνα με συναντήσεις που εστιάζουν στην άμυνα, την οικονομία και την τεχνολογία.

Ο σταθμός στην Ελλάδα επικεντρώνεται σε συγκεκριμένες προτεραιότητες: την αμυντική συνεργασία, την περιφερειακή ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο και την ενεργειακή αξιοπιστία. Η Ελλάδα φιλοξενεί ήδη αμερικανικές δυνάμεις στο πλαίσιο της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας και αποτελεί βασικό εταίρο του ΝΑΤΟ στη νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας. Η παρουσία του Rubio σηματοδοτεί την πρόθεση για εμβάθυνση αυτών των ρυθμίσεων, αντί για τη διατήρησή τους σε μια κατάσταση αυτόματης λειτουργίας.

Η Ισλανδία και η Πορτογαλία συμπληρώνουν το πρόγραμμα του ταξιδιού ως ουσιαστικοί εταίροι σε ζητήματα πρόσβασης στην Αρκτική, ασφάλειας στον Ατλαντικό και τεχνολογικών δεσμών. Το πρόγραμμα ευθυγραμμίζεται με την πρακτική της κυβέρνησης να αντιμετωπίζει τους συμμάχους του ΝΑΤΟ ως εταίρους με τους οποίους απαιτούνται σαφείς προσδοκίες σχετικά με τις αμυντικές δαπάνες και τη διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών, αντί για δεσμεύσεις αόριστης διάρκειας.

500 ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΣΤΟ ΡΙΟ ΓΚΡΑΝΤΕ ΑΦΟΥ ΤΑ ΚΑΡΤΕΛ ΑΝΟΙΞΑΝ ΠΥΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΚΤΟΦΥΛΑΚΗΣ

 

Πεντακόσιοι Αμερικανοί στρατιώτες αναπτύσσονται εσπευσμένα στην κοιλάδα του Ρίο Γκράντε στο Τέξας, αφότου ένοπλοι των καρτέλ πυροβόλησαν εναντίον σκάφους της Ακτοφυλακής. Το μήνυμα από την Ουάσιγκτον είναι σαφές: αν πυροβολήσετε Αμερικανούς, ο στρατός θα επέμβει.

Η είδηση ​​είναι άμεση. Στρατεύματα κινούνται προς τα σύνορα μετά την επίθεση με πυρά μελών των καρτέλ κατά της Ακτοφυλακής. Υπερασπίζονται τη γραμμή με απαράμιλλο θάρρος. Πρόκειται για μια κίνηση που ένας Δημοκρατικός πρόεδρος δεν θα έκανε ποτέ· θα την αγνοούσε.

Βίντεο δείχνει στρατιώτες να αποβιβάζονται από στρατιωτικό ελικόπτερο στο ξηρό έδαφος των συνόρων — μια ταχεία ανάπτυξη δυνάμεων που παλαιότερα προοριζόταν για εμπόλεμες ζώνες. Τώρα, το σκηνικό είναι το Ρίο Γκράντε.

Επί τέσσερα χρόνια, τα καρτέλ αντιμετώπιζαν το ποτάμι σαν ανοιχτό δρόμο. Η φεντανύλη διοχετευόταν μαζικά προς τον βορρά. Οι πράκτορες ήταν αριθμητικά μειονεκτούντες. Drones παρακολουθούσαν κάθε περιπολία. Υπό την προηγούμενη κυβέρνηση, μια άμεση επίθεση σε πλήρωμα της Ακτοφυλακής θα προκαλούσε απλώς την έκδοση ενός δελτίου τύπου και μια διάλεξη περί των βαθύτερων αιτιών του προβλήματος. Υπό την παρούσα κυβέρνηση, προκαλεί την κινητοποίηση στρατευμάτων.

Η ανάπτυξη αυτή εντάσσεται σε μια σκληρότερη γραμμή που εφαρμόζεται ήδη στα νότια σύνορα. Μονάδες κοινών επιχειρήσεων (Joint Task Force), η Ακτοφυλακή και η Συνοριοφυλακή σφραγίζουν την περιοχή του ποταμού, ενώ ο στρατός καταρρίπτει τα drones των καρτέλ. Τα καρτέλ, που έχουν χαρακτηριστεί ως ξένες τρομοκρατικές οργανώσεις, δεν τυγχάνουν πλέον καμίας επιείκειας.

Μια αντίδραση διατύπωσε ωμά την πολιτική διάσταση του θέματος: «Οι Δημοκρατικοί είναι με το μέρος των καρτέλ». Οι υποστηρικτές απάντησαν με ένα απλό αίτημα: προσευχές για τα στρατεύματά μας.

Τα καρτέλ δοκίμασαν τα όρια. Η απάντηση ήταν 500 στρατιώτες και μια σαφής εντολή για τον έλεγχο του ποταμού. Προσευχηθείτε για τους στρατιώτες. Τα σύνορα δεν είναι πλέον μια απλή σύσταση.

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΒΙΓΚΑΝΟ. Μια ελίτ προσπαθεί να εφαρμόσει ένα «εγκληματικό παγκόσμιο σχέδιο»

 

Όταν ένας ανώτερος Καθολικός Αρχιεπίσκοπος —πρώην Αποστολικός Νούντσιος στις Ηνωμένες Πολιτείες— κατηγορεί ανοιχτά τις παγκόσμιες ελίτ ότι διεισδύουν στις δυτικές κυβερνήσεις για να επιβάλουν την Ατζέντα 2030... ο κόσμος οφείλει να σταματήσει και να ακούσει.

Ο Βιγκανό προειδοποιεί:

«Μια επικίνδυνη ανατρεπτική ελίτ έχει διεισδύσει στα ανώτατα κλιμάκια των δυτικών θεσμών για να εφαρμόσει ένα εγκληματικό παγκόσμιο σχέδιο».

Αναφέρει ότι όσοι αποκαλύπτουν αυτό το «παγκόσμιο πραξικόπημα» φιμώνονται μέσω:

• Λογοκρισίας

• Εκφοβισμού

• Ψυχιατρικής κακοποίησης

• Συλλήψεων

Και κατονομάζει έναν πολιτικό κρατούμενο για τον οποίο τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης αρνούνται να μιλήσουν:

Τον Ράινερ Φούλμιχ (Rainer Füllmich) — φυλακισμένο για το έγκλημα του να λέει την αλήθεια.

Στη συνέχεια, ο Βιγκανό προχωρά πέρα ​​από σχεδόν κάθε εκκλησιαστική προσωπικότητα της εποχής μας:

«Δεν είναι ο Φούλμιχ αυτός που πρέπει να βρίσκεται στη φυλακή, αλλά εκείνοι που διέπραξαν το μεγαλύτερο έγκλημα που έγινε ποτέ κατά της ανθρωπότητας».

Και τους κατονομάζει:

Φάουτσι

Γκέιτς

Σβαμπ

Σόρος

Φον ντερ Λάιεν

Μπουρλά

…και τους συνεργούς τους σε δημόσια αξιώματα.

Ένας ανώτερος Αρχιεπίσκοπος κατηγορεί την παγκοσμιοποιητική δομή εξουσίας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας — και αποκαλεί το αναδυόμενο σύστημα με το όνομά του:

Ένα ολοκληρωτικό καθεστώς που εξαπλώνεται στην Ευρώπη, τον Καναδά, την Αυστραλία και κάθε έθνος που ελέγχεται από τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, τον ΠΟΥ και το WEF.

Το κάλεσμά του προς τον κόσμο είναι σαφές:

«Υψώστε τη φωνή σας. Υπερασπιστείτε τους διωκόμενους. Απελευθερώστε τον Ράινερ Φούλμιχ».

Η ιστορία επιταχύνεται.

Η Εκκλησία μιλάει.

Οι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος φυλακίζονται.

Και οι παγκοσμιοποιητές χάνουν τον έλεγχο.

Η αλήθεια βγαίνει στο φως. 

Το Πεντάγωνο επιβεβαίωσε την απόσυρση. Τα βομβαρδιστικά B-1, τα οποία εκτελούσαν αποστολές κατά του Ιράν με αφετηρία τη βάση RAF Fairford, επιστρέφουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

Ο Πρόεδρος Τραμπ απέσυρε όλα τα βομβαρδιστικά B-1 Lancer από τη βάση RAF Fairford του Ηνωμένου Βασιλείου, αφού η Βρετανία απελευθέρωσε τζιχαντιστές που είχαν επιχειρήσει να επιτεθούν σε αυτήν. Η Βρετανία είναι χαμένη υπόθεση αν δεν απελάσει κάθε Ισλαμιστή! Τα αμερικανικά μέσα δεν παραμένουν εκεί όπου τα κράτη υποδοχής αρνούνται να τα προστατεύσουν.

Οι ηγέτες της Βρετανίας συνεχίζουν να απελευθερώνουν ριζοσπάστες που στοχεύουν βάσεις και δρόμους, και στη συνέχεια δηλώνουν έκπληκτοι όταν οι σύμμαχοι αποσύρονται. Η αδύναμη μεταναστευτική πολιτική και τα επιεική δικαστήρια δεν αποτελούν στρατηγική. Είναι πρόσκληση για περισσότερες επιθέσεις.

Ο Τραμπ θέτει τις αμερικανικές δυνάμεις και τα αμερικανικά συμφέροντα σε προτεραιότητα. Αν ένας εταίρος δεν απομακρύνει τα άτομα που επιχείρησαν να πλήξουν μια κοινή βάση, τα βομβαρδιστικά επιστρέφουν στη βάση τους. Τέρμα η δωρεάν ασφάλεια για κυβερνήσεις που δεν μεριμνούν για τη δική τους ασφάλεια.

Οι Δημοκρατικοί και οι ευρωπαϊκές ελίτ χαρακτηρίζουν τις απελάσεις ακραίο μέτρο, την ώρα που γειτονιές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις υφίστανται τις συνέπειες. Οι πατριώτες γνωρίζουν ότι η μαζική απομάκρυνση των ισλαμιστικών απειλών αποτελεί την ελάχιστη προϋπόθεση για κάθε σοβαρή συμμαχία.

. Το δόγμα «Πρώτα η Αμερική» σημαίνει ότι δεν σταθμεύουμε τη δύναμή μας εκεί όπου οι ηγέτες αρνούνται να δράσουν! 

Grok "υπέρ του Ενός"

 

Κάποιος ζήτησε από το Grok να «αφαιρέσει τους ψεύτικους θεούς» από μια εικόνα που απεικόνιζε θρησκευτικές μορφές από διάφορες παραδόσεις.

Το αποτέλεσμα τράβηξε αμέσως την προσοχή: όλες οι άλλες μορφές εξαφανίστηκαν, ενώ παρέμεινε η εικόνα που αναπαριστούσε τον Ιησού.

Το στιγμιότυπο της οθόνης διαδόθηκε ευρέως επειδή η απάντηση άγγιξε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή επεξεργασία εικόνας μέσω τεχνητής νοημοσύνης. Για τους Χριστιανούς, η πεποίθηση ότι ο Ιησούς ξεχωρίζει από κάθε άλλο αντικείμενο λατρείας αποτελεί κεντρικό στοιχείο της πίστης.

Φυσικά, η απάντηση μιας τεχνητής νοημοσύνης δεν αποδεικνύει έναν θεολογικό ισχυρισμό. Το Grok παράγει αποτελέσματα με βάση τα μοντέλα, τις οδηγίες και το πλαίσιο λειτουργίας του. Δεν αποτελεί πνευματική αυθεντία, και οι Χριστιανοί δεν χρειάζονται την τεχνητή νοημοσύνη για να προσδιορίσουν ποιος είναι ο Ιησούς.

Το θεμέλιο είναι οι Γραφές.

Ο Ιησούς είπε: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή. Κανείς δεν έρχεται στον Πατέρα παρά μόνο μέσω εμού». — Ιωάννης 14:6

Και η πρώτη εντολή ορίζει: «Δεν θα έχεις άλλους θεούς εκτός από εμένα». — Έξοδος 20:3

Η τεχνολογία αλλάζει. Οι αλγόριθμοι αλλάζουν. Οι πολιτισμοί αλλάζουν. Όσα πιστεύουν οι Χριστιανοί για τον Χριστό δεν εξαρτώνται από κανένα από αυτά.

Μια εικόνα που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γίνει viral για μία ημέρα, αλλά το μήνυμα που διακηρύσσουν οι Χριστιανοί εδώ και σχεδόν 2.000 χρόνια είναι πολύ πιο σπουδαίο:

ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΙ ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΙ ΛΥΚΕΙΟΥ

 

Οι εικόνες «οργισμένων μαθητών λυκείου» —ή μάλλον, ταραχοποιών που επιδίδονται σε βανδαλισμούς— και σχολείων που φλέγονται τροφοδοτούν ήδη την αντίληψη της κοινής γνώμης ότι η έννομη τάξη δεν διασφαλίζεται πλέον. Αυτή η αγανάκτηση ωφελεί αυτόματα όσους καταγγέλλουν εδώ και καιρό την αδυναμία του κράτους και τη διάβρωση της εξουσίας. Ωστόσο, θα ήταν αφελές να περιοριστούμε σε αυτή την αρχική αντίδραση.

Αν η βία εξαπλωθεί και κλιμακωθεί —εν μέσω μιας στάσης ανοχής που φαντάζει σκόπιμη— το πολιτικό πλεονέκτημα θα μπορούσε να αλλάξει στρατόπεδο. Μια εκτελεστική εξουσία που έχει απαξιωθεί θα είχε τότε μόνο ένα χαρτί να παίξει: να εμφανιστεί ως ο αποκαταστάτης της τάξης, ακόμη και αν αυτό σήμαινε την προσφυγή σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Αντιμέτωπη με ένα τέτοιο χάος, η πλειονότητα των αγανακτισμένων Γάλλων πολιτών σχεδόν σίγουρα θα επικροτούσε ακριβώς το πρόσωπο που, μέχρι πρότινος, είχε επιτρέψει να συμβούν όλα αυτά.

Αυτό το σενάριο δεν είναι απλώς προϊόν φαντασίας. Θα μπορούσε να αλλοιώσει την προεδρική εκστρατεία ή ακόμα και να μεταβάλει το χρονοδιάγραμμά της, επικαλούμενο λόγους έκτακτης ανάγκης. Οι ηγέτες μας έχουν ήδη αποδείξει ότι δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν κρίσεις τις οποίες οι ίδιοι άφησαν να διογκωθούν. Καμία επιλογή δεν πρέπει να αποκλειστεί· η κυνική τους στρατηγική έγκειται ακριβώς στη μετατροπή της δικής τους αποτυχίας σε εργαλείο για τη διατήρηση της εξουσίας.

Thomas Joly – Πρόεδρος του Parti de la France

Στην αρχή, ο Ζαν-Πιερ δεν καταλάβαινε............Και εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει.

 

Στην αρχή, ο Ζαν-Πιερ δεν καταλάβαινε.

Παρακολουθούσε τις βραδινές ειδήσεις, πλήρωνε τους φόρους του, ψήφιζε υπεύθυνα και πίστευε όσα του έλεγαν οι αξιοσέβαστοι άνθρωποι.

1. Η Γαλλία χρειαζόταν τη μετανάστευση επειδή η οικονομία είχε ανάγκη από εργατικό δυναμικό.

2. Η πολυμορφία αποτελούσε ευκαιρία.

3. Οι δημόσιες υπηρεσίες δέχονταν πιέσεις λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.

4. Η αταξία στο σχολείο οφειλόταν στην ανισότητα.

5. Τα στατιστικά στοιχεία για την εγκληματικότητα απαιτούσαν το κατάλληλο πλαίσιο ερμηνείας.

6. Όποιος συνέδεε αυτά τα ζητήματα πολύ βιαστικά, πιθανότατα ήταν εξτρεμιστής.

Ύστερα, τα παιδιά του άρχισαν να επιστρέφουν από το σχολείο λέγοντας ότι δυσκολεύονταν να ακούσουν τον δάσκαλο.

Το μισό μάθημα αναλωνόταν στην προσπάθεια επιβολής της τάξης.

Οι δάσκαλοι άλλαζαν συνεχώς.

Κάποιοι απλώς εξαφανίζονταν για εβδομάδες.

Ο Ζαν-Πιερ διαμαρτυρήθηκε μία φορά, ευγενικά.

Η διοίκηση του εξήγησε ότι η κατάσταση ήταν «δύσκολη» και ότι το σχολείο ανέπτυσσε μια «παιδαγωγική προσέγγιση συμπερίληψης».

Ο Ζαν-Πιερ γύρισε σπίτι καθησυχασμένος.

Υπήρχαν επαγγελματίες που ασχολούνταν με το θέμα.

Η γειτονιά του άλλαζε κι αυτή.

Καταστήματα έκλειναν.

Άλλα άνοιγαν.

Ομάδες ανδρών καταλάμβαναν τις ίδιες γωνιές κάθε βράδυ.

Η γυναίκα του σταμάτησε να περνά από έναν συγκεκριμένο δρόμο μετά τη δύση του ηλίου.

Ο Ζαν-Πιερ τα πρόσεχε όλα αυτά, αλλά είχε επίσης μάθει ότι το να εντοπίζεις μοτίβα ήταν επικίνδυνο.

Έτσι, κάθε συμβάν παρέμενε ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Ένα κλειστό μαγαζί δεν σήμαινε τίποτα.

Μια επίθεση δεν σήμαινε τίποτα.

Δέκα περιστατικά σήμαιναν δέκα άσχετα μεταξύ τους περιστατικά.

Μόνο ένας ρατσιστής θα συνέδεε τα γεγονότα μεταξύ τους.

Τότε, η κόρη του έπεσε θύμα σεξουαλικής επίθεσης από έναν άνδρα που είχε φτάσει πρόσφατα στη Γαλλία.

Ο Ζαν-Πιερ ήταν συντετριμμένος.

Όμως, σχεδόν αμέσως άρχισε να ελέγχει τις ίδιες του τις σκέψεις.

Ο δράστης ήταν ένα μεμονωμένο άτομο. Φυσικά.

Δεν πρέπει ποτέ να γενικεύουμε.

Στην τηλεόραση εξηγούσαν ότι η πολιτική εκμετάλλευση τέτοιων εγκλημάτων ήταν ανεύθυνη.

Ένας υπουργός προειδοποιούσε να αποφεύγεται ο «στιγματισμός».

Ο Ζαν-Πιερ έπιασε τον εαυτό του να γνέφει καταφατικά, μέσα από τα δάκρυα.

Αυτό που είχε συμβεί στην κόρη του ήταν αποτρόπαιο, αλλά η πραγματικά τρομακτική προοπτική, όπως φαινόταν, ήταν μήπως κάποιος, κάπου, ψήφιζε το λάθος κόμμα εξαιτίας αυτού.

Τίποτα δεν άλλαξε.

Το σχολείο του γιου του χειροτέρεψε.

Η κόρη του σταμάτησε να βγαίνει μόνη της.

Η γυναίκα του ήθελε να μετακομίσουν.

Η αστυνομία ήταν εξουθενωμένη.

Οι εκπαιδευτικοί ήταν εξουθενωμένοι.

Τα νοσοκομεία ήταν εξουθενωμένα.

Ο Ζαν-Πιερ ήταν εξαντλημένος.

Κι όμως, κάθε εξήγηση που του δινόταν απαιτούσε να πιστέψει ότι η κάθε επιδείνωση ήταν προσωρινή, τυχαία, υπερβολική ή οφειλόταν σε κάτι εντελώς άσχετο με την επιδείνωση που βρισκόταν ακριβώς δίπλα της.

Και όποτε κάποιος υποστήριζε ότι ίσως η χώρα να είχε διαπράξει σοβαρά λάθη —σχετικά με τη μετανάστευση, την εξουσία, την παιδεία, την αστυνόμευση, την ενσωμάτωση, την τιμωρία ή τα σύνορα— ο Ζαν-Πιερ γνώριζε τη σωστή απάντηση.

«Προσοχή. Αυτό ακούγεται σαν ακροδεξιά ρητορική».

Έτσι, παρέμεινε ορθολογιστής.

Παρέμεινε μετριοπαθής.

Παρέμεινε ενημερωμένος.

Παρέμεινε εντελώς ανίκανος να βγάλει κάποιο συμπέρασμα από την ίδια του τη ζωή.

Έτσι, στην αρχή, ο Ζαν-Πιερ δεν καταλάβαινε.

Και εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει.

New York Post. «το τραπέζι με τους πλουσιότερους ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν ποτέ»:

 

Η New York Post χαρακτήρισε τη συνάντηση ως «το τραπέζι με τους πλουσιότερους ανθρώπους που συγκεντρώθηκαν ποτέ»: κολοσσοί της τεχνολογίας, με συνολική περιουσία που ξεπερνά τα 1,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, συγκεντρώθηκαν την Τρίτη στον Λευκό Οίκο για τη σύνοδο κορυφής που συγκάλεσε ο Πρόεδρος Τραμπ σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη.

Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ της Meta, ο οποίος —όπως επισημαίνει η Post— είχε προκαλέσει στο παρελθόν την οργή του Τραμπ και είχε αποκλείσει τον ίδιο από όλες τις πλατφόρμες της εταιρείας του. Την Τρίτη, ωστόσο, εμφανίστηκε σε φιλικό κλίμα με τον Πρόεδρο και υπερασπίστηκε τη νέα συμφωνία. «Η ιδέα δεν είναι ότι αυτό είναι το μόνο πράγμα που θα κάνουμε ποτέ. Είναι ότι πρόκειται για μια αρχή και μια συμφωνία στην οποία θα μπορούσε να καταλήξει ολόκληρος ο κλάδος», δήλωσε στους δημοσιογράφους.

Ο Τραμπ κάθισε τον Ίλον Μασκ στα δεξιά του και τον Τζένσεν Χουάνγκ της Nvidia δίπλα του, ενώ απέναντί ​​τους κάθονταν ο Αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς και ο Πρόεδρος της Βουλής Μάικ Τζόνσον. Παρόντες ήταν επίσης ο Ντάριο Αμοντέι της Anthropic και ο Γκρεγκ Μπρόκμαν της OpenAI — με την Post να σημειώνει ότι πολλοί από αυτούς τους ανταγωνιστές συγκρούονται «σφοδρά» μεταξύ τους. Παρ' όλα αυτά, ο Τραμπ κατάφερε να τους φέρει όλους στον ίδιο χώρο. Η ομάδα παρουσίασε τη «Συμφωνία του Λευκού Οίκου για την Υπερ-νοημοσύνη: Κοινή Δέσμευση για τις Ευθύνες στην Αιχμή της Τεχνολογίας», την οποία ο Τραμπ χαρακτήρισε «ηθικά δεσμευτική». Όταν ρωτήθηκε για την πολιτική διάσταση της Τεχνητής Νοημοσύνης, δήλωσε: «Απλώς πρέπει να κάνω το σωστό». Στόχος, σύμφωνα με την εφημερίδα *Post*, είναι να διασφαλιστεί ότι η Αμερική θα ξεπεράσει την Κίνα στην κούρσα της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Δεν επικροτούν όλοι την κίνηση αυτή. Ο David Sacks, πρώην υπεύθυνος του Τραμπ για θέματα Τεχνητής Νοημοσύνης —ο οποίος επίσης παρευρέθηκε στη συνάντηση— υποστήριξε ότι οι εταιρείες επιδίωκαν κυρίως να εξασφαλίσουν προστασία από νομικές ευθύνες. Ο Τραμπ επιμένει ότι το αποτέλεσμα θα είναι «τεράστια οφέλη για τις κοινότητες».

Αν το πρόσωπο που ο Zuckerberg κάποτε απέκλεισε από τη Meta είναι τώρα αυτό που φέρνει τους κολοσσούς της τεχνολογίας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, γιατί ο Zuckerberg είναι αυτός που υπερασπίζεται τη συμφωνία;

Η επαναμετανάστευση είναι η λογική λύση!

 

Η κατάσταση στη Γαλλία αποδεικνύει ένα πράγμα.

Η αφομοίωση είναι ένας απόλυτος μύθος. Δεν έχει σημασία αν οι ξένοι γεννιούνται στις χώρες μας. Δεν έχει σημασία αν ανήκουν στη 2η, την 3η κ.ο.κ. γενιά.

Δεν ανήκουν εδώ.

Η επαναμετανάστευση είναι η λογική λύση!

ΓΑΛΛΙΑ. συμμαχία της άκρας αριστεράς και των ταραχοποιών

 

Τα βίαια επεισόδια των τελευταίων ημερών κοντά σε λύκεια, στα γαλλικά εδάφη, δεν είναι ασήμαντα. Αιρετοί της άκρας αριστεράς τα υποστηρίζουν και τα δικαιολογούν. Πρέπει να δούμε τι ακριβώς είναι: μια γενική πρόβα, μια προεπισκόπηση σε μικρή κλίμακα του χάους που ετοιμάζουν ο Μελανσόν και το LFI για τη Γαλλία.

Ο Μελανσόν γνωρίζει την ιστορία. Ξέρει ότι κάθε επανάσταση χρειάζεται υποκινητές, «χρήσιμους ηλίθιους» και ταραχοποιούς για να επιβάλει το καθεστώς τρόμου στη χώρα, μέχρι την τελική επικράτηση.

Ο Ροβεσπιέρος είχε τους «γυμνούς» (sans-culottes), ο Λένιν την Κόκκινη Φρουρά. Ο Μελανσόν έχει τις συμμορίες των ταραχοποιών. Οι εποχές αλλάζουν, αλλά η μέθοδος παραμένει ίδια.

Η Γαλλία δεν έχει πει ακόμα την τελευταία της λέξη.