Ακολουθούν τέσσερα πράγματα που συνέβησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο τις τελευταίες τρεις εβδομάδες.
Πρώτον, ένας μετανάστης από το Σουδάν βιντεοσκοπήθηκε να προσπαθεί να αποκεφαλίσει έναν άλλο άνδρα στους δρόμους του Μπέλφαστ, στη Βόρεια Ιρλανδία.
Δεύτερον, το κοινό παρακολούθησε το τρομακτικό βίντεο της δολοφονίας του Χένρι Νόβακ και έμαθε ότι οι αστυνομικοί φάνηκαν να ασχολούνται περισσότερο με τη διερεύνηση (ψευδών) ισχυρισμών περί ρατσισμού που είχαν γίνει εναντίον του Χένρι παρά με την προσπάθεια να σώσουν τη ζωή του.
Τρίτον, εκατομμύρια παρακολούθησαν βίντεο από μια βίαιη αντιπαράθεση στο αεροδρόμιο του Μάντσεστερ και στη συνέχεια έμαθαν ότι, μετά από δύο δίκες, οι μουσουλμάνοι άνδρες που επιτέθηκαν εμφανώς σε έναν αστυνομικό δεν θα αντιμετώπιζαν περαιτέρω δίωξη.
Και τέταρτον, επτά Αφγανοί υπήκοοι, πέντε εκ των οποίων είχαν φτάσει παράνομα στη Βρετανία με μικρά σκάφη, έχουν κατηγορηθεί για σαράντα σεξουαλικά αδικήματα κατά παιδιών.
Τι κοινό έχουν και οι τέσσερις αυτές ιστορίες;
Θα σας έλεγα ότι όλες συμβολίζουν το πώς το Ηνωμένο Βασίλειο έχει πλέον εισέλθει σε μια νέα κατάσταση «αναρχοτυραννίας». Ο όρος επινοήθηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικανό συντηρητικό συγγραφέα Samuel Francis, ο οποίος, γράφοντας το 1994, επεσήμανε την άνοδο αυτού που ονόμασε «μια εντελώς νέα μορφή διακυβέρνησης».
Το επιχείρημά του ήταν απλό, βαθυστόχαστο και πρωτοποριακό για την εποχή του.
Ένα υγιές έθνος-κράτος, επεσήμανε, εκτελεί μια χούφτα βασικές λειτουργίες.
Ελέγχει τα σύνορα, επιβάλλει το κράτος δικαίου, προστατεύει τον λαό του από τη βία και την αναταραχή και διασφαλίζει ότι οι εγκληματίες που παραβιάζουν τον νόμο τιμωρούνται.
Αλλά ένα έθνος-κράτος που υποκύπτει στην αναρχοτυραννία κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Αδυνατεί ή και δεν θέλει να εκτελέσει τα πιο βασικά του καθήκοντα - τον έλεγχο των συνόρων, την αντιμετώπιση του μικροεγκλήματος, τη διατήρηση της ασφάλειας των ανθρώπων και ούτω καθεξής - ενώ ταυτόχρονα γίνεται πιο παρεμβατικό, πιο γραφειοκρατικό και πιο καταπιεστικό απέναντι στους δικούς του νομοταγείς πολίτες.
Το κράτος, με άλλα λόγια, αναγκάζει τον λαό του να ζει ταυτόχρονα με την αναρχία και την τυραννία. Ωθεί την κοινωνία στα άκρα, ενώ παράλληλα καταπνίγει την ελευθερία του λαού του.
Τώρα κοιτάξτε γύρω από το Ηνωμένο Βασίλειο σήμερα. Δεν σας φαίνεται και δεν σας φαίνεται ότι έχουμε εισέλθει σε μια αναρχοτυραννία;
Από μια άποψη, το κράτος όχι μόνο αποτυγχάνει να ελέγξει τα σύνορα και να σταματήσει την παράνομη μετανάστευση, αλλά τώρα την ενθαρρύνει ανοιχτά, προσφέροντας κίνητρα σε άτομα που θέλουν να παραβιάσουν τους νόμους μας.
Δυσκολεύεται να απελάσει αλλοδαπούς παραβάτες. Αποτυγχάνει να σταματήσει μια αύξηση κλοπών από καταστήματα, μικροεγκλημάτων και σεξουαλικής βίας.
Δεν μπορεί καν να εξαλείψει κραυγαλέα στοιχεία εγκληματικότητας στους κεντρικούς δρόμους μας, με τα καταστήματα ατμίσματος και τα Τούρκικα κουρεία -από τα οποία περνούν οι πολίτες κάθε μέρα- να αποτελούν ένα κραυγαλέο σύμβολο της αποτυχίας του κράτους να καταπολεμήσει το έγκλημα και να αποκαταστήσει την έννομη τάξη.
Αρνείται να διασφαλίσει ότι οι εγκληματίες θα εκτίσουν τις ποινές τους, αφήνοντας πολλούς από αυτούς να αποφυλακιστούν πρόωρα. Δεν έχει καν καταφέρει να κατασκευάσει αρκετές φυλακές για να διασφαλίσει ότι οι εγκληματίες μπορούν να τιμωρηθούν.
Ωστόσο, είναι αξιοσημείωτο ότι, ενώ το κράτος του Ηνωμένου Βασιλείου δεν μπορεί πλέον να εκπληρώσει τα βασικά του καθήκοντα, φαίνεται αμείλικτα αποτελεσματικό όσον αφορά τη ρύθμιση, την παρακολούθηση, τη φορολόγηση, την αδειοδότηση, τον περιορισμό, τη λογοκρισία και την αστυνόμευση της συμπεριφοράς και του λόγου του ίδιου του λαού του. Ενώ δεν καταφέρνει να σταματήσει τις διαρρήξεις, τις κλοπές από καταστήματα και τις συμμορίες με μαχαίρια που κάνουν τη ζωή της αξιοπρεπούς πλειοψηφίας δυστυχισμένη, το κράτος καταφέρνει να αφιερώνει σημαντικούς πόρους στην καταπίεση του ίδιου του του λαού.
Παρακολουθώντας και αστυνομεύοντας τις αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συλλαμβάνοντας περισσότερους από τριάντα ανθρώπους κάθε μέρα λόγω αυτών που κοινοποιούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και φυλακίζοντάς τους.
Επιβάλλοντας «περιστατικά μίσους που δεν σχετίζονται με εγκλήματα» για να προσπαθήσει να ελέγξει τι λένε και τι σκέφτονται.
Επιταχύνοντας την «ψηφιακή ταυτοποίηση» και τον Νόμο για την Ασφάλεια στο Διαδίκτυο για να παραδώσει στο κράτος ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο στους πολίτες του.
Χρησιμοποιώντας τον Νόμο περί Αστυνομίας, Εγκλήματος, Ποινών και Δικαστηρίων του 2022 για να περιορίσει το δικαίωμα των ανθρώπων να διαμαρτύρονται, τον Νόμο περί Εξουσιών Έρευνας του 2016 για να τους θέσει υπό μεγαλύτερη επιτήρηση και τον Νόμο περί Επικοινωνιών για να περιορίσει περαιτέρω τη νόμιμη διαφωνία.
Κατάργηση του αρχαίου δικαιώματός τους σε δίκη με ενόρκους επειδή το κράτος δεν καταφέρνει να διαχειριστεί το τεράστιο βάρος της εγκληματικότητας. Εισαγωγή ενός νέου ορισμού της «αντιμουσουλμανικής εχθρότητας» για τον περαιτέρω έλεγχο του τι μπορούν να πουν οι άνθρωποι για αμφιλεγόμενα ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της κραυγαλέας αποτυχίας του κράτους να αντιμετωπίσει τις συμμορίες που «προσπαθούν» και τον ισλαμισμό.
Ανέβασμα του φορολογικού βάρους στην εργατική πλειοψηφία στο υψηλότερο επίπεδο σε καιρό ειρήνης, ενώ ταυτόχρονα αποτυχία αποτροπής της αποστολής 28 δισεκατομμυρίων λιρών από τα ίδια χρήματα του βρετανικού λαού, μέσω απάτης και διαφθοράς, στο Ισλαμικό Κράτος και σε εχθρικά καθεστώτα.
Αρνητική μείωση του κόστους ζωής για τους φορολογούμενους πολίτες, ενώ ταυτόχρονα τους αναγκάζει να πληρώσουν δεκάδες δισεκατομμύρια λίρες για να υποστηρίξουν τους παράνομους μετανάστες και άλλα έθνη μέσω ξένης βοήθειας.
Αποτυχία παροχής στους πολίτες αξιοπρεπούς υγειονομικής περίθαλψης - όπως αντικατοπτρίζεται στο γεγονός ότι τώρα έχουμε γιατρούς που ειδικεύονται στη «φροντίδα διαδρόμου» - ενώ αναγκάζει τους ίδιους ανθρώπους να πληρώνουν 10,1 δισεκατομμύρια λίρες ετησίως σε πρόνοια για ξένους υπηκόους.
Ο απόλυτος ορισμός της αποτυχίας
