Μερικές παρατηρήσεις.
Πράγματι ο Ατταλειάτης αναφέρεται σε Αλβανούς από την Σικελία, ως τμήμα του νικηφόρο Βυζαντινού Στρατηγού Γ. Μανιάκη που μετά την συκοφάντηση που εστράφη εναντίον της Κωνσταντινούπολης. Όπως απέδειξε η Ερα Βρανούση και έχει γίνει αποδεκτό, επρόκειτο για Νορμανδούς οι οποίοι έφτασαν στην Σικελία το 1017 και στην εποχή του (1039-1043) θεωρούντο ακόμη ¨ξένοι¨ σε σχέση με τους ντόπιους, δηλαδή στα μεσαιωνικά λατινικά = albani ( γαλλικά aubain). Το ότι ήταν Νορμανδοί προκύπτει και από το όνομα του διοικητή τους τον οποίον ο Μανιάκης μαστίγωσε, αλλά και από την Αννα Κομνηνή που τους ονομάζει αργότερα έτσι.
Η δεύτερη αναφορά του Ατταλειάτη, αφορά τα γεγονότα του στασιαστή Δούκα Δυρραχίου Νικηφόρου Βασιλάκη το 1078, όπου στον στρατό του αναφέρονται μεταξύ άλλων και Αρβανίτες, δηλαδή από την περιοχή Αρβανο. Η σύγχυση των δύο όρων (Αλβανοι - Αρβανίτες) προήλθε από την εξομοίωση τους στις ξένες μεταφράσεις.
Επομένως αδυνατίζει η θεωρία της ταύτιση τους με Αλβανούς του Καυκάσου που μεταφέρθηκαν εκεί από τους Άραβες. Σημειωτέο ότι ο Ατταλειάτης δεν αναφέρει πουθενά κάτι τέτοιο.
Όσο για τους Αλβανούς του Καυκάσου, τα υπάρχοντα στοιχεία αναφέρονται μεν σε φυλές οι οποίες πιθανόν να υπέστησαν και μετακίνηση λόγω διάφορων εισβολών Χαγάνων και Καυκάσιων Αβαρών και την όποια σχέση των τελευταίων με τους Αβαρούς της Παιονίας (που έφτασαν και στην Αδριατική), αλλά έχουμε πρόβλημα. Αυτοί εικάζεται ότι μιλούσαν μη ινδοευρωπαϊκές γλώσσες (Λεσγικές). Ωστόσο αφού στην Καυκάσια Αλβανίας ομιλούνταν περίπου 26 γλώσσες, όσες και οι φυλές των Αλβανών του Καυκάσου, η ύπαρξη της γείτονας ινδοευρωπαϊκής Αρμενικής και η ευρεία διάχυση στην Αλβανία του Καυκάσου, της συγγενούς με τα Αρμενικά, επίσης ινδοευρωπαϊκής παρθικής (παχλεβί) κατά την περίοδο των Σασσανιδών, μας βάζει σε σκέψεις. Οι ινδοευρωπαϊκές αυτές γλώσσες είναι Satem, όπως και τα αλβανικά, και όχι centum, όπως τα ευρωπαϊκά και ελληνικά (από την προφορά του 100 > centum). Πάντως τα σημερινά κατάλοιπα των Αλβανών του Καυκάσου ταυτίζονται με τον λαό Ουντί.
Από την άλλη το κοινό υπόβαθρο με την πρωτο-ρουμανική και η έλλειψη πεδινού και θαλασσίου λεξιλογίου σε συνδυασμό – περιέργως λόγω της γειτονίας - με τις πολύ λίγες αρχαίες ελληνικές λέξεις, τις πολύ περισσότερες νεο-ελληνικές, συντείνει στο ότι πρόκειται για παλιά πρωτο-βαλκανική σχηματισμένη βορειότερα και μακριά από την θάλασσα, μακριά από την σημερινή περιοχή και δεν προκύπτει ομοιότητα με τα εντελώς εξαφανισμένα αρχαία Ιλλυρικά. Επίσης η αρχαιότητα της γλώσσας τους δεν προκύπτει από τεκμήρια, αλλά είναι αποτέλεσμα εργαστηριακής ανασύστασης.
Επίσης δεν προκύπτει από πουθενά η ύπαρξη κάποιας αρχαίας ιλλυρικής φυλής Αλβανών. Η καταγραφή μιας πόλης Αλβανούπολης – Αλβανών του Πτολεμαίου σε έναν μόνο στίχο, δεν προσδιορίζει ούτε την ταυτότητα των κατοίκων ούτε τίποτε άλλο. Τα Αλβα είναι κοινό όνομα . Η εξαφάνιση της πόλεως αυτής από τις μετέπειτα καταγραφές δεν δικαιολογεί την επικράτηση του αιώνες μετά κατά τον Μεσαίωνα. Όσο για το όνομα που τους δόθηκε από άλλους (Αλβανοί), πιθανόν να επρόκειτο για μικρή ομάδα επήλυδων που εγκαταστάθηκαν στα ορεινά της περιοχής Αρβανο από όπου τους δόθηκε και το όνομα. Οι ίδιοι ονομάζουν τους εαυτούς τους ως Σκιπιτάρ, δηλαδή αυτούς που καταλαβαίνουν την Σκίπ=Αλβανικά. Δηλαδή μία μικρή φερτή ορεινή ομάδα που λόγω της Σλαβο-Βουλγαρικών και στην συνέχεια Τουρκικών εισβολών, χρησιμοποιήθηκαν ως οπλοφόροι, αποκτώντας έτσι χαρακτηριστικά ηγεμονικού γκρούπ κατοχής που βοήθησε την διάχυση του ατελούς γλωσσικού ιδιώματος τους, στους προηγούμενους κατοίκους, εμπλουτίζοντας το με αυτές. Η αλβανική κατά 90% αποτελείται από προσμίξεις λατινικών, σλαβικών, τουρκικών, λίγων αρχαίων και πολλών νεοελληνικών. Από αυτούς που τελικά καταλάβαιναν τα Σκίπ, ασχέτως προηγούμενης καταγωγής, θα ήταν αυτοί που τελικά θα σχημάτιζαν την καθυστερημένη εθνική τους συνείδηση, που θα ήταν και η τελευταία στα Βαλκάνια.
Τελειώνοντας. Μετά από όλα αυτά περί της αινιγματικής και αμφίβολης σύστασης των Αλβανών, στον κάθε Ράμα θα άρεσε πολύ να είναι Ιλλυριός (δηλαδή παλιότερος των Σλάβων) και ακόμη περισσότερο Πελασγός (δηλαδή πρόγονος και των Ελλήνων). Αν όμως είναι έτσι και αν ακόμα δεχτούμε ότι το 10% των αμφίβολης καταγωγής αρβανιτόφωνων του μικρού κράτους του 1821 να διογκώνονται στο 90%, και εφόσον οι (ουδέποτε αναφερθέντες στην περιοχή της Αλβανίας) Πελασγοί είναι πράγματι κοινοί πρόγονοι, τότε γιατί οι Πλάτωνες και λοιποί δεν είναι προγονοί μας? Μάλλον Μπουνταλάδικος τρόπος σκέψης.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
