Λοιπόν, το 46% των Μουσουλμάνων θα εγκατέλειπε τη Γαλλία αν η Μαρίν Λεπέν κέρδιζε το 2027... Για την Αριστερά, αυτό θα αποτελούσε, φυσικά, μια τραγωδία, αλλά για τον γαλλικό λαό, λειτουργεί ως μια βαθιά και ουσιαστική διευκρίνιση. Πρέπει να ονομάζουμε τα πράγματα με το όνομά τους — κάτι που το «πολιτικά ορθό» κατεστημένο προσπαθεί απεγνωσμένα να αποκρύψει: το να είναι κανείς Γάλλος και το να είναι ασκούμενος Μουσουλμάνος αποτελούν δύο αφοσιώσεις που συγκρούονται και έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους.
Το λέω αυτό ως Γάλλος πατριώτης καβυλικής καταγωγής. Αν και γεννήθηκα εδώ, στη Γαλλία, και δεν έζησα ποτέ στην Καβυλία, η οικογενειακή μου ιστορία μού θυμίζει την πίεση που ασκήθηκε μέσω του εξισλαμισμού και πώς αυτός επιδίωξε να εξαλείψει τους αυτόχθονες πολιτισμούς εκεί. Το να βλέπω αυτόν τον ίδιο μηχανισμό να ριζώνει σταδιακά εδώ, στη δική μου χώρα —τη Γαλλία— υπό τον μανδύα της ανοχής, είναι απλώς απαράδεκτο.
Αξίζει να επαναληφθεί: η Γαλλία δεν είναι ουδέτερο έδαφος, ούτε αποτελεί «λευκό χαρτί». Είναι ένας πολιτισμός διαμορφωμένος από αιώνες Καθολικισμού, απελευθερωμένος από τον Διαφωτισμό, εκκοσμικευμένος από την Επανάσταση, και ένας πολιτισμός που έχει θέσει την απόλυτη ελευθερία του ατόμου στον πυρήνα των πάντων.
Από την άλλη πλευρά, το ορθόδοξο σουνιτικό Ισλάμ απαιτεί υποταγή σε έναν αυστηρό θρησκευτικό κώδικα, ο οποίος καταπνίγει τόσο τις ατομικές όσο και τις συλλογικές ελευθερίες. Δεν μιλάμε για δύο πολιτισμούς που μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, χέρι-χέρι· μιλάμε για δύο διαμετρικά αντίθετες κοσμοθεωρίες.
Η αδιάψευστη απόδειξη αυτού του χάσματος εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο οι εκπρόσωποί του εμπλέκονται στην πολιτική μας ζωή. Συνήθως, ένας Γάλλος πολίτης ψηφίζει με βάση τις παραδοσιακές πολιτικές τοποθετήσεις —την πατριωτική δεξιά, τη μετριοπαθή δεξιά, το κέντρο, τη σοσιαλιστική αριστερά, τη ριζοσπαστική αριστερά κ.ο.κ.—, συζητώντας ζητήματα όπως η οικονομία, η παιδεία, η Ευρώπη και το μέλλον του έθνους. Ωστόσο, ένα τεράστιο τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού έχει αποστασιοποιηθεί πλήρως από αυτό το γαλλικό πλαίσιο.
Το μοναδικό τους κριτήριο για την ψήφο είναι το πώς προσεγγίζουν τα πολιτικά κόμματα το Ισλάμ και τη μετανάστευση. Με λίγα λόγια, οι επιλογές τους καθορίζονται αποκλειστικά από παράγοντες που απομακρύνουν τη Γαλλία από την ιστορική της ταυτότητα και την κατευθύνουν προς την ταυτότητα των χωρών καταγωγής τους.
Ενεργώντας κατ' αυτόν τον τρόπο, αποκόπτονται ουσιαστικά από την εθνική κοινότητα και μετατρέπονται σε ένα ξεχωριστό εκλογικό σώμα —ένα θρησκευτικά προσανατολισμένο μπλοκ, το οποίο αξιοποιείται από την Αριστερά. Αλλοιώνουν τη δημοκρατία μας.
Ένα άτομο που επιλέγει να διαμορφώσει ολόκληρη τη ζωή του, τις ιδέες του και τις ψήφους του με βάση την προσήλωσή του στο Ισλάμ —αντί για το συλλογικό συμφέρον του γαλλικού έθνους και την αφοσίωση στην ιστορία του— ουσιαστικά δεν έχει θέση ανάμεσά μας. Ένας τέτοιος τρόπος ζωής καταδικάζει το άτομο σε μια κατάσταση διαρκούς εσωτερικής σύγκρουσης και, αναπόφευκτα, δημιουργεί μόνιμες εντάσεις εντός της κοινωνίας μας.
Αν και μόνο η προοπτική μιας πατριωτικής κυβέρνησης, η οποία θα εφαρμόζει αυστηρά τους νόμους της Δημοκρατίας και θα υπερασπίζεται την εθνική μας κυριαρχία, ωθεί σχεδόν τους μισούς από αυτούς να σκέφτονται να μαζέψουν τα πράγματά τους και να φύγουν, αυτό αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη ότι ο πολιτισμικός διαχωρισμός έχει ήδη ριζώσει. Η Γαλλία πρέπει να αγαπιέται, να αγκαλιάζεται και να τιμάται άνευ όρων. Όσοι φαντάζονται μια θέση για τον εαυτό τους εδώ μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η Γαλλία θα υποταχθεί στα δικά τους κοινοτικά αιτήματα, δεν θα ανήκουν ποτέ πραγματικά σε αυτόν τον τόπο.
Στην Καβυλία, ο ποιητής και τραγουδιστής Λουνές Ματούμπ —ο οποίος δολοφονήθηκε το 1998— είχε πει κάποτε για τους Άραβες-ισλαμιστές ακτιβιστές, στους οποίους αντιστεκόταν: «Μαζί τους υπάρχει απόλυτη ασυμβατότητα· είναι σαν σκόνη στο μάτι».
Έκτοτε, αυτή ακριβώς η σκόνη έχει εισχωρήσει και στη Γαλλία. — Arezki the Kabyle στο X
Raoul Garrah
