Αυτό το κείμενο δημοσιεύεται σήμερα στο *Class Battle*, αλλά είναι προσβάσιμο μόνο με συνδρομή. Γι' αυτό το αναδημοσιεύω εδώ:
«Μας λένε συνεχώς ότι η ρωσική εισβολή ήταν απρόκλητη και είχε ως μοναδικό κίνητρο την προσάρτηση εδαφών.
Το συμπέρασμα, επομένως, είναι ότι η Μόσχα δεν είναι διατεθειμένη να διαπραγματευτεί και ότι ο ρόλος του ΝΑΤΟ στον πόλεμο περιορίζεται στο να βοηθήσει την Ουκρανία να αμυνθεί. Με ένα τέτοιο αφήγημα, πειθόμαστε ότι υπάρχει μόνο μία στρατιωτική λύση και ότι, κατά συνέπεια, η Νορβηγία έπρεπε να εγκαταλείψει την παράδοσή της να μην αποστέλλει νορβηγικά όπλα σε εμπόλεμες ζώνες.
Ωστόσο, εάν το ΝΑΤΟ έχει προκαλέσει τον πόλεμο και έχει υπονομεύσει κάθε προσπάθεια ειρήνης, τότε οι προμήθειες όπλων πρέπει να ερμηνευθούν ως μια κυνική αξιοποίηση από τους Ουκρανούς στο πλαίσιο ενός ψυχρού πολέμου κατά της Ρωσίας.
Η αναγνώριση της εμπλοκής του ΝΑΤΟ σε αυτόν τον πόλεμο είναι απαραίτητη για την έναρξη διαπραγματεύσεων και δεν πρέπει να εξισώνεται με την υποστήριξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Το 1990 θεμελιώσαμε μια νέα, συμπεριληπτική Ευρώπη με τον «Χάρτη του Παρισιού για μια Νέα Ευρώπη».
Η συμφωνία βασιζόταν στην «αδιαίρετη ασφάλεια» και στην «πλήρη ισότητα» εντός μιας Ευρώπης χωρίς διαχωριστικές γραμμές. Τέσσερα χρόνια αργότερα, αναπτύξαμε έναν κοινό θεσμό ασφαλείας με τη Ρωσία, τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), βασισμένο στις ίδιες αρχές.
Η απόφαση για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ οδήγησε στην ανατροπή των αρχών αυτών των συμφωνιών. Αντί για «αδιαίρετη ασφάλεια», το ΝΑΤΟ ενίσχυσε τη δική του ασφάλεια εις βάρος της ρωσικής ασφάλειας.»
Αντί για μια Ευρώπη χωρίς διαχωριστικές γραμμές, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν νέο ψυχρό πόλεμο σχετικά με το πού θα χαραχθούν οι νέες διαχωριστικές γραμμές. Η Ουκρανία, η Γεωργία, η Λευκορωσία και η Μολδαβία αποτελούν, συνεπώς, τη νέα γραμμή του μετώπου.
Το 1994, ο ίδιος ο Πρόεδρος Κλίντον είχε προειδοποιήσει ότι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την Ευρώπη, καθώς «η χάραξη μιας νέας γραμμής μεταξύ Ανατολής και Δύσης θα μπορούσε να δημιουργήσει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία μελλοντικής σύγκρουσης».
Όταν ο Κλίντον άλλαξε γνώμη, ο Υπουργός Άμυνας της κυβέρνησής του, Γουίλιαμ Πέρι, σκέφτηκε να παραιτηθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
Ο Πέρι υποστηρίζει ότι όσοι πίεζαν για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ αναγνώριζαν πως αυτό θα κατέστρεφε την ειρήνη με τη Ρωσία, αλλά θεωρούσαν ότι αυτό δεν είχε σημασία εφόσον η Ρωσία ήταν αδύναμη· η λογική τους ήταν: «Ποιος νοιάζεται για το τι σκέφτονται εκείνοι;».
Ο Τζακ Μάτλοκ, πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση και συμμετέχων στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου, κατέκρινε τον επεκτατισμό του ΝΑΤΟ ως προδοσία απέναντι στη Ρωσία, η οποία κατέστρεψε τα θεμέλια μιας διαρκούς ειρήνης.
Ο Τζορτζ Κέναν, ο αρχιτέκτονας της πολιτικής περιορισμού (containment) έναντι της Σοβιετικής Ένωσης, προέβλεψε ότι ο επεκτατισμός του ΝΑΤΟ αποτελούσε πρόκληση που θα πυροδοτούσε έναν νέο ψυχρό πόλεμο και ότι, αν η Ρωσία αντιδρούσε στις προκλήσεις, το ΝΑΤΟ θα επέρριπτε εσφαλμένα την ευθύνη στη Ρωσία.
Η προσπάθεια να ενταχθεί η Ουκρανία στη δική μας πλευρά των νέων διαχωριστικών γραμμών στην Ευρώπη αποτελούσε συνταγή για πόλεμο. Ο William Burns, πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Ρωσία και νυν διευθυντής της CIA, προειδοποίησε το 2008 ότι η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα πυροδοτούσε εμφύλιο πόλεμο και ότι η Ρωσία πιθανότατα θα παρενέβαινε υπέρ της Ανατολικής Ουκρανίας — μια ενέργεια που η Μόσχα δεν επιθυμούσε να πραγματοποιήσει. Η Γερμανία συμφωνούσε με αυτή την ανάλυση. «Η προσπάθεια να ενταχθεί η Ουκρανία στη δική μας πλευρά αποτελούσε συνταγή για πόλεμο».
Ωστόσο, το ΝΑΤΟ συνέχισε να ωθεί τους Ουκρανούς προς μια ένταξη που οι ίδιοι δεν επιθυμούσαν.
Το 2011, το ΝΑΤΟ δημοσίευσε έκθεση στην οποία υποστηριζόταν ότι η μεγαλύτερη πρόκληση στις σχέσεις με την Ουκρανία ήταν η έλλειψη λαϊκής αποδοχής για την ένταξη στη Συμμαχία, καθώς ορισμένες δημοσκοπήσεις έδειχναν ποσοστό υποστήριξης μικρότερο του 20% στον πληθυσμό.
Το 2014 στηρίξαμε μια «δημοκρατική επανάσταση» η οποία δεν τύγχανε της υποστήριξης της πλειοψηφίας των Ουκρανών και η οποία παραβίαζε το Σύνταγμα.
Από τη διαρροή τηλεφωνικών συνομιλιών αποκαλύφθηκε ότι οι ΗΠΑ είχαν επιλέξει προσωπικά τη νέα κυβέρνηση αρκετές εβδομάδες προτού συμβάλουν στην απομάκρυνση του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου από την εξουσία.
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε μετά το πραξικόπημα και η Ρωσία παρενέβη.
Η σύγκρουση φάνηκε να επιλύεται τον Φεβρουάριο του 2015 με τη συμφωνία του Μινσκ, την οποία αποδέχτηκαν και δεσμεύτηκαν να τηρήσουν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, συμπεριλαμβανομένης της Δύσης.
Έκτοτε μάθαμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία σαμποτάρισαν τη συμφωνία ειρήνης επί επτά χρόνια, και τόσο η Γερμανία όσο και η Γαλλία ισχυρίζονται πλέον ότι η συμφωνία δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να κερδηθεί χρόνος ώστε να εξοπλιστεί η «δική τους» Ουκρανία.
Το 2019, ο Ζελένσκι εξελέγη με ποσοστό 73% των ψήφων, έχοντας ως βάση ένα πρόγραμμα ειρήνης, καθώς υποσχέθηκε να εφαρμόσει τη Συμφωνία του Μινσκ προκειμένου να φέρει την ειρήνη με το Ντονμπάς και τη Ρωσία.
Ωστόσο, άλλαξε στάση αφού εθνικιστές, χρηματοδοτούμενοι και εκπαιδευμένοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, απείλησαν τη ζωή του.
Το 2021, η Μόσχα επιδίωξε να διαπραγματευτεί με το ΝΑΤΟ για να σταματήσει την αυξημένη αμερικανική παρουσία στα σύνορά της, συμπεριλαμβανομένου του εκσυγχρονισμού δύο ουκρανικών λιμένων από το ΝΑΤΟ, ώστε να χρησιμοποιούνται από αμερικανικά πολεμικά πλοία.
Ο πρώην επικεφαλής του τμήματος ανάλυσης για τη Ρωσία στη CIA υποστήριξε τον Δεκέμβριο του 2021 ότι η Ρωσία θα μπορούσε να εισβάλει, καθώς ο «κίνδυνος της παθητικότητας» είχε γίνει υπερβολικά μεγάλος.
Η Ρωσία εισέβαλε τον Φεβρουάριο του 2022 για να επιβάλει ένα νέο καθεστώς στην Ουκρανία, μετά από οκτώ χρόνια πολέμου στο Ντονμπάς και τη σταδιακή ενίσχυση του ουκρανικού στρατού από το ΝΑΤΟ.
Τρεις ημέρες μετά την έναρξη της εισβολής, ξεκίνησαν ήδη διαπραγματεύσεις. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπένετ ηγήθηκε των διαπραγματεύσεων, ισχυριζόμενος ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Ουκρανία επιθυμούσαν μια συμφωνία που θα προέβλεπε την παραμονή της Ουκρανίας εκτός ΝΑΤΟ με αντάλλαγμα την απόσυρση των ρωσικών δυνάμεων.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Μπένετ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία σαμποτάρισαν τη συμφωνία ειρήνης, επειδή ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τον ουκρανικό στρατό —τον οποίο είχαν οι ίδιες οικοδομήσει— εναντίον της Ρωσίας.
Στη συνέχεια, η Τουρκία επιχείρησε επίσης να διαπραγματευτεί την ειρήνη και βρέθηκε και πάλι κοντά σε συμφωνία για την ουδετερότητα της Ουκρανίας με αντάλλαγμα τη ρωσική αποχώρηση· ωστόσο, σύμφωνα με την Τουρκία και τον Γερμανό στρατηγό Χάραλντ Κούγιατ, η ειρηνική συμφωνία σαμποταρίστηκε για άλλη μια φορά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία, οι οποίες επιθυμούσαν να διεξάγουν πόλεμο κατά της Ρωσίας χρησιμοποιώντας τους Ουκρανούς.
Η στρατηγική πρόκλησης αυξημένης ρωσικής εμπλοκής στην Ουκρανία περιλαμβανόταν στις εισηγήσεις μιας έκθεσης της RAND του 2019 —η οποία εκπονήθηκε κατόπιν εντολής του αμερικανικού στρατού— σχετικά με τους τρόπους αποδυνάμωσης της Ρωσίας.
Ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ δήλωσε ότι στόχος του πολέμου ήταν η αποδυνάμωση της Ρωσίας. Ο Γερουσιαστής Μιτς Μακόνελ επιβεβαίωσε ότι τα «ψυχρά, απτά και πρακτικά αμερικανικά συμφέροντα» αποτελούν τον λόγο για την επιδίωξη της αποδυνάμωσης της Ρωσίας και της νίκης.
Ο Γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ εξήγησε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εξασφαλίζουν μια συμφέρουσα κατάσταση, καθώς στέλνουν όπλα και ο Ζελένσκι υπόσχεται ότι «θα πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο».
Εάν επρόκειτο για μια απρόκλητη και καιροσκοπική εισβολή, οι αποστολές όπλων θα μπορούσαν να αναγκάσουν τη Ρωσία να αποσυρθεί, καθώς το κόστος θα υπερέβαινε τα οφέλη.
Ωστόσο, εάν η Ρωσία θεωρεί το ΝΑΤΟ υπαρξιακή απειλή, οι αποστολές όπλων θα οδηγήσουν μόνο σε κλιμάκωση προς έναν πυρηνικό πόλεμο. Αντί να χρησιμοποιούμε την Ουκρανία ως πιόνι στον νέο ψυχρό πόλεμο, θα έπρεπε να στηρίξουμε διαπραγματεύσεις που θα παρέχουν τις εγγυήσεις ασφαλείας τις οποίες ζητούσε η Μόσχα πριν από έναν χρόνο, βασισμένες σε υφιστάμενες συμφωνίες της δεκαετίας του 1990 τις οποίες εμείς ακυρώσαμε.
Γκλεν Ντίσεν
