ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ ΣΕ ΧΑΡΤΙΝΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Έτσι ξαφνικά πήξαμε στα βιογραφικά των υποψηφίων αλλά και των προσωπικοτήτων που υποστηρίζουν  συγκεκριμένο συνδυασμό έτσι για να συνεχιστεί η παράδοση του διαχωρισμού μεταξύ των φωτισμένων  μορφωμένων  και των αμόρφωτων ιθαγενών Και ενώ μέχρι χθες ήμασταν ο Γιώργος ο Γιάννης ο Κώστας κλπ ξαφνικά γεμίσαμε με τίτλους και περγαμηνές. Λες και ψάχναμε μια ευκαιρία να μοστράρουμε τα κατορθώματά μας πλήρως ωραιοποιημένα και αψεγάδιαστα. Μπροστά σε αυτό τον ανταγωνισμό θα περιορίσω το "βιογραφικό μου" σε ότι έκανα όταν η Αίγινα ήταν ένας άλλος τόπος.
Πίσω από το χάρτινο καραβάκι, κάποτε υπήρχαν καΐκια με φρούτα. Σε ένα από αυτά ,στου Ξάνθου, με έβαλε η μάνα μου στα εννιά μου χρόνια να δουλέψω το καλοκαίρι. Τα επόμενα δύο καλοκαίρια τα πέρασα στην τράτα του Μηνά του Μακαρατζή, τον Γέρο Κακούλη που έδενε στα αριστερά του χάρτινου καραβιού. Ήταν η εποχή που τα ψάρια τα πουλάγανε στην ιχθυόσκαλα του Περάματος. Από την επόμενη χρονιά βρέθηκα σε μέρη μακρινά.
Άλλες εποχές που σήμερα τις βλέπουμε με ρομαντισμό αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γυρίσουν πίσω. Έκτοτε η Αίγινα δεν άλλαξε. Την κράτησε πίσω η συντήρηση, τα διαπλεκόμενα, ο ωχαδερφισμός που σιγά σιγά έπλεξαν έναν ιστό διαφθοράς που εμπλέκει τα πάντα σε μια ομερτά. Βέβαια η διαφθορά δεν είναι προνόμιο της Αίγινας. Είναι όμως το κύριο αίτιο της κακοδαιμονίας του δήμου.
Αν δεν απαλλαγούμε από αυτήν δεν θα αλλάξει τίποτα. Θα συνεχίσουμε να κοροϊδεύουμε τον κόσμο λέγοντας ότι ο αγωγός είναι προ των πυλών  ενώ η απώλεια θα συνεχίσει να είναι 40%, θα συνεχίσουμε να χάνουμε 2.000.000 ευρώ το χρόνο από το νερό, τα σκουπίδια θα στολίζουν τους δρόμους, δημοτικοί σύμβουλοι θα βάζουν ρεφενέ για να βάλουν πετρέλαιο στην σκουπιδιάρα για να στείλουν τα σκουπίδια στον Πειραιά την στιγμή που περισσεύουν 420.000 ευρώ τον χρόνο από την καθαριότητα.
Και όλα αυτά για να διατηρηθεί το υπάρχον καθεστώς. Το καθεστώς που πολέμησε να βγάλει έξω από το εκλογικό παιχνίδι τον Παναγιώτη Γρηγορόπουλο και τον Γιώργο Θεοδωράκη και μέχρι ενός σημείου τα κατάφερε. Η απόφαση στήριξης του συνδυασμού Άλλη Αίγινα πάρθηκε μετά την αποκάλυψη του Φίλιππα Τζίτζη στο δημοτικό συμβούλιο της 26 Μαρτίου 2014 όπου κατήγγειλε ότι οι διαφορές μεταξύ του νερού που μας δίνει η ΕΥΔΑΠ και αυτού που φτάνει στην Αίγινα συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα και τον Ιανουάριο του 2014.
Τότε πήραμε την απόφαση να ανατρέψουμε τα πάντα και να δώσουμε την ευκαιρία στον ψηφοφόρο της Αίγινας να το πράξει το ίδιο αφήνοντας πίσω  ιδεολογίες και άλλα κωλύματα. Άλλωστε η διαφθορά δεν είναι το αποκλειστικό προνόμιο μιάς συγκεκριμένης ιδεολογίας.
Στις εκλογές της 18 Μαΐου 2014 το ζητούμενο δεν είναι να δείξουν κάποια κόμματα την δύναμή τους ούτε αν θα βρει ο Κουκούλης, ο Μούρτζης ή ο Φίλιππας.
Το ζητούμενο είναι η αλλαγή καθεστώτος και η ανατροπή του υπάρχοντος status quo.
Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν υπάρξει τομή με το παρελθόν.
Γι αυτό η λύση μπορεί να είναι μόνο μία.
Πρόσω Ολοταχώς για μια Άλλη Αίγινα .
Μια Αίγινα που θα αφήσει πίσω το κακό της παρελθόν.

ΘΕΡΗΣ. ΠΩΣ ΑΛΛΑΞΑ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΣΤΟ ΑΓΚΙΣΤΡΙ

Ο Γίωργος Αντωνίου (ΘΕΡΗΣ) ανάλαβε την προεδρία της κοινότητας Αγκιστρίου πριν 16 χρόνια. Δύο τετραετίας αργότερα παρέδωσε την σκυτάλη στον σημερινό δήμαρχο Γιάννη Αθανασίου έχοντας αφήσει πίσω του σημαντικό έργο σε υποδομές του νησιού.
Σημαντικός ήταν ο τρόπος που αντιμετώπισε το θέμα του νερού. Κυριολεκτικά προχώρησε σε αλλαγή καθεστώτος "πετώντας το μπουζόκλειδο στα γρανάζια της μηχανής και τινάζοντας τα πάντα στον αέρα". Όπως μας είπε σε κάποιο σημείο της συζήτησής μας,"μου έφτανε η αποζημίωση που έπαιρνα ως πρόεδρος".
Όταν ανέλαβε, η απώλεια νερού στο δίκτυο ήταν 70%. Αρχικά ξήλωσε όλες τις παράνομες παροχές χωρίς να το κάνει θέμα. Ο κάθε ένας που του κοβόταν το νερό ερχόταν για να τακτοποιήσει την σύνδεσή του. Με πόρους της κοινότητας και μελέτες της νομαρχίας, άλλαξε όλο το δίκτυο. η απώλεια μειώθηκε από 70% σε 0,02%. Η κοινότητα άρχισε να βγάζει λεφτά από το νερό.
Παραδόξως, μόλις ανέλαβε και προχώρησε σε αλλαγή υδρομεταφορέα, κόπηκε η επιχορήγηση του νερού. Βουλευτής της τότε κυβέρνησης και άλλοι παράγοντες έδειξαν μεγάλη σπουδή για το θέμα.
Κατά ένα παράδοξο τρόπο η απώλεια του δικτύου και η κρατική επιδότηση είχαν κάποια σχέση μεταξύ τους.
Με τον κοινοτάρχη είπαμε πολλά. Επί θητείας του υπογράφηκε η σύμβαση με τον τότε δήμαρχο Τρύφωνα Γκότση για να πάρει η Αίγινα νερό από τα υδρόμετρα του Αγκιστρίου. Νερό είχαν δώσει και στο Πόρο αλλά ο Πόρος  (σε αντίθεση με την Αίγινα) στάθηκε αντάξιος στις υποχρεώσεις απέναντι στο Αγκίστρι.

ΠΡΟΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΙΓΙΝΑ

Τα κύρια σημεία της σημερινής  ομιλίας επ ευκαιρία των εγκαινίων του εκλογικού κέντρου του υποψήφιου δημάρχου Αίγινας  κ Φίλιππα Τζίτζη ήταν.
Να πάμε πρόσω ολοταχώς για μια Άλλη καλύτερη Αίγινα.
Να στείλουμε το παλιό στη θέση που του αξίζει.
Να καταψηφίσουμε το πισωγύρισμα.
Να δώσουμε την ευκαιρία στο νέο, στο καινούργιο, να βγει μπροστά και να αποδείξει τι μπορεί να κάνει.
Επιτέλους το δικαιούνται οι νέοι άνθρωποι, το δικαιούνται οι συμπολίτες μας, το δικαιούται η Αίγινα.
Λέμε όχι στην αναπαλαίωση με παλιά φθαρμένα υλικά.
Πάμε μπροστά.
Πρόσω ολοταχώς για μια Άλλη Αίγινα.
Την Αίγινα που μας αξίζει.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΟΥΡΤΖΗΣ. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ

Τα εγκαίνια του συνδυασμού του έκανε χθες στον κινηματογράφο Τιτίνα ο υποψήφιος δήμαρχος Αίγινας Δημήτρης Μούρτζης. Παραβρέθηκαν οι δημοτικοί σύμβουλοι και κάποιοι φίλοι.
Ο κ Μούρτζης είπε ότι επανέρχεται στην ενεργό δράση μετά από οκτώ χρόνια απουσίας και θεώρησε ως το μεγαλύτερο πρόβλημα για την λειτουργία του δήμου τον Καλλικράτη,

ΝΕΡΟ. Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΓΚΙΣΤΡΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

Το νερό είναι τελικά ο εφιάλτης της Αίγινας. Σήμερα μιλήσαμε με τον δήμαρχο Αγκιστρίου Γιάννη Αθανασίου για την εξέλιξη της δικαστικής διαμάχης μεταξύ Αίγινας Αγκιστρίου για το χρέος της Αίγινας προς την ΕΥΔΑΠ.
Επί δημαρχίας Γκότση και επί δημαρχίας Μούρτζη, η Αίγινα για να καλύψη τις ανάγκες της επί σειρά ετών πήρε νερό από το υδρόμετρο του Αγκιστρίου. Ο υδρομεταφορέας πληρώθηκε για την μεταφορά αλλά η Αίγινα δεν πλήρωσε ποτέ την ΕΥΔΑΠ.
Όπως μας είπε ο κ Αθανασίου, από την ανάληψη των καθηκόντων του πριν οκτώ χρόνια ξεκίνησε τις ενέργειες για την τακτοποίηση του χρέους. Αρχικά ζήτησε από την ΕΥΔΑΠ να κάνει διαχωρισμό του χρέους χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η ΕΥΔΑΠ δεν δέχτηκε ποτέ τον διαχωρισμό.
Ακολούθησε δικαστικός  αγώνας με την Αίγινα με αποτέλεσμα την δικαίωση του Αγκιστρίου.
Πετύχαμε την διαγραφή την διαγραφή των προσαυξήσεων ύψους 725.000 ευρώ και εντάξαμε τα υπόλοιπα 725.000 ευρώ στα ληξιπρόθεσμα.
Ανακεφαλαιώνοντας.
Η τελική οφειλή του δήμου Αγγκιστρίου σήμερα είναι 488.000 ευρώ τα οποία βεβαιώσαμε στην ΔΟΥ σε βάρος της Αίγινας.
Το χρέος που παραλάβαμε ήταν 1.450.000 ευρώ
Το κατεβάσαμε μετά από διαπραγμάτευση και διαγραφή των προσαυξήσεων στις 725.000 ευρώ.
Το μεταφέραμε στα ληξιπρόθεσμα με αποτέλεσμα να μηδενίσουμε το χρέος μας προς την ΕΥΠΑΠ και σήμερα διεκδικούμε τα οφειλόμενα 488.000 ευρώ από τον δήμο Αίγινας.
Ο δήμος Αγκιστρίου συμπαραστάθηκε στο πρόβλημα που είχε η Αίγινα και επέτρεψε να χρησιμοποιηθεί το υδρομετρό του Αγκιστρίου.
Καμία δημοτική αρχή (Γκότση, Μούρτζη, Κουκούλη, Σακκιώτη) δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.
Χρειάστηκε να ακολουθήσουμε την δικαστική οδό για να λύσουμε το πρόβλημα.
Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο δήμαρχος Αγκιστρίου κινδύνευσε να τιμωρηθεί με παράβαση καθήκοντος  για το συγκεκριμένο χρέος και ο δήμος Αγκιστρίου απέφυγε κατάσχεση ποσού 1.450.000 ευρώ από την ΕΥΔΑΠ.
Η περίπτωση χειρισμού του θέματος αποτελεί δείγμα γραφής των δημάρχων Αίγινας το οποίο οι ψηφοφόροι θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη όταν βρεθούν μπροστά στην κάλπη στις 18 Μαΐου.

ΑΙΓΙΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ

 

Την πρώτη Μαΐου επέλεξε ο η παράταξη Αίγινα Κοινωνία Πολιτών για να ξεκινήσει τον προεκλογικό της αγώνα. Ο υποψήφιος δήμαρχος Αντώνης Ντελής αναφερόμενος στους πολιτικούς του αντιπάλους είπε ότι είτε ζητάνε μια ακόμα ευκαιρία ή επανέρχονται ως μετανοούσες Μαγδαληνές. Θεώρησε τις παρελθούσες διοικήσεις του δήμου υπεύθυνες για την έλλειψη υποδομών και έκλεισε την ομιλία του λέγοντας "όχι πάλι τα ίδια".

ΠΡΩΤΗ ΜΑΙΟΥ

Γιάννης Ρίτσος - Ἐπιτάφιος (ἀποσπάσματα)

(Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου, μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της, βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν - τῶν ἀπερ- γῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της):

I

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,

πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω

καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,

Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα

καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη

πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω

καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει

κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω

καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.

II

Κορώνα μου, ἀντιστύλι μου, χαρὰ τῶν γερατειῶ μου,

ἥλιε τῆς βαρυχειμωνιᾶς, λιγνοκυπάρισσό μου,

Πῶς μ᾿ ἄφησες νὰ σέρνουμαι καὶ νὰ πονῶ μονάχη

χωρὶς γουλιά, σταλιὰ νερὸ καὶ φῶς κι ἄνθο κι ἀστάχυ ;

Μὲ τὰ ματάκια σου ἔβλεπα τῆς ζωῆς κάθε λουλούδι,

μὲ τὰ χειλάκια σου ἔλεγα τ᾿ αὐγερινὸ τραγούδι.

Μὲ τὰ χεράκια σου τὰ δυό, τὰ χιλιοχαϊδεμένα,

ὅλη τη γῆς ἀγκάλιαζα κι ὅλ᾿ εἴτανε γιὰ μένα.

Νιότη ἀπ᾿ τὴ νιότη σου ἔπαιρνα κι ἀκόμη ἀχνογελοῦσα,

τὰ γερατειὰ δὲν τρόμαζα, τὸ θάνατο ἀψηφοῦσα.

Καὶ τώρα ποὺ θὰ κρατηθῶ, ποὺ θὰ σταθῶ, ποὺ θἄμπω,

ποὺ ἀπόμεινα ξερὸ δεντρὶ σὲ χιονισμένο κάμπο;

Γιέ μου, ἂν δὲ σοὖναι βολετὸ νἀρθεῖς ξανὰ σιμά μου,

πᾶρε μαζί σου ἐμένανε, γλυκειά μου συντροφιά μου.

Κι ἂν εἶν᾿ τὰ πόδια μου λιγνά, μπορῶ νὰ πορπατήσω

κι ἂν κουραστεῖς, στὸν κόρφο μου, γλυκὰ θὰ σὲ κρατήσω.

III

Μαλλιὰ σγουρὰ ποὺ πάνω τους τὰ δάχτυλα περνοῦσα

τὶς νύχτες ποὺ κοιμόσουνα καὶ πλάϊ σου ξαγρυπνοῦσα,

Φρύδι μου, γαϊτανόφρυδο καὶ κοντυλογραμμένο,

καμάρα ποὺ τὸ βλέμμα μου κούρνιαζε ἀναπαμένο,

Μάτια γλαρὰ ποὺ μέσα τους ἀντίφεγγαν τὰ μάκρη

πρωινοῦ οὐρανοῦ, καὶ πάσκιζα μὴν τὰ θαμπώσει δάκρυ,

Χείλι μου μοσκομύριστο ποὺ ὡς λάλαγες ἀνθίζαν

λιθάρια καὶ ξερόδεντρα κι ἀηδόνια φτερουγίζαν,

Στήθεια πλατιὰ σὰν τὰ στρωτὰ φτερούγια τῆς τρυγόνας

ποὺ πάνωθέ τους κόπαζε κ᾿ ἡ πίκρα μου κι ὁ ἀγώνας,

Μπούτια γερὰ σὰν πέρδικες κλειστὲς στὰ παντελόνια

ποὺ οἱ κόρες τὰ καμάρωναν τὸ δείλι ἀπ᾿ τὰ μπαλκόνια,

Καὶ γώ, μὴ μοῦ βασκάνουνε, λεβέντη μου, τέτοιο ἄντρα,

σοῦ κρέμαγα τὸ φυλαχτὸ μὲ τὴ γαλάζια χάντρα,

Μυριόρριζο, μυριόφυλλο κ᾿ εὐωδιαστό μου δάσο,

πῶς νὰ πιστέψω ἡ ἄμοιρη πῶς μπόραε νὰ σὲ χάσω;

ΙV

Γιέ μου, ποιὰ Μοῖρα στὄγραφε καὶ ποιὰ μοῦ τὄχε γράψει

τέτοιον καημό, τέτοια φωτιὰ στὰ στήθεια μου ν᾿ ἀνάψει;

Πουρνὸ - πουρνὸ μοῦ ξύπνησες, μοῦ πλύθηκες, μοῦ ἐλούστης

πριχοῦ σημάνει τὴν αὐγὴ μακριὰ ὁ καμπανοκρούστης.

Κοίταες μὴν ἔφεξε συχνὰ - πυκνὰ ἀπ᾿ τὸ παραθύρι

καὶ βιαζόσουν σὰ νἄτανε νὰ πᾶς σὲ πανηγύρι.

Εἶχες τὰ μάτια σκοτεινά, σφιγμένο τὸ σαγόνι

κι εἴσουν στὴν τόλμη σου γλυκός, ταῦρος μαζὶ κι ἀηδόνι.

Καὶ γὼ ἡ φτωχειὰ κ᾿ ἡ ἀνέμελη καὶ γὼ ἡ τρελλὴ κ᾿ ἡ σκύλα,

σοὔψηνα τὸ φασκόμηλο κι ἀχνὴ ἡ ματιά μου ἐφίλα

Μιὰ - μιὰ τὶς χάρες σου, καλέ, καὶ τὸ λαμπρό σου θωρὶ

κι ἀγαλλόμουν καὶ γέλαγα σὰν τρυφερούλα κόρη.

Κι οὐδὲ κακόβαλα στιγμὴ κι οὐδ᾿ ἔτρεξα ξοπίσω

τὰ στήθεια μου νὰ βάλω μπρὸς τὰ βόλια νὰ κρατήσω.

Κι ἔφτασ᾿ ἀργὰ κι, ὤ, ποὺ ποτὲς μὴν ἔφτανε τέτοια ὥρα

κι, ὦ, κάλλιο νὰ γκρεμίζονταν στὸ καύκαλό μου ἡ χώρα.

V

Σήκω, γλυκέ μου, ἀργήσαμε· ψηλώνει ὁ ἥλιος· ἔλα,

καὶ τὸ φαγάκι σου ἔρημο θὰ κρύωσε στὴν πιατέλα.

Ἡ μπλέ σου ἡ μπλοῦζα τῆς δουλειᾶς στὴν πόρτα κρεμασμένη

θὰ καρτεράει τὴ σάρκα σου τὴ μαρμαρογλυμμένη.

Θὰ καρτεράει τὸ κρύο νερὸ τὸ δροσερό σου στόμα,

θὰ καρτεράει τὰ χνῶτα σου τ᾿ ἀσβεστωμένο δῶμα.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ γάτα μας στὰ πόδια σου νὰ παίξει

κι ὁ ἥλιος ἀργὸς θὰ καρτερᾷ στὰ μάτια σου νὰ φέξει.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ ρούγα μας τ᾿ ἁδρὸ περπάτημά σου

κ᾿ οἱ γρίλιες οἱ μισάνοιχτες τ᾿ ἀηδονολάλημά σου.

Καὶ τὰ συντρόφια σου, καλέ, ποὺ τὶς βραδιὲς ἐρχόνταν

καὶ λέαν καὶ λέαν κι ἀπ᾿ τὰ ἴδια τοὺς τὰ λόγια ἐφλογιζόνταν

Καὶ μπάζανε στὸ σπίτι μας τὸ φῶς, τὴν πλάση ἀκέρια,

παιδί μου, θὰ σὲ καρτερᾶν νὰ κάνετε νυχτέρια.

Καὶ γὼ θὰ καρτεράω σκυφτὴ βραδὶ καὶ μεσημέρι

νἀρθεῖ ὁ καλός μου, ὁ θάνατος, κοντά σου νὰ μὲ φέρει.

...

ΙΧ

Ὦ Παναγιά μου, ἂν εἴσουνα, καθὼς ἐγώ, μητέρα,

βοήθεια στὸ γιό μου θἄστελνες τὸν Ἄγγελο ἀπὸ πέρα.

Κι, ἄχ, Θέ μου, Θέ μου, ἂν εἴσουν Θεὸς κι ἂν εἴμασταν παιδιά σου

θὰ πόναγες καθὼς ἐγώ, τὰ δόλια πλάσματά σου.

Κι ἂν εἴσουν δίκειος, δίκαια θὰ μοίραζες τὴν πλάση,

κάθε πουλί, κάθε παιδὶ νὰ φάει καὶ νὰ χορτάσει.

Γιέ μου, καλὰ μοῦ τἄλεγε τὸ γνωστικό σου ἀχεῖλι

κάθε φορὰ ποὺ ὁρμήνευε, κάθε φορὰ ποὺ ἐμίλει:

                                                  Ἐμεῖς ταγίζουμε ζωὴ στὸ χέρι: περιστέρι,

κ᾿ ἐμεῖς οὔτ᾿ ἕνα ψίχουλο δὲν ἔχουμε στὸ χέρι.

Ἐμεῖς κρατᾶμε ὅλη τὴ γῆς μὲς στ᾿ ἀργασμένα μπράτσα

καὶ σκιάχτρα στέκουνται οἱ Θεοὶ κι ἀφέντη ἔχουνε φάτσα.

Ἄχ, γιέ μου, πιὰ δὲ μοὔμεινε καμιὰ χαρὰ καὶ πίστη,

καὶ τὸ χλωμὸ καὶ τὸ στερνὸ καντήλι μας ἐσβήστη.

Καί, τώρα, ἐπὰ σὲ ποιὰ φωτιὰ τὰ χέρια μου θ᾿ ἀνοίγω,

τὰ παγωμένα χέρια μου νὰν τὰ ζεστάνω λίγο;