Η Τεχεράνη δεν δίνει πλέον μόνο μια γεωπολιτική μάχη στο εξωτερικό. Τώρα δίνει έναν εσωτερικό πόλεμο για επιβίωση.
Πίσω από τα τείχη των κυβερνητικών εγκαταστάσεων και των στρατιωτικών αρχηγείων, η ηγεσία του Ιράν καταρρέει υπό πρωτοφανή πίεση. Το Στενό του Ορμούζ παραμένει ασταθές, οι εξαγωγές πετρελαίου καταρρέουν, οι ξένοι σύμμαχοι χάνουν την υπομονή τους και η άρχουσα ελίτ της χώρας εμφανίζεται βαθιά διχασμένη σε ένα κρίσιμο ερώτημα: συνέχιση της αντιπαράθεσης με τη Δύση ή διαπραγμάτευση πριν η Ισλαμική Δημοκρατία καταρρεύσει υπό το βάρος της.
Στο επίκεντρο της καταιγίδας βρίσκονται δύο αντίπαλα στρατόπεδα.
Η μία πλευρά, με επικεφαλής τον μεταρρυθμιστή Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν και διπλωματικές προσωπικότητες που βρίσκονται κοντά στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, πιστεύει ότι το Ιράν πρέπει να αποκλιμακώσει αμέσως, να ανοίξει ξανά το Ορμούζ και να αναζητήσει οικονομική ανακούφιση μέσω της διπλωματίας.
Η άλλη πλευρά, που κυριαρχείται από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και τον νεοεξουσιοδοτημένο διοικητή του, Αχμάντ Βαχιντί, επιμένει ότι η υποχώρηση θα κατέστρεφε το ιδεολογικό θεμέλιο και την περιφερειακή επιρροή του καθεστώτος. Για αυτούς, ο συμβιβασμός είναι παράδοση. Το αποτέλεσμα είναι μια επικίνδυνη παράλυση στο εσωτερικό του κράτους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου