Σε μια αποκάλυψη που προκαλεί σοκ στην Ουάσινγκτον και πέρα από αυτήν, ένα αναζωπυρούμενο πολιτικό επιχείρημα ξαναγράφει την αφήγηση γύρω από την πιο αμφιλεγόμενη υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ. Για χρόνια, οι επικριτές επέμεναν ότι υποσχέθηκε «κανέναν νέο πόλεμο». Αλλά τώρα, μια ανάλυση του Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον ανατρέπει αυτόν τον ισχυρισμό - και πυροδοτεί μια έντονη νέα συζήτηση για το τι πραγματικά εννοούσε ο Τραμπ.
Η αλήθεια, υποστηρίζουν οι υποστηρικτές, είναι πολύ πιο στρατηγική... και πολύ πιο επικίνδυνη.
Ο Τραμπ δεν υποσχέθηκε ποτέ ειρήνη με κάθε κόστος.
Υποσχέθηκε κάτι εντελώς διαφορετικό:
Όχι «για πάντα πολέμους».
Και αυτή η διάκριση θα μπορούσε να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο η Αμερική διεξάγει πόλεμο στον 21ο αιώνα.
Η ΠΑΡΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΣΧΕΣΗΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Στην καρδιά της διαμάχης βρίσκεται μια απλή αλλά εκρηκτική παρεξήγηση.
Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ μίλησε για τον τερματισμό των «αιώνιων πολέμων», αναφερόταν σε παρατεταμένες συγκρούσεις όπως ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και ο πόλεμος στο Ιράκ - πόλεμοι που διήρκεσαν χρόνια, εξάντλησαν τρισεκατομμύρια δολάρια και άφησαν τους Αμερικανούς να αμφισβητούν τι σήμαινε η νίκη.
Αλλά σύμφωνα με τον Χάνσον, αυτό δεν σήμαινε την πλήρη αποφυγή των συγκρούσεων.
Σημαίνει την αποφυγή ατελείωτων συγκρούσεων.
Σύντομη, αποφασιστική, συντριπτική δύναμη;
Αυτό ήταν πάντα στο τραπέζι.
ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ: ΓΡΗΓΟΡΟΣ, ΒΙΑΙΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ;
Αυτό που προκύπτει από την ανάλυση είναι ένα ανατριχιαστικό δόγμα - ένα δόγμα που αντικαθιστά την κατοχή με το σίριαλ και τον δισταγμό με την αποφασιστική δράση.
Η στρατηγική είναι απλή:
Προσδιορισμός της απειλής
Γρήγορο χτύπημα
Εξάλειψη του στόχου
Έξοδος
Καμία οικοδόμηση έθνους.
Καμία ανάπτυξη δεκαετιών.
Αυτή η προσέγγιση ήταν ήδη ορατή σε επιχειρήσεις υψηλού προφίλ - κυρίως στη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, μια κίνηση που άφησε άναυδο τον κόσμο και έστειλε ένα σαφές μήνυμα για την προθυμία της Αμερικής να δράσει χωρίς προειδοποίηση.
Οι υποστηρικτές το χαρακτήρισαν τολμηρή ηγεσία.
Οι επικριτές προειδοποίησαν ότι κινδύνευε με κλιμάκωση.
Αλλά ένα πράγμα ήταν αναμφισβήτητο:
Δεν ήταν ένας «αιώνιος πόλεμος».
ΙΡΑΝ: ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΑΓΩΝΑ ΙΣΧΥΟΣ
Πουθενά αλλού δεν συζητείται αυτό το δόγμα τόσο έντονα όσο σε σχέση με το Ιράν.
Το Ιράν απεικονίζεται ως κάτι περισσότερο από ένας απλός περιφερειακός αντίπαλος - παρουσιάζεται ως κεντρικός παράγοντας σε ένα παγκόσμιο δίκτυο αστάθειας, με επιρροή σε μαχητικές ομάδες, πυραυλικά προγράμματα και κρίσιμες στρατηγικές ζώνες όπως το Στενό του Ορμούζ.
Το επιχείρημα είναι έντονο:
Εάν το Ιράν γίνει ισχυρότερο, οι συνέπειες δεν θα παραμείνουν περιορισμένες.
Από επιθέσεις σε αμερικανικές δυνάμεις έως απειλές κατά του παγκόσμιου εφοδιασμού με πετρέλαιο, οι κίνδυνοι περιγράφονται ως άμεσοι - και κλιμακούμενοι.
Και αυτό οδηγεί σε ένα ερώτημα που διχάζει τους ειδικούς, τους πολιτικούς και το κοινό:
Είναι η αποφασιστική δράση ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί κάτι πολύ χειρότερο;
ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ — ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΛΕΣ
Ίσως η πιο αμφιλεγόμενη πτυχή της συζήτησης είναι η ιδέα της αλλαγής καθεστώτος.
Δεν έχει δηλωθεί ανοιχτά.
Αλλά υπονοείται σιωπηλά.
Σύμφωνα με τον Victor Davis Hanson, το μήνυμα του Trump θα μπορούσε να αναδιατυπωθεί ως εξής:
«Δεν είπα ότι θα ανατρέψουμε την κυβέρνηση—αλλά ιδανικά, η απειλή τελειώνει όταν το καθεστώς έχει φύγει».
Είναι μια προσεκτικά κατασκευασμένη θέση.
Μια θέση που επιτρέπει πίεση, αναστάτωση και εσωτερική αποσταθεροποίηση—χωρίς να δεσμεύεται για μια ολοκληρωτική εισβολή.
Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι είναι μια πιο έξυπνη, λιγότερο δαπανηρή στρατηγική.
Οι επικριτές προειδοποιούν ότι είναι μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε χάος.
«ΕΞΙ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ»
Ένα από τα πιο ισχυρά επιχειρήματα υπέρ αυτού του δόγματος είναι η απλότητά του:
Η διάρκεια έχει σημασία.
Μια επιχείρηση έξι εβδομάδων;
Δεν είναι το ίδιο με έναν πόλεμο 20 ετών.
Οι υποστηρικτές επικαλούνται ιστορικά παραδείγματα, όπως το χτύπημα του Ρόναλντ Ρίγκαν στη Λιβύη το 1986 - γρήγορο, στοχευμένο και αποτελεσματικό.
Υποστηρίζουν ότι η ισχύς, όταν χρησιμοποιείται αποφασιστικά, μπορεί να αποτρέψει την εμφάνιση μεγαλύτερων συγκρούσεων.
Αλλά οι επικριτές προειδοποιούν ότι ο σύγχρονος πόλεμος είναι απρόβλεπτος - και ακόμη και οι περιορισμένες ενέργειες μπορούν να έχουν ακούσιες συνέπειες.
«ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ — ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ»
Ένα άλλο σημαντικό σημείο ανάφλεξης στη συζήτηση είναι ο ισχυρισμός ότι οποιαδήποτε αντιπαράθεση με το Ιράν διεξάγεται εκ μέρους του Ισραήλ.
Η αντίδραση των υποστηρικτών είναι άμεση - και δυναμική:
Αυτό δεν είναι αλήθεια.
Ενώ το Ισραήλ είναι βασικός σύμμαχος, το επιχείρημα επιμένει ότι η εμπλοκή των ΗΠΑ καθοδηγείται από τα δικά του εθνικά συμφέροντα - την προστασία των αμερικανικών ζωών, την πρόληψη της τρομοκρατίας και τη διατήρηση της παγκόσμιας σταθερότητας.
Η ηγεσία του Ιράν έχει από καιρό θέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως κύριο εχθρό, υποστηρίζοντας ομάδες που έχουν στοχεύσει αμερικανικές δυνάμεις και συμφέροντα σε όλη την περιοχή.
Από αυτή την οπτική γωνία, η απειλή δεν είναι μακρινή.
Είναι άμεση.
ΤΟ ΣΤΕΝΟ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ: ΟΠΟΥ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ
Πέρα από την ιδεολογία, υπάρχει μια σκληρή οικονομική πραγματικότητα.
Το Στενό του Ορμούζ - ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία συμφόρησης πετρελαίου στον κόσμο - βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της γεωπολιτικής έντασης.
Εάν διαταραχθεί, οι συνέπειες θα είναι άμεσες:
Οι τιμές του πετρελαίου αυξάνονται
Οι παγκόσμιες αγορές κλονίζονται
Το καθημερινό κόστος εκτοξεύεται
Ξαφνικά, μια σύγκρουση χιλιάδες μίλια μακριά χτυπά κοντά μας.
Εδώ είναι που το επιχείρημα γίνεται αδύνατο να αγνοηθεί.
Επειδή σε έναν συνδεδεμένο κόσμο, καμία κρίση δεν μένει απομονωμένη.
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Ακόμα και οι υποστηρικτές της προσέγγισης του Τραμπ αναγνωρίζουν μια κρίσιμη αδυναμία:
Την Επικοινωνία.
Όπως επισημαίνει ο Χάνσον, η στρατηγική μπορεί να είναι σαφής - αλλά το μήνυμα συχνά δεν είναι.
Η σύγχυση σχετικά με το τι υποσχέθηκαν - και τι υλοποιείται - έχει τροφοδοτήσει την κριτική και την παρεξήγηση.
Μήπως ο Τραμπ αντιφάσκει με τον εαυτό του;
Ή μήπως οι επικριτές τον παρερμήνευσαν από την αρχή;
Αυτό το ερώτημα παραμένει άλυτο - και βαθιά πολωτικό.
ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΡΙΑ: ΔΥΝΑΜΗ Ή ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΗ;
Στον πυρήνα της, αυτή η συζήτηση αφορά περισσότερους από έναν ηγέτες ή μία πολιτική.
Πρόκειται για το πώς μια υπερδύναμη πλοηγείται σε έναν επικίνδυνο κόσμο.
Αποφεύγετε τις συγκρούσεις με κάθε κόστος;
Ή αντιμετωπίζετε τις απειλές πριν αυτές μεγαλώσουν;
Το δόγμα «όχι για πάντα πόλεμος» επιχειρεί να επιτύχει μια ισορροπία - αλλά το αν θα πετύχει παραμένει ανοιχτό ερώτημα.
ΤΕΛΙΚΗ ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ: ΜΙΑ ΔΟΞΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΟΡΙΣΕΙ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ
Τελικά, αυτό δεν είναι απλώς ένα πολιτικό θέμα συζήτησης.
Είναι ένα σχέδιο.
Μια φιλοσοφία.
Ένα στοίχημα με υψηλά διακυβεύματα για το πώς πρέπει να χρησιμοποιείται η εξουσία σε μια εποχή αβεβαιότητας.
Η προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ αμφισβητεί δεκαετίες συμβατικής σκέψης.
Απορρίπτει τον ατελείωτο πόλεμο.
Αλλά αγκαλιάζει την αποφασιστική ισχύ.
Και με αυτόν τον τρόπο, θέτει ένα ερώτημα που μπορεί να καθορίσει το μέλλον:
Διατηρείται η ειρήνη αποφεύγοντας τις συγκρούσεις...
Ή αντιμετωπίζοντάς τες κατά μέτωπο;
Επειδή σε έναν κόσμο αυξανόμενων απειλών, μεταβαλλόμενων συμμαχιών και πυρηνικής αβεβαιότητας, η απάντηση μπορεί να μην διαμορφώνει απλώς την πολιτική—
Μπορεί να διαμορφώσει την ιστορία.
