Η Γαλλία τού έδωσε ένα μικρόφωνο. Στη συνέχεια, τού έδωσε ένα αεροπλάνο.

 

Όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν έδιωξε τον Χομεϊνί από το Ιράκ τον Οκτώβριο του 1978, ο 76χρονος τότε αγιατολάχ χρειαζόταν κάπου να πάει — και η Γαλλία ήταν, όπως δήλωσε αργότερα ένας Γάλλος μελετητής, το μοναδικό μέρος όπου ένας Ιρανός μπορούσε να εισέλθει χωρίς βίζα ή αντίρρηση. Έφτασε στις 6 Οκτωβρίου και εγκαταστάθηκε σε ένα σπίτι στο Νεφλ-λε-Σατό (Neauphle-le-Château), ένα ήσυχο χωριό έξω από το Παρίσι. Από εκείνο το σπίτι, έχοντας στη διάθεσή του ένα τηλέφωνο και ένα μαγνητόφωνο, οργάνωσε ολόκληρη την ιρανική επανάσταση.

Για σχεδόν τέσσερις μήνες, ο Χομεϊνί ηχογραφούσε κηρύγματα σε κασέτες —οι οποίες μεταφέρονταν λαθραία στο Ιράν κατά χιλιάδες—, έδινε οδηγίες τηλεφωνικά στο δίκτυό του και παραχωρούσε τη μία συνέντευξη μετά την άλλη στον δυτικό Τύπο, που είχε στρατοπεδεύσει έξω από την πόρτα του. Η Γαλλία δεν περιορίστηκε στην παροχή ασύλου: προσέφερε στον ιδρυτή της σημερινής Ισλαμικής Δημοκρατίας ένα παγκόσμιο βήμα και ένα αρχηγείο που προστατευόταν από ισχυρά μέτρα ασφαλείας, ενώ εκείνος σχεδίαζε την ανατροπή μιας συμμαχικής κυβέρνησης.

Και μετά ήρθε η προσβολή που οι Ιρανοί δεν ξέχασαν ποτέ: την 1η Φεβρουαρίου 1979, ο Χομεϊνί επέστρεψε αεροπορικώς στην Τεχεράνη επιβαίνοντας σε ένα ναυλωμένο Boeing 747 της Air France —την πτήση AF 4721—, το οποίο μετέφερε 120 ξένους δημοσιογράφους. Όταν ο Πίτερ Τζένινγκς τον ρώτησε πώς ένιωθε που επέστρεφε μετά από δεκαπέντε χρόνια, εκείνος απάντησε με μία μόνο λέξη: «Τίποτα». Η Γαλλία δεν του προσέφερε απλώς καταφύγιο. Τον μετέφερε, ουσιαστικά, στην εξουσία.

Και η κατάσταση αυτή δεν σταμάτησε ποτέ. Εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια, η Γαλλία δεν είναι απλώς συνένοχη με την Ισλαμική Δημοκρατία — είναι επιχειρηματικός της εταίρος. Συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολαρίων της Total για το φυσικό αέριο στο Νότιο Παρς (South Pars). Κοινοπραξίες της Peugeot και της Renault που κυριαρχούν στην ιρανική αγορά αυτοκινήτου — η Peugeot, από μόνη της, πωλούσε πάνω από 450.000 οχήματα ετησίως στο Ιράν, πριν από την επιβολή των κυρώσεων. Περισσότερα από εκατό αεροσκάφη Airbus σε παραγγελία. Συμφωνίες για τρένα, συμφωνίες για πετρέλαιο, αλλεπάλληλες χειραψίες, ενώ την ίδια στιγμή το καθεστώς απαγχόνιζε Ιρανούς από γερανούς και κρατούσε Γάλλους πολίτες ως ομήρους, χρησιμοποιώντας τους ως μέσο πίεσης.

Συνένοχοι στο έγκλημα, για το δικό τους όφελος. Και τώρα, η ιδεολογία που η Γαλλία βοήθησε να εγκαθιδρυθεί, παρελαύνει στους δρόμους του Παρισιού. Σας είχαμε προειδοποιήσει.

"Η ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΩΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΩΝ ΠΑΡΟΥΣΑ"

 

Κατά το "όπου γάμος και χαρά η Γκρέτα πρώτη"

ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΝ Ο ΟΜΠΑΜΑ

 

Θαυμάζω την εκστρατεία του Εμανουέλ Μακρόν.

Υπερασπίστηκε τις φιλελεύθερες αξίες.

Παρουσίασε ένα όραμα για τον ρόλο που διαδραματίζει η Γαλλία στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο, και είναι αφοσιωμένος σε ένα καλύτερο μέλλον για τον γαλλικό λαό.

Απευθύνεται στις ελπίδες των ανθρώπων και όχι στους φόβους τους, και χαίρομαι να ακούω για το ανεξάρτητο κίνημά του και το όραμά του για το μέλλον της Γαλλίας.

Γνωρίζω ότι αντιμετωπίζετε πολλές προκλήσεις.

Θα ήθελα να γνωρίζουν όλοι οι φίλοι μου πόσο πολύ εύχομαι την επιτυχία σας, δεδομένης της σπουδαιότητας αυτών των εκλογών.

Θέλω επίσης να ξέρετε ότι στηρίζω τον Εμάνουελ Μακρόν για να σας οδηγήσει μπροστά.

Εμπρός. Ζήτω η Γαλλία

Τάδε έφη ο μουσουλμάνος το θρήσκευμα Μπαράκ Χουσέιν Ομπάμα

«Σε έναν δρόμο της Μασσαλίας, όλες οι επιχειρήσεις εβραϊκής ιδιοκτησίας πυρπολήθηκαν. Οι επιχειρήσεις που ανήκουν σε Μουσουλμάνους, όχι».

 

 Ο Γάλλος δημοσιογράφος Paul Amar δήλωσε ότι οι ταραχοποιοί που προκάλεσαν καταστροφές στη Μασσαλία είχαν συγκεκριμένες διευθύνσεις ως στόχους και έκαψαν εσκεμμένα κάθε επιχείρηση εβραϊκής ιδιοκτησίας σε έναν δρόμο, αφήνοντας ανέπαφα τα καταστήματα μουσουλμανικής ιδιοκτησίας στον ίδιο δρόμο.

«Ήρθαν προετοιμασμένοι. Είχαν τις διευθύνσεις δημαρχείων. Είχαν τις διευθύνσεις Εβραίων ιδιοκτητών καταστημάτων».

«Σε έναν δρόμο της Μασσαλίας, όλες οι επιχειρήσεις εβραϊκής ιδιοκτησίας πυρπολήθηκαν. Οι επιχειρήσεις που ανήκουν σε Μουσουλμάνους, όχι».

Ο Amar, Γάλλος τηλεοπτικός δημοσιογράφος, έκανε αυτές τις δηλώσεις την επομένη των μαζικών λεηλασιών και βανδαλισμών που ξέσπασαν σε όλη τη χώρα. Ανέφερε ότι οι ταραχοποιοί ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένοι.

«Υπάρχει ένας βαθμός προετοιμασίας για αυτή την ημέρα που είναι εξαιρετικά σημαντικός. Είχαν τις διευθύνσεις των νομαρχιακών αρχών. Είχαν τις διευθύνσεις αρκετών Εβραίων καταστηματαρχών. Σε έναν δρόμο της Μασσαλίας, όλες οι επιχειρήσεις εβραϊκής ιδιοκτησίας πυρπολήθηκαν. Οι επιχειρήσεις που ανήκουν σε Μουσουλμάνους, όχι».

Στη Μασσαλία, περισσότερα από 30.000 άτομα (μετανάστες) συμμετείχαν σε λεηλασίες.

Το Εμπορικό Επιμελητήριο εκτίμησε ότι περισσότερα από 600 καταστήματα υπέστησαν ζημιές ή λεηλατήθηκαν στο κέντρο της πόλης.

Στους στόχους περιλαμβάνονταν καταστήματα ειδών πολυτελείας και γνωστές εμπορικές αλυσίδες, όπως οι Hermès, Rolex, Lacoste, SFR, Fnac, καθώς και το εμπορικό κέντρο Centre Bourse.

Οι ζημιές ήταν εκτεταμένες σε δρόμους όπως οι Saint-Ferréol, Grignan, Canebière και Paradis.

Αστυνομικοί τραυματίστηκαν.

Ο δήμαρχος Benoît Payan και ο υπουργός Εσωτερικών Laurent Nuñez χαρακτήρισαν τη βία ως έργο «casseurs» (ταραχοποιών που προκαλούν καταστροφές) και παραβατικών στοιχείων, όχι απλών διαδηλωτών.

Τι σας λέει το γεγονός ότι καμία επιχείρηση μουσουλμανικής ιδιοκτησίας δεν πειράχτηκε;

H WOKE ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

 

Αυτή η εμβρόντητη Γαλλίδα... είναι μέλος ενός γαλλικού αριστερού κόμματος και ακτιβίστρια, μία από τις πιο ένθερμες υποστηρίκτριες του ανοίγματος των συνόρων για τους λαούς της Βόρειας Αφρικής. Τους υπερασπίζεται κάθε φορά που προκαλούν κάποια καταστροφή ή συμφορά, κατηγορώντας για ρατσισμό όσους επιθυμούν να σταματήσουν το κύμα αυτών των «αγρίων»...

Διατηρεί μια μικρή, κομψή μπουτίκ σε μια ακριβή περιοχή. Βρέθηκε στο κατάστημά της, προσπαθώντας να το προστατέψει από λεηλασίες και κλοπές. Όντας γνωστή ακτιβίστρια, τους είπε: «Είμαι η τάδε, η ακτιβίστρια που αγωνίζεται για το δικαίωμα στο άσυλο! Είμαι με το μέρος σας, σας έχω υπερασπιστεί, έχω στηρίξει την είσοδο και την παραμονή σας στη Γαλλία...». Εκείνοι, όμως, την έφτυσαν, τη ρίξανε κάτω και την ποδοπάτησαν. Ευτυχώς, κατάφερε να μείνει ζωντανή.

Λεηλάτησαν ολόκληρο το κατάστημα. Η γυναίκα βρέθηκε πεσμένη πάνω στα σιδερένια κάγκελα, βλέποντας τους κόπους και τους αγώνες μιας ολόκληρης ζωής να χάνονται μέσα σε μια στιγμή...

Στέκεται εκεί, εμβρόντητη, αδυνατώντας να πιστέψει ότι αυτές οι ορδές —κλέφτες, ταραχοποιοί, εγκληματίες, βάρβαροι— είναι οι ίδιοι άνθρωποι που υπερασπιζόταν σε όλη της τη ζωή, υποστηρίζοντας μάλιστα την εισβολή τους στη χώρα της, η οποία τώρα καταστρέφεται.

Λόγω της φήμης της ως υπερασπίστριας των προσφύγων από τη Βόρεια Αφρική, η ιστορία της —μαζί με μια φωτογραφία της μπροστά στο λεηλατημένο κατάστημα— έκανε χθες τον γύρο των γαλλικών μέσων ενημέρωσης. Η καημένη... όλη της η ζωή πήγε χαμένη. Δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ανοησίας της, η οποία οδήγησε τη Γαλλία σε αυτή την ερείπωση και την καταστροφή.

Ανώνυμη ανάρτηση στα αραβικά - X

ΟΤΙ ΨΗΦΙΖΕΙΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ

 

Τη μία στιγμή ψηφίζεις για την κατάκτησή σου και την επόμενη στιγμή τη βιώνεις.

Το Ισλάμ έρχεται κατά πάνω σου με ταχύτητα

Σας ευχαριστώ

 

Λοιπόν, το 46% των Μουσουλμάνων θα εγκατέλειπε τη Γαλλία αν η Μαρίν Λεπέν κέρδιζε το 2027... Για την Αριστερά, αυτό θα αποτελούσε, φυσικά, μια τραγωδία, αλλά για τον γαλλικό λαό, λειτουργεί ως μια βαθιά και ουσιαστική διευκρίνιση. Πρέπει να ονομάζουμε τα πράγματα με το όνομά τους — κάτι που το «πολιτικά ορθό» κατεστημένο προσπαθεί απεγνωσμένα να αποκρύψει: το να είναι κανείς Γάλλος και το να είναι ασκούμενος Μουσουλμάνος αποτελούν δύο αφοσιώσεις που συγκρούονται και έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους.

Το λέω αυτό ως Γάλλος πατριώτης καβυλικής καταγωγής. Αν και γεννήθηκα εδώ, στη Γαλλία, και δεν έζησα ποτέ στην Καβυλία, η οικογενειακή μου ιστορία μού θυμίζει την πίεση που ασκήθηκε μέσω του εξισλαμισμού και πώς αυτός επιδίωξε να εξαλείψει τους αυτόχθονες πολιτισμούς εκεί. Το να βλέπω αυτόν τον ίδιο μηχανισμό να ριζώνει σταδιακά εδώ, στη δική μου χώρα —τη Γαλλία— υπό τον μανδύα της ανοχής, είναι απλώς απαράδεκτο.

Αξίζει να επαναληφθεί: η Γαλλία δεν είναι ουδέτερο έδαφος, ούτε αποτελεί «λευκό χαρτί». Είναι ένας πολιτισμός διαμορφωμένος από αιώνες Καθολικισμού, απελευθερωμένος από τον Διαφωτισμό, εκκοσμικευμένος από την Επανάσταση, και ένας πολιτισμός που έχει θέσει την απόλυτη ελευθερία του ατόμου στον πυρήνα των πάντων.

Από την άλλη πλευρά, το ορθόδοξο σουνιτικό Ισλάμ απαιτεί υποταγή σε έναν αυστηρό θρησκευτικό κώδικα, ο οποίος καταπνίγει τόσο τις ατομικές όσο και τις συλλογικές ελευθερίες. Δεν μιλάμε για δύο πολιτισμούς που μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, χέρι-χέρι· μιλάμε για δύο διαμετρικά αντίθετες κοσμοθεωρίες.

Η αδιάψευστη απόδειξη αυτού του χάσματος εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο οι εκπρόσωποί του εμπλέκονται στην πολιτική μας ζωή. Συνήθως, ένας Γάλλος πολίτης ψηφίζει με βάση τις παραδοσιακές πολιτικές τοποθετήσεις —την πατριωτική δεξιά, τη μετριοπαθή δεξιά, το κέντρο, τη σοσιαλιστική αριστερά, τη ριζοσπαστική αριστερά κ.ο.κ.—, συζητώντας ζητήματα όπως η οικονομία, η παιδεία, η Ευρώπη και το μέλλον του έθνους. Ωστόσο, ένα τεράστιο τμήμα του μουσουλμανικού πληθυσμού έχει αποστασιοποιηθεί πλήρως από αυτό το γαλλικό πλαίσιο.

Το μοναδικό τους κριτήριο για την ψήφο είναι το πώς προσεγγίζουν τα πολιτικά κόμματα το Ισλάμ και τη μετανάστευση. Με λίγα λόγια, οι επιλογές τους καθορίζονται αποκλειστικά από παράγοντες που απομακρύνουν τη Γαλλία από την ιστορική της ταυτότητα και την κατευθύνουν προς την ταυτότητα των χωρών καταγωγής τους.

Ενεργώντας κατ' αυτόν τον τρόπο, αποκόπτονται ουσιαστικά από την εθνική κοινότητα και μετατρέπονται σε ένα ξεχωριστό εκλογικό σώμα —ένα θρησκευτικά προσανατολισμένο μπλοκ, το οποίο αξιοποιείται από την Αριστερά. Αλλοιώνουν τη δημοκρατία μας.

Ένα άτομο που επιλέγει να διαμορφώσει ολόκληρη τη ζωή του, τις ιδέες του και τις ψήφους του με βάση την προσήλωσή του στο Ισλάμ —αντί για το συλλογικό συμφέρον του γαλλικού έθνους και την αφοσίωση στην ιστορία του— ουσιαστικά δεν έχει θέση ανάμεσά μας. Ένας τέτοιος τρόπος ζωής καταδικάζει το άτομο σε μια κατάσταση διαρκούς εσωτερικής σύγκρουσης και, αναπόφευκτα, δημιουργεί μόνιμες εντάσεις εντός της κοινωνίας μας.

Αν και μόνο η προοπτική μιας πατριωτικής κυβέρνησης, η οποία θα εφαρμόζει αυστηρά τους νόμους της Δημοκρατίας και θα υπερασπίζεται την εθνική μας κυριαρχία, ωθεί σχεδόν τους μισούς από αυτούς να σκέφτονται να μαζέψουν τα πράγματά τους και να φύγουν, αυτό αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη ότι ο πολιτισμικός διαχωρισμός έχει ήδη ριζώσει. Η Γαλλία πρέπει να αγαπιέται, να αγκαλιάζεται και να τιμάται άνευ όρων. Όσοι φαντάζονται μια θέση για τον εαυτό τους εδώ μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η Γαλλία θα υποταχθεί στα δικά τους κοινοτικά αιτήματα, δεν θα ανήκουν ποτέ πραγματικά σε αυτόν τον τόπο.

Στην Καβυλία, ο ποιητής και τραγουδιστής Λουνές Ματούμπ —ο οποίος δολοφονήθηκε το 1998— είχε πει κάποτε για τους Άραβες-ισλαμιστές ακτιβιστές, στους οποίους αντιστεκόταν: «Μαζί τους υπάρχει απόλυτη ασυμβατότητα· είναι σαν σκόνη στο μάτι».

Έκτοτε, αυτή ακριβώς η σκόνη έχει εισχωρήσει και στη Γαλλία. — Arezki the Kabyle στο X

Raoul Garrah