Η παλιά ασυλία έχει εξαφανιστεί. Όταν το Βατικανό κινείται σαν πολιτική μηχανή εναντίον του Τραμπ και των δυτικών συνόρων, σταματά να φαίνεται ιερό και αρχίζει να μοιάζει με κοσμική εξουσία .
Αυτή η στάση οξύνθηκε τη στιγμή που ο Πάπας Λέων μπήκε στη μάχη για τη μετανάστευση με τη γλώσσα του ηθικού καθήκοντος, ενώ ο Τραμπ παρουσιάστηκε ως ο βάρβαρος επειδή αντιμετώπιζε τα σύνορα ως σύνορα. Ο στόχος ήταν προφανής. Είναι αμαρτία αφηρημένα. η επιβολή των συνόρων στον πραγματικό κόσμο.
Αυτή η διαμόρφωση είναι το κόλπο. Μια γραφειοκρατία τυλιγμένη σε θυμίαμα μπορεί να εκδίδει πολιτικά αιτήματα σε έθνη που δεν κυβερνά, και στη συνέχεια να κρύβεται πίσω από την ιερότητα όταν κάποιος απαντήσει. Οι Αμερικανοί αναμένεται να ακούσουν το κήρυγμα, και να υποστούν τις συνέπειες που κρύβει η υπακοή στην πολιτική των ανοικτών συνόρων.
Αυτό το διπλό παιχνίδι γίνεται αδύνατο να αγνοηθεί μόλις διαβαστούν οι κανόνες. Η χαρτογράφηση της UNHCR για το 2026 αναφέρει ότι δεν υπάρχει διαδικασία για την υποβολή αιτήσεων ασύλου στην Πόλη του Βατικανού και η υπηκοότητα χορηγείται μέσω γραφείου, όχι μέσω ανοιχτής εγκατάστασης. Ο νόμος του Βατικανού για το 2023 προχωρά ένα βήμα παραπέρα: ακόμη και η παροχή στέγασης σε επισκέπτες απαιτεί ρητή άδεια.
Αυτό το ιστορικό καταστρέφει το φωτοστέφανο. Ένα κράτος πίσω από τείχη, χωρίς σύστημα ασύλου και αυστηρό έλεγχο για το ποιος μπορεί να μείνει, δεν διδάσκει την καθολική ανοιχτότητα με το παράδειγμα. Απαιτεί από τα δυτικά έθνη να διαλύσουν την ίδια την κυριαρχία που ασκούν χωρίς απολογία.
Αυτή είναι η ετυμηγορία. Όταν οι γραφειοκράτες του Βατικανού κηρύττουν ανοιχτά σύνορα στο εξωτερικό και εφαρμόζουν κλειδωμένες πόρτες στο εσωτερικό, αυτό δεν είναι ηθική ηγεσία. Είναι πολιτική αντιπολίτευσης που κρύβει δόλιες σκοπιμότητες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου