Οι λευκές γυναίκες με φιλελεύθερες απόψεις διαθέτουν το ένστικτο επιβίωσης χρυσόψαρου.

 

Έχετε προσέξει το κύμα επιθέσεων εναντίον λευκών γυναικών της Αριστεράς από τους μετανάστες που οι ίδιες βοηθούν;

Η ακτιβίστρια υπέρ της Παλαιστίνης Jamie Carney βρέθηκε νεκρή, έχοντας υποστεί θανάσιμα χτυπήματα —προφανώς από τον Ιορδανό σύντροφό της, Ahmad Al-Saqar— αφού πείστηκε από φθηνά, ρομαντικά λόγια που θα φαίνονταν υπερβολικά ακόμα και σε πλανόδιο πωλητή πλαστικών τριαντάφυλλων έξω από μπαρ στην Τενερίφη.

Η Σκωτσέζα Elizabeth-Jane Ross εργαζόταν σε χριστιανική ΜΚΟ παρέχοντας υποστήριξη σε πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, όταν δολοφονήθηκε άγρια ​​και η σορός της βρέθηκε μέσα σε βαλίτσα· δράστης φέρεται να είναι ένας Αφγανός μετανάστης.

Τα περιστατικά αυτά διαδέχονται το ένα το άλλο με τέτοια συχνότητα, ώστε τις ημέρες που μεσολάβησαν από τη μαγνητοσκόπηση αυτού του βίντεο, μια Ισπανίδα εργαζόμενη στον Ερυθρό Σταυρό βρήκε επίσης τον θάνατο από χτυπήματα — με βασικό ύποπτο τον Μαροκινό σύντροφό της.

Και όταν βλέπει κανείς τα πλάνα που έρχονται στο φως από τη Θέουτα και άλλες περιοχές όπου ΜΚΟ διευκολύνουν την είσοδο μεταναστών στην Ευρώπη, η κατάσταση αρχίζει να βγάζει νόημα. Οι οργανώσεις αυτές φαίνεται να στελεχώνονται αποκλειστικά από λευκές γυναίκες με φιλελεύθερες απόψεις.

Μια διαδεδομένη θεωρία υποστηρίζει ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι προοδευτικές γυναίκες δεν κάνουν παιδιά, με αποτέλεσμα το μητρικό τους ένστικτο να διαστρεβλώνεται και να στρέφεται προς ανθρώπους που εκείνες θεωρούν ότι έχουν ανάγκη από μητρική φροντίδα (όπως οι παράτυποι μετανάστες). Έχουν γραφτεί μάλιστα βιβλία γι’ αυτή τη μορφή «αυτοκαταστροφικής ενσυναίσθησης».

Ωστόσο, εγώ πιστεύω ότι ο λόγος είναι πως οι προοδευτικές γυναίκες έχουν ανάγκη από προσοχή. Αυτό αποτελεί την κορυφή της πυραμίδας των αναγκών του Μάσλοου για εκείνες — πάνω ακόμα και από το οξυγόνο, το νερό ή το μακιγιάζ.

Παλαιότερα, κέρδιζαν την προσοχή από άνδρες που ήθελαν να κάνουν σεξ μαζί τους. Στη συνέχεια, με το κίνημα #MeToo, συνειδητοποίησαν ότι μπορούσαν να εξασφαλίσουν ακόμα μεγαλύτερη προσοχή καταδικάζοντας τους άνδρες που ήθελαν να κάνουν σεξ μαζί τους. Τις αποκαλούσαν «γενναίες» και δημιουργούνταν έντονη κινητικότητα — δηλαδή, η μέγιστη δυνατή προσοχή.

Όμως, αυτή η στάση έκανε τους άνδρες που ήθελαν να κάνουν σεξ μαζί τους να σταματήσουν να προσπαθούν. Έτσι, αντάλλαξαν τη διαρκή, μακροχρόνια προσοχή των ανδρών που τις ποθούσαν με τη βραχυπρόθεσμη προσοχή που κέρδιζαν καταδικάζοντας τους ίδιους άνδρες.

Εισάγοντας άνδρες χαμηλού δείκτη νοημοσύνης από τον τρίτο κόσμο, οι οποίοι δεν είναι εξοικειωμένοι με τις δυτικές πολιτισμικές αλλαγές των τελευταίων τριάντα ετών, αποκτούν μια νέα πηγή ανδρών που θέλουν να συνευρεθούν ερωτικά μαζί τους, οπότε λαμβάνουν ξανά αυτή την προσοχή.

Επίσης, πρέπει να σταματήσουμε να το αποκαλούμε «αυτοκτονική ενσυναίσθηση». Πρόκειται για «ανθρωποκτόνο ενσυναίσθηση». Οι αριστεροί γνωρίζουν ότι το μεγαλύτερο μέρος των αρνητικών επιπτώσεων θα πέσει στις πλάτες άλλων ανθρώπων. Είναι η απόλυτη μορφή σοσιαλισμού. Ο αριστερός αποκομίζει το όφελος της επίδειξης ηθικής ανωτερότητας (virtue signalling), αλλά οι αρνητικές συνέπειες επιμερίζονται σε όλους. Είναι προτιμότερο αυτή η εξωτερική επίπτωση να εσωτερικευτεί.

Αν και πρόκειται για σκληρό μάθημα, τουλάχιστον αυτές οι γυναίκες πέθαναν κάνοντας αυτό που αγαπούσαν: βοηθώντας μια περιθωριοποιημένη μειονότητα να πραγματοποιήσει το όνειρό της.

Στην Ευρώπη, οι εκκλησίες καίγονται, αλλά τα τζαμιά όχι. Δεν χρειάζεται πτυχίο για να ξέρει κανείς ποιοι είναι οι εγκληματίες.

 

Ο ΕΡΩΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Μπέρμιγχαμ , ο Δήμαρχος του οποίου μεταπήδησε στην θέση του Πρωθυπουργού της χώρας, δαπάνησε 30.000 λίρες από τα χρήματα των φορολογουμένων για το δεκατετραήμερο φεστιβάλ «Spirit of Pakistan» (Το Πνεύμα του Πακιστάν), το οποίο περιελάμβανε τελετή έπαρσης της σημαίας του Πακιστάν στην πλατεία Βικτόρια.

Το Συμβούλιο είναι χρεωμένο με 3,2 δισεκατομμύρια λίρες και αντιμετωπίζει απεργία των εργαζομένων στην αποκομιδή απορριμμάτων που διαρκεί ήδη 18 μήνες.

 Στις 14 Αυγούστου 2026, εκατοντάδες μέλη της πακιστανικής κοινότητας συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Κοτζιά (έξω από το Δημαρχείο Αθηνών με την άδεια και συμμετοχή του Δημάρχου) με σημαίες και παραδοσιακά εδέσματα για την επέτειο ανεξαρτησίας της χώρας τους

Δύο Δήμαρχοι Αγγλίας και Ελλάδος, υποκλίνονται στο Ισλαμ βάζοντας την ιδεοληψία του πάνω από το εθνικό συμφέρον των χωρών τους.

Ενεργοποίηση του Δόγματος Τραμπ – Οι ΗΠΑ προετοιμάζουν 15.000 διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους για την εξάλειψη του Ιράν σε περίπτωση επίθεσης κατά του Ισραήλ

 

Σε μια συγκλονιστική εξέλιξη που προκάλεσε έντονη αναστάτωση στις πρωτεύουσες του κόσμου, ο αμερικανικός στρατός —υπό την αποφασιστική ηγεσία του Προέδρου Τραμπ— επιβεβαίωσε για πρώτη φορά δημόσια ότι προετοιμάζει 15.000 διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους ως άμεσο αποτρεπτικό μέσο έναντι οποιασδήποτε ιρανικής επιθετικότητας. Αξιωματούχοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση τονίζουν ότι αυτό το τεράστιο οπλοστάσιο είναι έτοιμο να εξαπολύσει συντριπτική ισχύ, εάν η Τεχεράνη ή οι πληρεξούσιοί της τολμήσουν να πλήξουν το Ισραήλ. Διαμηνύουν μάλιστα ότι οι ρωσικές βάσεις που υποστηρίζουν το Ιράν, καθώς και κάθε ιρανικό συμφέρον στη Μέση Ανατολή —συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της καρδιάς της Τεχεράνης— θα εξαφανίζονταν από τον χάρτη, σε μια επίδειξη αμερικανικής ισχύος πρωτοφανούς για τα παγκόσμια δεδομένα.

Πηγές που γνωρίζουν τον σχεδιασμό αναφέρουν ότι το μήνυμα είναι απολύτως σαφές: η εποχή της αδύναμης και απολογητικής εξωτερικής πολιτικής έχει παρέλθει. Η επιστροφή του Προέδρου Τραμπ επανέφερε το δόγμα της «ειρήνης μέσω της ισχύος», καθιστώντας σαφές ότι οποιαδήποτε επίθεση κατά του στενότερου συμμάχου της Αμερικής στην περιοχή θα πυροδοτούσε μια τόσο ολοκληρωτική απάντηση, ώστε οι στρατιωτικές υποδομές, τα κέντρα διοίκησης και τα στρατηγικά μέσα του Ιράν θα έπαυαν να υφίστανται. Η ανακοίνωση χαιρετίζεται από τους υποστηρικτές του ως η απόλυτη απόδειξη ότι μόνο ο Τραμπ διαθέτει τη βούληση να προστατεύσει το Ισραήλ και τα αμερικανικά συμφέροντα, χωρίς δισταγμούς ή ατέρμονες διαπραγματεύσεις που το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ενθαρρύνουν τον εχθρό.

Καθώς η ένταση κλιμακώνεται, ο Λευκός Οίκος και το Πεντάγωνο εκπέμπουν ένα κλίμα ήρεμης αυτοπεποίθησης, υπογραμμίζοντας ότι αυτή η πρωτοφανής ετοιμότητα αποσκοπεί στην αποτροπή του πολέμου, καθιστώντας το κόστος της επιθετικότητας αδιανόητα υψηλό. Οι υποστηρικτές του Τραμπ σε ολόκληρη τη χώρα χαιρετίζουν την κίνηση ως μια ιστορική αποκατάσταση της αμερικανικής αποτρεπτικής ισχύος, υποστηρίζοντας ότι μόνο υπό την ηγεσία του Τραμπ οι Ηνωμένες Πολιτείες θα σταματούσαν επιτέλους τα λόγια για να προετοιμαστούν να δράσουν με την πλήρη ισχύ της πυρηνικής τους τριάδας, εφόσον το Ιράν ξεπεράσει την «κόκκινη γραμμή». Όπως λένε, ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί πλέον τις εξελίξεις και το Ιράν έχει λάβει σαφή προειδοποίηση.

Jonathan Gregory

ΙΡΑΝ - 18 Αυγούστου 2026

Κατά τη διάρκεια μιας αναπαράστασης των Παθών του Χριστού τη Μεγάλη Εβδομάδα στο Σουμπάνγκο της Γουατεμάλας, ένας απρόσμενος συμμετέχων μπήκε στη σκηνή: ένας αδέσποτος σκύλος.

 

Κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής αναπαράστασης των Παθών του Χριστού, ένας αδέσποτος σκύλος περιπλανήθηκε πάνω στη σκηνή. Νομίζοντας ότι η παράσταση ήταν πραγματική, ο σκύλος γάβγισε και δάγκωσε ελαφρά τους ηθοποιούς που υποδύονταν τους Ρωμαίους στρατιώτες για να υπερασπιστεί τον ηθοποιό που ενσάρκωνε τον Ιησού, και στη συνέχεια πλησίασε ήρεμα και του έγλειψε το πρόσωπο.

JASON ARDEY vs HENRY NOWAK

 

Στην εκπνοή του περασμένου αιώνα για να εισαχθείς σε Βρετανικό πανεπιστήμιο έπρεπε να υποστείς την βάσανο των συνεντεύξεων για να κριθείς ικανός ως φοιτητής.  Με την επιβολή της DEI ιδεολογίας τα πάντα ανετράπησαν. Δεν είναι τυχαίο που το Cambridge  προσέλαβε τον Jason Arday  κυριολεκτικά βάσει χρώματος ώστε να εμπλουτίσει την woke εικόνα του πανεπιστημίου. Ο δε Ardey μόλις του τέθηκαν δύσκολα ερωτήματα από δημοσιογράφο που ερευνούσε την επιστημονική του επάρκεια, επιστράτευσε την αστυνομία κατά το πρότυπο του δολοφόνου του Henry Nowak. Μόνο που αυτή την φορά η αστυνομία δεν δέχτηκε να παίξει το γνωστό παιχνίδι και ο δημοσιογράφος δεν βρέθηκε κατηγορούμενος και πίσω από τα κάγκελα. Προφανώς ο Ardey δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την αλήθεια .

Γιατί ο κόσμος ενδιαφέρθηκε για τον Jason Arday

 

«Μην κακολογείς τους νεκρούς», έλεγε ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος. Με την πάροδο του χρόνου, η φράση αυτή μετατράπηκε σε μια θετική προτροπή: να μη λέμε τίποτα για τους νεκρούς αν δεν είναι καλό — *de mortuis nil nisi bonum*. Ο Κρίστοφερ Χίτσενς είχε έναν διαφορετικό κανόνα: να λες ό,τι θέλεις, αρκεί να είναι κάτι που θα ήσουν πρόθυμος να πεις όσο εκείνοι ζούσαν.

Για εκείνον, ο θάνατος δεν λειτουργούσε ως άφεση αμαρτιών, και η ζωή προσώπων που ήταν αρκετά δημόσια ώστε να αξίζουν κριτική όσο ζούσαν, άξιζε την ίδια κριτική και μετά τον θάνατό τους — ίσως μάλιστα εντονότερη, καθώς ο θάνατος αποτελούσε στιγμή αναστοχασμού για το ποιοι πραγματικά ήταν.

Όταν κάποιος πεθαίνει —και ειδικά αν βάζει τέλος στη ζωή του μετά από δημόσιο διασυρμό, όπως φαίνεται να συνέβη στην περίπτωση του Τζέισον Άρντεϊ— πολλά αλλάζουν. Μέχρι πριν από λίγο καιρό, οι μυθοπλασίες του Άρντεϊ φάνταζαν κωμικές. Ο θάνατός του τις μετατρέπει σε τραγωδία.

Η τραγωδία και η κωμωδία βρίσκονται συχνά πιο κοντά απ’ όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Στην ταινία *Ερωτευμένος Σαίξπηρ* (Shakespeare in Love), ο Τομ Στόπαρντ ξεκινά την ιστορία παρουσιάζοντας τον Βάρδο να γράφει το έργο *Ρωμαίος και Έθελ, η Κόρη του Πειρατή*. Είχε απόλυτο δίκιο πως η εισαγωγή του *Ρωμαίου και της Ιουλιέτας* θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει το σκηνικό για μια κωμωδία. Η νεανική ικανότητα του Ρωμαίου να ερωτεύεται αιώνια την Ιουλίετα —έχοντας, λίγες στιγμές νωρίτερα, νιώσει το ίδιο ακριβώς για τη Ροζαλίν— ήταν το κατάλληλο συστατικό.

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουμε τη μνήμη, την κρίση ή το ζωηρό ενδιαφέρον για την αλήθεια.

Η κωμωδία συνήθως απαιτεί να πιστεύουμε ότι οι συμφορές της είναι τέτοιες που όλοι θα επιβιώσουν από αυτές – ίσως πιο συνετοί, αλλά σίγουρα πλουσιότεροι από την εμπειρία. Η τραγωδία αρχίζει όταν αυτή η παραδοχή αποδεικνύεται λανθασμένη.

Κάποτε ειπώθηκε ότι ο Λόρδος Μόνκτον ήταν ο άνθρωπος στον οποίο μπορούσες να απευθυνθείς για βοήθεια όταν ήσουν απογοητευμένος από τη ζωή. «Όχι, ήταν κάτι παραπάνω από αυτό», ήρθε η απάντηση, «μπορούσες να πας σε αυτόν όταν είχες περιπέσει σε δυσμένεια». Την ώρα της ανάγκης του, ο Άρντεϊ στερούνταν έναν Μόνκτον.

Το δημόσιο ενδιαφέρον μας για τον Άρντεϊ ήταν δικαιολογημένο. Έγινε ζωντανή παρουσία στη συνείδηση ​​αγνώστων και η θλίψη μας είναι πραγματική. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει το ερώτημα αν το σκάνδαλο ήταν σοβαρό και άξιο προσοχής. Ο Άρντεϊ ήταν ένας άνθρωπος με ελεύθερη βούληση και δυνατότητα δράσης. Μια ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στη σύγχρονη κοινωνιολογία και η τάση του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ προς τις πολιτικές DEI (Διαφορετικότητα, Ισότητα και Συμπερίληψη) δημιούργησαν τεράστια κίνητρα για εξαπάτηση. Παρ' όλα αυτά, η εντιμότητα παρέμενε εφικτή, και το ζήτημα του αν υπήρξε ποτέ δεν χάνει τη σημασία του τώρα που ο Άρντεϊ δεν ζει πια.

«Όποια κι αν είναι η αλήθεια σχετικά με τις κατηγορίες εναντίον του», δήλωσε ο Alastair Campbell, «θα είχε υποστεί άραγε τέτοιο ανελέητο κυνηγητό αν ήταν λευκός και με κοντά μαλλιά; Αμφιβάλλω». Ποια αλήθεια; Η αλήθεια είναι η ουσία του ζητήματος. Αν οι κατηγορίες εναντίον του Arday ήταν ψευδείς, υπέστη κατάφωρη αδικία. Αν οι κατηγορίες ευσταθούσαν, ο δημόσιος έλεγχος ήταν θεμιτός – όπως και ο χλευασμός. Ο θάνατος δεν το αλλάζει αυτό.

Υπάρχει άραγε κάποιος στον δημόσιο βίο που θα έπρεπε να κατανοεί καλύτερα από τον Alastair Campbell ότι η αυτοκτονία μπορεί να ακολουθήσει μια σφοδρή δημόσια αντιπαράθεση; Ή που θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός όταν υπονοεί ότι όσοι εμπλέκονται φέρουν ευθύνη; Αμφιβάλλω αν ο Campbell θεωρεί λανθασμένη την έκθεση Hutton ή αν πιστεύει ότι ο ίδιος ευθυνόταν για το κυνηγητό που οδήγησε στον θάνατο τον David Kelly – έναν λευκό άνδρα με κοντά μαλλιά. Εκείνο που είναι λιγότερο σαφές, είναι αν το θυμάται.

Όσο ζούσε, ο Arday επαινέθηκε επειδή διέθετε τη δύναμη να υπερβεί απίστευτα εμπόδια. Μετά τον θάνατό του, μας λένε ότι δεν του αφήσαμε καμία επιλογή· ότι ήταν απλώς ένας άνθρωπος πάνω στον οποίο ασκούσε επιρροή ο κόσμος. Δεν μπορείς να εξυμνείς κάποιον ως τον δημιουργό της ανόδου του και στη συνέχεια να του αρνείσαι κάθε μερίδιο ευθύνης για την πτώση του. Η αλήθεια για τον Arday, όπως και για όλους μας, είναι ότι είμαστε και τα δύο. Είμαστε πρωταγωνιστές σε σκηνές που δεν χτίσαμε εμείς, και η σημασία των πράξεών μας –στο πλαίσιο της περιορισμένης ελευθερίας μας– ενισχύεται, αντί να μειώνεται, από το γεγονός ότι δεν είμαστε εμείς οι συγγραφείς του έργου.

Ο Σαντίκ Καν δήλωσε ότι ο θάνατος του Άρντεϊ «θα πρέπει να αποτελέσει καμπανάκι αφύπνισης για όλους μας» και ότι ο ίδιος είχε υποστεί «ένα απαράδεκτο δημόσιο κυνηγητό και μια εκστρατεία κακοποίησης... έναν ολέθριο δημόσιο διασυρμό που άλλοι άνθρωποι στη θέση του απλώς δεν θα είχαν αντιμετωπίσει».

Η φυλετική του καταγωγή αποτέλεσε μέρος της δημόσιας εικόνας του – δεν μπορεί όμως να του εξασφαλίζει και ασυλία απέναντι στον έλεγχο. Αναμφίβολα υπήρχαν ρατσιστές που τον αντιπαθούσαν λόγω του χρώματος του δέρματός του, αλλά τα σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την ειλικρίνειά του προέκυπταν επειδή τα ίδια τα γεγονότα τα δικαιολογούσαν απόλυτα, και όχι επειδή ήταν μαύρος.

Ο θάνατος του Τζέισον Άρντεϊ επιβάλλει να σταματήσουμε να αντλούμε ικανοποίηση από την αποκάλυψη των κωμικών του υπερβολών και επινοήσεων – ιστοριών που, μέσα στη θλίψη τους, έκρυβαν πάντα τη δυναμική της τραγωδίας. Δεν μας επιβάλλει, ωστόσο, να εγκαταλείψουμε τη μνήμη, την κριτική σκέψη ή το ζωηρό ενδιαφέρον για την αλήθεια. Όπως συμβαίνει με κάθε δημόσιο πρόσωπο που φεύγει από τη ζωή, αν πρόκειται να ασχοληθούμε μαζί του, οφείλουμε να εστιάσουμε στο ποιος πραγματικά ήταν.

Ακόμη και οι πομπώδεις άνθρωποι μπορούν να υποφέρουν, ακόμη και οι γραφικοί μπορούν να αγαπηθούν. Ένας άνθρωπος μπορεί να αξίζει τη συμπόνια για το ένα πράγμα και τον χλευασμό για το άλλο. Η τραγωδία και η κωμωδία ασκούν ισχυρή επίδραση όχι επειδή απέχουν πολύ μεταξύ τους, αλλά επειδή βρίσκονται τόσο κοντά. Όταν όμως ο θάνατος σβήνει το γέλιο, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να προσποιούμαστε ότι η πρώτη πράξη του έργου δεν συνέβη ποτέ. Ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος ήταν ευγενής· ο Κρίστοφερ Χίτσενς είχε δίκιο.

Druin Burch

17 August 2026