Ο Ομπάμα, ο Μπιλ Κλίντον και ο Τζο Μπάιντεν διέταξαν αεροπορικές επιδρομές - χωρίς ρητή έγκριση του Κογκρέσου - σκοτώνοντας πολίτες, συμπεριλαμβανομένων Αμερικανών

 

 Δημοκρατικοί πολιτικοί και πληρωμένοι διαδηλωτές, εξοργισμένοι για τις επιθέσεις του Προέδρου Τραμπ στο Ιράν - λέγοντας ότι ήταν παράνομες και ότι χρειαζόταν συνταγματική εξουσία, ίσως είναι καλή στιγμή να ρίξουμε μια ματιά πίσω στις επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που σκότωσαν πολίτες και διατάχθηκαν από τον Ομπάμα, την Κλίντον και τον Μπάιντεν.

️Ομπάμα:

➡️Η επιθετική επέκταση των αεροπορικών επιδρομών και των εκστρατειών με μη επανδρωμένα αεροσκάφη από τον Ομπάμα από το 2009 έως το 2017 είχε ως αποτέλεσμα περίπου 20.000 έως 40.000 συνολικούς θανάτους από αεροπορικές επιδρομές - συμπεριλαμβανομένων ~3.000-6.000 πολιτών και 4.000 από επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Πακιστάν, την Υεμένη και τη Σομαλία.

➡️Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Ομπάμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν τουλάχιστον 27.313 αεροπορικές επιθέσεις και επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε επτά χώρες.

➡️Αφγανιστάν:

Ο Ομπάμα κλιμάκωσε τα επίπεδα στρατευμάτων στη χώρα το 2009 και διέταξε αεροπορικές επιδρομές, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου.

#Ομπάμα

➡️Ιράκ:

Ο Ομπάμα διέταξε την έναρξη αεροπορικών επιδρομών κατά του ISIS, παρακάμπτοντας την άδεια του Κογκρέσου.

➡️Συρία:

Οι αεροπορικές επιδρομές ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2014 κατά του ISIS. Ο Ομπάμα αρχικά ζήτησε την έγκριση του Κογκρέσου το 2013 για επιθέσεις κατά του Άσαντ, αλλά σταμάτησε να ζητά έγκριση αφού του αρνήθηκε και αποφάσισε να χτυπήσει χωρίς άδεια.

➡️Λιβύη:

Τον Μάρτιο του 2011, ο Ομπάμα ενέκρινε αεροπορικές επιδρομές που οδήγησαν στην ανατροπή του Καντάφι. Δεν ζητήθηκε έγκριση από το Κογκρέσο. Ο Ομπάμα αργότερα χαρακτήρισε αυτό λάθος, αναγνωρίζοντας ότι δεν είχε νομική βάση για να αναλάβει δράση.

➡️Υεμένη:

Οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη ξεκίνησαν το 2009 εναντίον της Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο. Δεν εγκρίθηκαν με ψηφοφορία του Κογκρέσου και οι επιθέσεις οδήγησαν στη δολοφονία αμάχων.

➡️Σομαλία:

Οι αεροπορικές επιθέσεις και οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον της Αλ Σαμπάαμπ ξεκίνησαν το 2009. Ο Ομπάμα δεν έλαβε την έγκριση του Κογκρέσου.

#Σομαλία

➡️Πακιστάν:

Οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Βαζιριστάν ξεκίνησαν λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία του Ομπάμα το 2009, κλιμακώνοντας τις επιθέσεις σε 128 το 2010. Δεν δόθηκε άδεια από το Κογκρέσο.

#Πακιστάν

➡️Φιλιππίνες:

Οι ΗΠΑ διεξήγαγαν αεροπορικές επιδρομές και επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον θυγατρικών του ISIS το 2017. Δεν ζητήθηκε ή δόθηκε συγκεκριμένη έγκριση από το Κογκρέσο.

➡️Μάλι:

Το 2013, ο Ομπάμα διεξήγαγε μια επιδρομή με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον της Αλ Κάιντα στο Ισλαμικό Μαγκρέμπ (AQIM), μετά από μια παρέμβαση υπό γαλλική ηγεσία. Αυτή δεν είχε την έγκριση του Κογκρέσου.

➡️Νίγηρας:

Οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ ξεκίνησαν το 2016 εναντίον των θυγατρικών της AQIM και του ISIS χωρίς άδεια του Κογκρέσου.

🔷️Μπιλ Κλίντον

Η επέμβαση της Κλίντον στη Γιουγκοσλαβία το 1999 παρέκαμψε την έγκριση του Κογκρέσου.

➡️Η 78ήμερη επίθεση βομβαρδισμού, που ξεκίνησε χωρίς κήρυξη πολέμου ή συμμόρφωση με το Ψήφισμα των Πολεμικών Εξουσιών, προκάλεσε βαριές απώλειες μεταξύ των αμάχων εν μέσω αμφισβητούμενων πληροφοριών.

➡️Η Βουλή των Αντιπροσώπων απέρριψε ένα ψήφισμα πολέμου, ωστόσο η Κλίντον επέμεινε, επικαλούμενη εκτελεστικό προνόμιο - μια κίνηση που η ACLU χαρακτήρισε αντισυνταγματική.

➡️Κατά τη διάρκεια της οκταετούς θητείας του Κλίντον (1993–2001) πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 41.000 αεροπορικές επιδρομές και εκτοξεύσεις πυραύλων κρουζ με συμμετοχή των ΗΠΑ χωρίς νέα άδεια του Κογκρέσου, σκοτώνοντας χιλιάδες πολίτες.

🔷️Τζο Μπάιντεν

➡️Οι 1.200 αεροπορικές επιδρομές και οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Μπάιντεν χωρίς νέες εγκρίσεις από το Κογκρέσο στοίχισαν συνολικά ~3.000–5.000 ζωές, με 200–400 αμάχους, ποσοστό 5–10% από λανθασμένα αναγνωρισμένους στόχους

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ Ντόναλντ Τραμπ «ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΟΛΕΜΟΣ» ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ — ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ, ΤΗΝ ΙΣΧΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΛΕΓΧΟ

 

Σε μια αποκάλυψη που προκαλεί σοκ στην Ουάσινγκτον και πέρα ​​από αυτήν, ένα αναζωπυρούμενο πολιτικό επιχείρημα ξαναγράφει την αφήγηση γύρω από την πιο αμφιλεγόμενη υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ. Για χρόνια, οι επικριτές επέμεναν ότι υποσχέθηκε «κανέναν νέο πόλεμο». Αλλά τώρα, μια  ανάλυση του Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον ανατρέπει αυτόν τον ισχυρισμό - και πυροδοτεί μια έντονη νέα συζήτηση για το τι πραγματικά εννοούσε ο Τραμπ.

Η αλήθεια, υποστηρίζουν οι υποστηρικτές, είναι πολύ πιο στρατηγική... και πολύ πιο επικίνδυνη.

Ο Τραμπ δεν υποσχέθηκε ποτέ ειρήνη με κάθε κόστος.

Υποσχέθηκε κάτι εντελώς διαφορετικό:

Όχι «για πάντα πολέμους».

Και αυτή η διάκριση θα μπορούσε να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο η Αμερική διεξάγει πόλεμο στον 21ο αιώνα.

Η ΠΑΡΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ  ΥΠΟΣΧΕΣΗΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Στην καρδιά της διαμάχης βρίσκεται μια απλή αλλά εκρηκτική παρεξήγηση.

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ μίλησε για τον τερματισμό των «αιώνιων πολέμων», αναφερόταν σε παρατεταμένες συγκρούσεις όπως ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και ο πόλεμος στο Ιράκ - πόλεμοι που διήρκεσαν χρόνια, εξάντλησαν τρισεκατομμύρια δολάρια και άφησαν τους Αμερικανούς να αμφισβητούν τι σήμαινε  η νίκη.

Αλλά σύμφωνα με τον Χάνσον, αυτό δεν σήμαινε την πλήρη αποφυγή των συγκρούσεων.

Σημαίνει την αποφυγή ατελείωτων συγκρούσεων.

Σύντομη, αποφασιστική, συντριπτική δύναμη;

Αυτό ήταν πάντα στο τραπέζι.

ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ: ΓΡΗΓΟΡΟΣ, ΒΙΑΙΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ;

Αυτό που προκύπτει από την ανάλυση είναι ένα ανατριχιαστικό δόγμα - ένα δόγμα που αντικαθιστά την κατοχή με το σίριαλ και τον δισταγμό με την αποφασιστική δράση.

Η στρατηγική είναι απλή:

Προσδιορισμός της απειλής

Γρήγορο χτύπημα

Εξάλειψη του στόχου

Έξοδος

Καμία οικοδόμηση έθνους.

Καμία ανάπτυξη δεκαετιών.

Αυτή η προσέγγιση ήταν ήδη ορατή σε επιχειρήσεις υψηλού προφίλ - κυρίως στη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, μια κίνηση που άφησε άναυδο τον κόσμο και έστειλε ένα σαφές μήνυμα για την προθυμία της Αμερικής να δράσει χωρίς προειδοποίηση.

Οι υποστηρικτές το χαρακτήρισαν τολμηρή ηγεσία.

Οι επικριτές προειδοποίησαν ότι κινδύνευε με κλιμάκωση.

Αλλά ένα πράγμα ήταν αναμφισβήτητο:

Δεν ήταν ένας «αιώνιος πόλεμος».

ΙΡΑΝ: ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΑΓΩΝΑ ΙΣΧΥΟΣ

Πουθενά αλλού δεν συζητείται αυτό το δόγμα τόσο έντονα όσο σε σχέση με το Ιράν.

Το Ιράν απεικονίζεται ως κάτι περισσότερο από ένας απλός περιφερειακός αντίπαλος - παρουσιάζεται ως κεντρικός παράγοντας σε ένα παγκόσμιο δίκτυο αστάθειας, με επιρροή σε μαχητικές ομάδες, πυραυλικά προγράμματα και κρίσιμες στρατηγικές ζώνες όπως το Στενό του Ορμούζ.

Το επιχείρημα είναι έντονο:

Εάν το Ιράν γίνει ισχυρότερο, οι συνέπειες δεν θα παραμείνουν περιορισμένες.

Από επιθέσεις σε αμερικανικές δυνάμεις έως απειλές κατά του παγκόσμιου εφοδιασμού με πετρέλαιο, οι κίνδυνοι περιγράφονται ως άμεσοι - και κλιμακούμενοι.

Και αυτό οδηγεί σε ένα ερώτημα που διχάζει τους ειδικούς, τους πολιτικούς και το κοινό:

Είναι η αποφασιστική δράση ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί κάτι πολύ χειρότερο;

ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ — ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΛΕΣ

Ίσως η πιο αμφιλεγόμενη πτυχή της συζήτησης είναι η ιδέα της αλλαγής καθεστώτος.

Δεν έχει δηλωθεί ανοιχτά.

Αλλά υπονοείται σιωπηλά.

Σύμφωνα με τον Victor Davis Hanson, το μήνυμα του Trump θα μπορούσε να αναδιατυπωθεί ως εξής:

«Δεν είπα ότι θα ανατρέψουμε την κυβέρνηση—αλλά ιδανικά, η απειλή τελειώνει όταν το καθεστώς έχει φύγει».

Είναι μια προσεκτικά κατασκευασμένη θέση.

Μια θέση που επιτρέπει πίεση, αναστάτωση και εσωτερική αποσταθεροποίηση—χωρίς να δεσμεύεται για μια ολοκληρωτική εισβολή.

Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι είναι μια πιο έξυπνη, λιγότερο δαπανηρή στρατηγική.

Οι επικριτές προειδοποιούν ότι είναι μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε χάος.

«ΕΞΙ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ»

Ένα από τα πιο ισχυρά επιχειρήματα υπέρ αυτού του δόγματος είναι η απλότητά του:

Η διάρκεια έχει σημασία.

Μια επιχείρηση έξι εβδομάδων;

Δεν είναι το ίδιο με έναν πόλεμο 20 ετών.

Οι υποστηρικτές επικαλούνται ιστορικά παραδείγματα, όπως το χτύπημα του Ρόναλντ Ρίγκαν στη Λιβύη το 1986 - γρήγορο, στοχευμένο και αποτελεσματικό.

Υποστηρίζουν ότι η ισχύς, όταν χρησιμοποιείται αποφασιστικά, μπορεί να αποτρέψει την εμφάνιση μεγαλύτερων συγκρούσεων.

Αλλά οι επικριτές προειδοποιούν ότι ο σύγχρονος πόλεμος είναι απρόβλεπτος - και ακόμη και οι περιορισμένες ενέργειες μπορούν να έχουν ακούσιες συνέπειες.

«ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ — ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ»

Ένα άλλο σημαντικό σημείο ανάφλεξης στη συζήτηση είναι ο ισχυρισμός ότι οποιαδήποτε αντιπαράθεση με το Ιράν διεξάγεται εκ μέρους του Ισραήλ.

Η αντίδραση των υποστηρικτών είναι άμεση - και δυναμική:

Αυτό δεν είναι αλήθεια.

Ενώ το Ισραήλ είναι βασικός σύμμαχος, το επιχείρημα επιμένει ότι η εμπλοκή των ΗΠΑ καθοδηγείται από τα δικά του εθνικά συμφέροντα - την προστασία των αμερικανικών ζωών, την πρόληψη της τρομοκρατίας και τη διατήρηση της παγκόσμιας σταθερότητας.

Η ηγεσία του Ιράν έχει από καιρό θέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως κύριο εχθρό, υποστηρίζοντας ομάδες που έχουν στοχεύσει αμερικανικές δυνάμεις και συμφέροντα σε όλη την περιοχή.

Από αυτή την οπτική γωνία, η απειλή δεν είναι μακρινή.

Είναι άμεση.

ΤΟ ΣΤΕΝΟ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ: ΟΠΟΥ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ

Πέρα από την ιδεολογία, υπάρχει μια σκληρή οικονομική πραγματικότητα.

Το Στενό του Ορμούζ - ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία συμφόρησης πετρελαίου στον κόσμο - βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της γεωπολιτικής έντασης.

Εάν διαταραχθεί, οι συνέπειες θα είναι άμεσες:

Οι τιμές του πετρελαίου αυξάνονται

Οι παγκόσμιες αγορές κλονίζονται

Το καθημερινό κόστος εκτοξεύεται

Ξαφνικά, μια σύγκρουση χιλιάδες μίλια μακριά χτυπά κοντά μας.

Εδώ είναι που το επιχείρημα γίνεται αδύνατο να αγνοηθεί.

Επειδή σε έναν συνδεδεμένο κόσμο, καμία κρίση δεν μένει απομονωμένη.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Ακόμα και οι υποστηρικτές της προσέγγισης του Τραμπ αναγνωρίζουν μια κρίσιμη αδυναμία:

Την Επικοινωνία.

Όπως επισημαίνει ο Χάνσον, η στρατηγική μπορεί να είναι σαφής - αλλά το μήνυμα συχνά δεν είναι.

Η σύγχυση σχετικά με το τι υποσχέθηκαν - και τι υλοποιείται - έχει τροφοδοτήσει την κριτική και την παρεξήγηση.

Μήπως ο Τραμπ αντιφάσκει με τον εαυτό του;

Ή μήπως οι επικριτές τον παρερμήνευσαν από την αρχή;

Αυτό το ερώτημα παραμένει άλυτο - και βαθιά πολωτικό.

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΡΙΑ: ΔΥΝΑΜΗ Ή ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΗ;

Στον πυρήνα της, αυτή η συζήτηση αφορά περισσότερους από έναν ηγέτες ή μία πολιτική.

Πρόκειται για το πώς μια υπερδύναμη πλοηγείται σε έναν επικίνδυνο κόσμο.

Αποφεύγετε τις συγκρούσεις με κάθε κόστος;

Ή αντιμετωπίζετε τις απειλές πριν αυτές μεγαλώσουν;

Το δόγμα «όχι για πάντα πόλεμος» επιχειρεί να επιτύχει μια ισορροπία - αλλά το αν θα πετύχει παραμένει ανοιχτό ερώτημα.

ΤΕΛΙΚΗ ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ: ΜΙΑ ΔΟΞΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΟΡΙΣΕΙ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ

Τελικά, αυτό δεν είναι απλώς ένα πολιτικό θέμα συζήτησης.

Είναι ένα σχέδιο.

Μια φιλοσοφία.

Ένα στοίχημα με υψηλά διακυβεύματα για το πώς πρέπει να χρησιμοποιείται η εξουσία σε μια εποχή αβεβαιότητας.

Η προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ αμφισβητεί δεκαετίες συμβατικής σκέψης.

Απορρίπτει τον ατελείωτο πόλεμο.

Αλλά αγκαλιάζει την αποφασιστική ισχύ.

Και με αυτόν τον τρόπο, θέτει ένα ερώτημα που μπορεί να καθορίσει το μέλλον:

Διατηρείται η ειρήνη αποφεύγοντας τις συγκρούσεις...

Ή αντιμετωπίζοντάς τες κατά μέτωπο;

Επειδή σε έναν κόσμο αυξανόμενων απειλών, μεταβαλλόμενων συμμαχιών και πυρηνικής αβεβαιότητας, η απάντηση μπορεί να μην διαμορφώνει απλώς την πολιτική—

Μπορεί να διαμορφώσει την ιστορία.

ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

 

Πλήθος κόσμου την Μεγάλη Παρασκευή στο Λονδίνο — Αναδύεται ξανά αθόρυβα ο Χριστιανισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο

 

Ένα ξαφνικό κύμα ανθρώπων που κατακλύζει την πλατεία Τραφάλγκαρ προσελκύει την προσοχή σε εθνικό επίπεδο, καθώς χιλιάδες συγκεντρώνονται για μια εκδήλωση της Μεγάλης Παρασκευής με επίκεντρο την ιστορία του Ιησού Χριστού. Αυτό που κάποτε θεωρούνταν μια συνηθισμένη θρησκευτική τελετή έχει πλέον μετατραπεί σε μια εντυπωσιακή δημόσια επίδειξη πίστης — ακριβώς στην καρδιά μιας από τις πιο κοσμικές κοινωνίες της Ευρώπης.

Μάρτυρες λένε ότι το πλήθος εμφανίστηκε  δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που περιγράφεται ως «ασυνήθιστα έντονη» — εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το αν μια βαθύτερη μετατόπιση μπορεί να εκτυλίσσεται αθόρυβα κάτω από την επιφάνεια.

Στο επίκεντρο της εκδήλωσης βρίσκεται το βασικό μήνυμα του Χριστιανισμού: από την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια του Πάσχα, μέχρι τη σταύρωση και την έκκληση για συγχώρεση. Μια ιστορία χιλιάδων ετών — που τώρα απροσδόκητα «ξυπνάει» το ενδιαφέρον σε ένα σύγχρονο πλαίσιο.

Αυτή η τάση δεν περιορίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σε όλη την Ευρώπη, εμφανίζονται σημάδια. Η Γαλλία αναμένεται να δει ρεκόρ βαπτίσεων αυτό το Πάσχα, ενώ σε ορισμένα μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου, οι ενήλικες που μετατρέπονται σε χριστιανούς αυξάνονται απότομα - ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, μιας ομάδας που κάποτε θεωρούνταν ότι απομακρύνεται περισσότερο από τη θρησκεία.

Η μετατόπιση πυροδοτεί τώρα μια αυξανόμενη συζήτηση. Κάποιοι τη βλέπουν ως ένδειξη ότι οι άνθρωποι αναζητούν νόημα και σταθερότητα σε αβέβαιους καιρούς. Άλλοι, ωστόσο, αμφισβητούν κατά πόσον η ορατή επιστροφή της θρησκείας θα μπορούσε να αρχίσει να επηρεάζει την πολιτιστική και κοινωνική δυναμική σε μια Βρετανία που αλλάζει.

Τραμπ, Ορμούζ και το τέλος της ελεύθερης κυκλοφορίας

 

Για μισό αιώνα, οι Δυτικοί στρατηγικοί γνωρίζουν ότι το Στενό του Ορμούζ είναι το οξύ σημείο όπου τέμνονται η ενέργεια, η θαλάσσια ισχύς και η πολιτική βούληση. Αυτή η γνώση δεν αμφισβητείται. Αυτό που είναι νέο σε αυτόν τον πόλεμο με το Ιράν είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, επέλεξαν να μην βιαστούν να «λύσουν» το πρόβλημα. Με εγελιανούς όρους, αρνείται μια εύκολη σύνθεση προκειμένου να αναδείξει την υποκείμενη αντίφαση.

Η παλιά θέση ήταν απλή: οι ΗΠΑ εγγυώνται ανοιχτές θαλάσσιες διαδρομές στον Κόλπο και όλοι οι άλλοι δομούν τις οικονομίες και την πολιτική τους γύρω από αυτή την ελεύθερη ασφάλιση. Η Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο υιοθέτησαν φιλόδοξες πράσινες πολιτικές, μείωσαν τις δυνατότητες σκληρής ισχύος και έκαναν μαθήματα στην Ουάσινγκτον για την πολυμερή αρετή, ασφαλείς στην υπόθεση ότι τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα θα εμφανίζονταν πάντα στα ανοιχτά του Ορμούζ. Η πολιτική τάξη συμπεριφέρθηκε σαν η αμερικανική εγγύηση ασφάλειας να ήταν νόμος της φύσης, όχι μια ενδεχόμενη επιλογή. Η συμπεριφορά τους σήμερα είναι πιο κοντά στον Τσάμπερλεν παρά στον Τσόρτσιλ: χρονοτριβούν, εκδίδουν δηλώσεις, ελπίζουν ότι η καταιγίδα θα περάσει χωρίς μια θεμελιώδη αναδιάταξη των ευθυνών τους.

Η αντίθεση του Τραμπ είναι να παρακρατήσει την αυτόματη εγγύηση τη στιγμή της μέγιστης πίεσης. Στρατιωτικά, οι ΗΠΑ μπορούν να σπάσουν την υπολειμματική ικανότητα του Ιράν να αμφισβητήσει το Στενό. Αυτός δεν είναι ο δεσμευτικός περιορισμός. Το θέμα είναι να καθυστερήσει αυτή η πράξη. Επιτρέποντας ένα κλείσιμο ή ένα ημι-κλείσιμο να πλήξει, ο Τραμπ διασφαλίζει ότι ο άμεσος πόνος επικεντρώνεται ακριβώς στις δικαιοδοσίες που έχουν επηρεαστεί περισσότερο από την ισχύ των ΗΠΑ: την ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι βιομηχανίες, οι καταναλωτές και οι υποθέσεις τους για την ενεργειακή μετάβαση εκτίθενται.

Σε αυτό το πλαίσιο, το φερόμενο ως άμεσο μήνυμά του προς τους Ευρωπαίους και Βρετανούς ηγέτες, εσείς χρειάζεστε το πετρέλαιο από το Στενό περισσότερο από εμάς. Γιατί δεν πηγαίνετε να το πάρετε; Δεν είναι μια ατάκα. Είναι η λεκτική έκφραση της αντίθεσης. Αντιστρέφει ανοιχτά την παραδοσιακή υπόθεση ότι η Αμερική θα φέρει το βάρος ενώ οι σύμμαχοί της θα εκφράζονται από το περιθώριο.

Σε αυτή τη διαλεκτική, το έπαθλο δεν είναι απλώς το άνοιγμα ενός σημείου συμφόρησης. Το έπαθλο είναι ένα αναδιαταχθέν σύστημα στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά διαιτητεύουν και ελέγχουν την παγκόσμια ροή πετρελαίου. Ένας κόσμος στον οποίο η παραγωγή στην Αμερική, ευθυγραμμισμένη με τις ΗΠΑ, συν μια διακριτική δυνατότητα να διασφαλίσουν ή να μην διασφαλίσουν το Ορμούζ, τοποθετεί την Ουάσινγκτον στο κέντρο της σκακιέρας για τους υδρογονάνθρακες. Για αυτόν τον στρατηγικό σκοπό, μια ταχεία αποκατάσταση του παλιού status quo θα ήταν αντιπαραγωγική.

Μια γρήγορη, χειρουργική «διόρθωση» του Ορμούζ θα βραχυκύκλωνε τη διαλεκτική. Εάν ο Τραμπ συνέτριβε γρήγορα τις εναπομένουσες παράκτιες δυνατότητες του Ιράν, σάρωσε τα ορυχεία και συνόδευσε τα δεξαμενόπλοια πίσω από το Στενό, η Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο θα αναστέναζαν με ανακούφιση και θα επέστρεφαν στην κανονική τους ζωή: υποχρηματοδοτούμενοι στρατοί, μαξιμαλιστική πράσινη στάση και επιδεικτική περιφρόνηση για την ισχύ των ΗΠΑ, όλα εγγυημένα από την ίδια δύναμη. Η αντίφαση μεταξύ της εξάρτησής τους και της στάσης τους θα παρέμενε λανθάνουσα.

Αρνούμενος να παράσχει τη σύνθεση κατόπιν ζήτησης και λέγοντας ρητά στο Λονδίνο και τις Βρυξέλλες να «πάουν να το πάρουν» οι ίδιοι, ο Τραμπ επιβάλλει έναν απολογισμό. Οι Ευρωπαίοι και Βρετανοί ηγέτες πρέπει να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι τα ενεργειακά τους συστήματα, οι βιομηχανικές τους βάσεις και τα γεωπολιτικά τους κηρύγματα βασίζονται όλα σε ένα αμερικανικό θεμέλιο σκληρής ισχύος που ούτε χρηματοδοτούν ούτε σέβονται πολιτικά. Όσο περισσότερο επιτρέπεται να ξεδιπλώνεται η αντίφαση, τόσο ισχυρότερη μπορεί να είναι η τελική σύνθεση: μια νέα τάξη πραγμάτων στην οποία η πρόσβαση σε ασφαλείς ροές, το Ορμούζ, τη Βενεζουέλα και πέρα ​​από αυτήν, εξαρτάται ρητά από πραγματικές συνεισφορές, όχι ως δικαίωμα.

Υπό αυτή την έννοια, η καθυστέρηση στην «κατάληψη» του Στενού και η πρόκληση που δόθηκε στους συμμάχους των ΗΠΑ να το κάνουν οι ίδιοι, δεν είναι αναποφασιστικότητα. Είναι η αρνητική στιγμή που ο Χέγκελ επέμεινε ότι ήταν απαραίτητη για να προχωρήσει η ιστορία. Μόνο παρακρατώντας την παλιά εγγύηση και λέγοντάς την δυνατά σε όσους εξαρτιόνταν από αυτήν, μπορεί ο Τραμπ να ελπίζει ότι θα τερματίσει την ελεύθερη πρόσβαση.

ΟΠΕΚΕΠΕ

 

" Όταν σε πήρανε χαμπάρι"

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν αποκαλύπτει το σχέδιο μαζικής μετανάστευσης του Σόρος: «Πολεμάμε την αυτοκρατορία του Τζορτζ Σόρος»

 

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν δεν έδωσε καμία σημασία όταν κατήγγειλε τον δισεκατομμυριούχο Τζορτζ Σόρος ότι μεθόδευσε την μεταναστευτική κρίση της Ευρώπης. Σε μια φλογερή ομιλία που προκάλεσε επευφημίες στους συντηρητικούς, ο Όρμπαν αποκάλυψε ένα σχέδιο δεκαετίας που μοιάζει με οδικό χάρτη για ανοιχτά σύνορα και εθνική παράδοση.

Ο Όρμπαν υπενθύμισε στον κόσμο από πού ακριβώς προήλθε η ώθηση για ατελείωτη μετανάστευση. «Θυμάμαι πώς ο κ. Τζορτζ Σόρος δημοσίευσε το σχέδιό του στα αγγλικά, σε μια δημοσίευση του Project Syndicate. Έγινε το 2015, στις 26 Σεπτεμβρίου», είπε. «Και δημοσίευσε ένα σχέδιο. Είπε, και παραθέτω, "Εδώ είναι τα έξι στοιχεία του ολοκληρωμένου σχεδίου μου"».

Η βασική ατάκα που αντηχεί ακόμα και σήμερα: Ο Σόρος δήλωσε ότι η ΕΕ «πρέπει να δέχεται τουλάχιστον ένα εκατομμύριο αιτούντες άσυλο ετησίως για το άμεσο μέλλον». Διευκρίνισε τη χρήση ομολόγων, ασφαλών διαύλων και αναγκαστικής κατανομής βαρών για να πλημμυρίσει την Ευρώπη με μετανάστες, υποστηριζόμενος από το τεράστιο δίκτυο ΜΚΟ του.

Ο Όρμπαν δεν μάσησε τα λόγια του για την μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη. «Δεν είναι λοιπόν μυστικό. Είναι ένα σχέδιο που βρίσκεται σε εξέλιξη. Γράφτηκε. Δημοσιεύτηκε. Είναι γνωστό. Πολεμάμε λοιπόν μια οργανωμένη συμμορία που ονομάζεται Αυτοκρατορία του Τζορτζ Σόρος — ΜΚΟ που απλώς υποστηρίζουν όποιον παραβιάζει το νομικό μας σύστημα και τα σύνορά μας».

Ξεκαθάρισε τι διακυβεύεται για την Ουγγαρία και κάθε έθνος που εκτιμά το μέλλον του. «Και πολεμάμε εναντίον τους. Και είμαστε περήφανοι γι' αυτό. Επειδή πρέπει να υπερασπιστούμε τη χώρα μας. Πρέπει να υπερασπιστούμε τα σύνορά μας. Πρέπει να υπερασπιστούμε τον τρόπο ζωής μας, τον πολιτισμό μας και τη χριστιανική μας κληρονομιά».

Ενώ το όραμα του Σόρος έχει τροφοδοτήσει το χάος, την αύξηση της εγκληματικότητας και την πολιτιστική διάβρωση σε όλη τη Δυτική Ευρώπη, ηγέτες όπως ο Όρμπαν έχουν χαράξει μια σκληρή γραμμή. Η Ουγγαρία έχτισε φράχτες, απέρριψε ποσοστώσεις και στάθηκε σθεναρή ενάντια στην ατζέντα των ελίτ που αντιμετωπίζει την εθνική κυριαρχία ως ξεπερασμένη.