Ανώνυμος: Είμαι πυροσβέστης και αυτό που είδα χθες στους δρόμους του Παρισιού μου ράγισε την καρδιά.
Ανταποκριθήκαμε γύρω στις 10 μ.μ., μετά την κλήση για πυρκαγιά σε κάδο απορριμμάτων που κλιμακωνόταν. Νομίζαμε ότι ήταν απλώς ένα απλό βραδινό περιστατικό. Φτάσαμε στο σημείο και ήταν κόλαση. Το Παρίσι, η πόλη μου, αυτή όπου μεγάλωσα, όπου έκανα τις πρώτες μου βάρδιες, είχε γίνει εμπόλεμη ζώνη. Μαύρος καπνός παντού, κραυγές, εκρήξεις από όλμους. Ομάδες νέων, συχνά από μεταναστευτικό υπόβαθρο, κουκουλοφόροι, οργανωμένοι, όρμησαν στις δυνάμεις επιβολής του νόμου σαν σε πεδίο μάχης.
Είδα συναδέλφους αστυνομικούς να λιντσάρονται με σιδερένιες ράβδους. Είδα ένα περιπολικό να δέχεται πέτρες καθώς μόλις βγαίναμε έξω για να σβήσουμε μια φωτιά που απειλούσε οικογένειες. Μας επιτέθηκαν ταραξίες που μας ούρλιαζαν, αποκαλώντας μας «σκυλιά». Απλώς προσπαθούσαμε να σώσουμε ζωές και γίναμε στόχοι.
Μάζεψα ένα 14χρονο παιδί, με πρόσωπο καλυμμένο με αίμα, που έκλαιγε καθώς έλεγε ότι είχε ακολουθήσει «τους μεγάλους» απλώς «για πλάκα». Είδα μια μητέρα, με κλειστά παντζούρια, να μας παρακαλάει να προστατεύσουμε τα παιδιά της, ενώ όλα στον κάτω όροφο θρυμματίζονταν. Γκρεμισμένες βιτρίνες, λεηλατημένα καταστήματα, φλεγόμενα αυτοκίνητα... όλα αυτά με το πρόσχημα ότι «γιορτάζουν» κάτι.
Το να γιορτάζεις δεν είναι να σπας πράγματα.
Είναι αυτή η Γαλλία του 2026; Μια χώρα όπου δεν μπορείς να βγεις έξω το βράδυ χωρίς να ρισκάρεις τη ζωή σου; Μια χώρα όπου ολόκληρες γειτονιές παραδίδονται σε φατρίες που δεν σέβονται ούτε τους νόμους μας, ούτε την ιστορία μας, ούτε τους πυροσβέστες μας, ούτε την αστυνομία μας; Όπου παρακολουθούμε αβοήθητοι την πρωτεύουσά μας, σύμβολο φωτός και πολιτισμού, να μετατρέπεται σε παιδική χαρά για βαρβάρους που φτύνουν στο χέρι που τους ταΐζει;
Εκείνο το βράδυ, επιστρέφοντας σπίτι στις 6 π.μ., ακόμα καλυμμένη με αιθάλη και ιδρώτα, έκλαψα σαν παιδί. Όχι από εξάντληση. Από οργή και θλίψη. Για τα παιδιά μου. Για τους τραυματισμένους συναδέλφους μου. Για αυτή τη χώρα που αγαπώ και που αφήνει τον εαυτό της να πεθάνει.
Ξυπνήστε. Παρακαλώ. Πριν δεν έχει μείνει τίποτα να σώσουμε.
source X
