Και οι δύο πλευρές έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές. Ο χάρτης αποτυπώνει τα πλήγματα που δέχτηκε το Ισραήλ.
Καθώς η σύγκρουση Ισραήλ-Ιράν κλιμακώνεται, υπάρχουν ορισμένα ερωτήματα γύρω από ολόκληρη την αντιπαράθεση, συμπεριλαμβανομένων των ακριβών στόχων και των στόχων του Ισραήλ και της Δύσης. Οι σαφείς και παρόντες λόγοι φαίνεται να εμποδίζουν το Ιράν να γίνει πυρηνική δύναμη, βομβαρδίζοντας τις πυρηνικές του βάσεις και σκοτώνοντας τους επιστήμονες του, αλλά μακροπρόθεσμα πιέζει η Δύση για μια επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν που θα πραγματοποιηθεί από τη δυναστεία του Σάχη;
Σε μια ανάρτηση γραμμένη στα περσικά και κοινοποιημένη στις επίσημες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, ο Παχλεβί, γιος της εκδιωχθείσας βασιλικής οικογένειας του Ιράν, κατηγόρησε τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ότι εξανάγκασε τον ιρανικό λαό σε έναν πόλεμο που δεν αντιπροσωπεύει τη θέλησή του.
«Ο Αλί Χαμενεΐ, ο απερίσκεπτος ηγέτης του αντι-ιρανικού καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, έχει για άλλη μια φορά εμπλέξει τη χώρα μας σε έναν πόλεμο», έγραψε ο Παχλεβί. «Αυτός δεν είναι ο πόλεμος του Ιράν, ούτε ο πόλεμος του ιρανικού λαού. Είναι ο πόλεμος του Χαμενεΐ και ο πόλεμος της Ισλαμικής Δημοκρατίας».
«Αυτό το καθεστώς και οι διεφθαρμένοι, ανίκανοι ηγέτες του δεν εκτιμούν τις ζωές σας ούτε το μέλλον του Ιράν μας», είπε.
Περιέγραψε την τρέχουσα στιγμή ως «μια μάχη μεταξύ του ιρανικού έθνους και της καταστροφικής Ισλαμικής Δημοκρατίας» και ζήτησε αλλαγή καθεστώτος μέσω μαζικών διαμαρτυριών και γενικής απεργίας.
Η οικογένεια Παχλεβί
Πριν από την κυριαρχία του σημερινού ιρανικού καθεστώτος, το Ιράν βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλεβί, του Σάχη ή του ηγέτη του Ιράν από το 1941 έως το 1979. Μέχρι που αυτός και η δυναστεία των Παχλεβί ανατράπηκαν από την Ιρανική Επανάσταση, η οποία κατάργησε την ιρανική μοναρχία για να ιδρύσει τη σημερινή Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Ο γιος του, Ρεζά Παχλεβί, έζησε στην εξορία από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 και σήμερα διαμένει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι Σάχηδες, όταν ήταν στην εξουσία στο Ιράν, είχαν καλές σχέσεις με τη Δύση και είχαν ένα εκσυγχρονισμένο και βιομηχανοποιημένο όραμα για το έθνος τους, εμποτισμένο με μια δυτική νοοτροπία. Αυτό αντιμετωπίστηκε από την ιρανική επανάσταση, η οποία αντίθετα πίεσε για την αποκοπή από τη Δύση και τη δημιουργία ενός απομονωμένου ελεγχόμενου παραδοσιακού κράτους. Πολλοί στην επανάσταση πίστευαν ότι ο Σάχης ήταν απλώς μια μαριονέτα της Δύσης και είχε καταργήσει την κυριαρχία του Ιράν στη διαδικασία. Αυτό όμως ενισχύθηκε περαιτέρω όταν ο Σάχης και η οικογένειά του κατέφυγαν στη Δύση μετά την επανάσταση.
Ο εν λόγω άνδρας είναι ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του Μοχάμεντ Ρεζά Σαχ Παχλαβί. Γεννημένος το 1960, ο Ρεζά Παχλαβί ζει στην εξορία από την ηλικία των 17 ετών, μετά την ανατροπή του καθεστώτος του πατέρα του. Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, έχει αναδειχθεί σε σφοδρό επικριτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, υποστηρίζοντας ένα κοσμικό, δημοκρατικό Ιράν. Έχει ζητήσει αλλαγή καθεστώτος με μη βίαια μέσα, δίνοντας έμφαση στη διεθνή υποστήριξη των Ιρανών διαδηλωτών και στην άσκηση πίεσης στο καθεστώς. Παρά την βασιλική του καταγωγή, ο Παχλαβί έχει δηλώσει ότι δεν επιδιώκει την αποκατάσταση της μοναρχίας, αλλά στοχεύει στη διευκόλυνση μιας ειρηνικής μετάβασης στη δημοκρατία.
Οι δυτικές κυβερνήσεις βρίσκονται σε ενεργή σύγκρουση με το Ιράν εδώ και αρκετό καιρό και δεν θα αποτελέσει έκπληξη αν έχουν σχεδιάσει μια εναλλακτική διακυβέρνηση για τη χώρα. Με σχέδια να αντικαταστήσουν τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, με τον Ρεζά Παχλαβί, ο Παχλαβί έχει τραβήξει την προσοχή στα δυτικά μέσα ενημέρωσης και μεταξύ ορισμένων πολιτικών λόγω της υπεράσπισης των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων και της κριτικής του στο τρέχον καθεστώς.
Έχει επίσης επικρίνει τις διπλωματικές προσπάθειες της Δύσης με το Ιράν, θεωρώντας τες αναποτελεσματικές. Ενώ έχει συναντηθεί με δυτικούς αξιωματούχους και έχει παρουσιαστεί σε διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, αυτές οι επαφές φαίνεται να αφορούν περισσότερο τη συζήτηση για το μέλλον του Ιράν και την πιθανότητα δημοκρατικής αλλαγής παρά μια συντονισμένη προσπάθεια για την εγκαθίδρυσή του ως ηγέτη.
Επιπτώσεις μιας τέτοιας κίνησης
Η προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν δεν είναι κάτι χωρίς σημαντικό γεωπολιτικό αντίκτυπο όχι μόνο για την περιοχή αλλά και για την παγκόσμια γεωπολιτική. Το σημερινό καθεστώς έχει τη δική του κοσμοθεωρία, συμμάχους και αντιπάλους, έχει διατηρήσει τις πολιτικές του αναλόγως εδώ και δεκαετίες, και η αντιστροφή τους με τόσο επιθετικό τρόπο θα ανατρέψει εντελώς τη λειτουργία της χώρας.
1. Πολιτική Μετάβαση: Μια μετάβαση από τη θεοκρατική διακυβέρνηση σε μια κοσμική δημοκρατία θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντικές πολιτικές αλλαγές στο Ιράν. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει την εγκαθίδρυση ενός κοινοβουλευτικού συστήματος, την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και τον διαχωρισμό της θρησκείας από τις κρατικές υποθέσεις. Μια τέτοια μετάβαση θα απαιτούσε ευρεία συναίνεση μεταξύ διαφόρων πολιτικών παρατάξεων στο Ιράν.
2. Κοινωνικές Μεταρρυθμίσεις: Υπό μια κοσμική κυβέρνηση, θα μπορούσαν να υπάρξουν μεταρρυθμίσεις που θα στοχεύουν στη βελτίωση των δικαιωμάτων των γυναικών, της ελευθερίας της έκφρασης και της πρόσβασης στην εκπαίδευση. Αυτές οι αλλαγές ενδέχεται να συναντήσουν αντίσταση από συντηρητικά στοιχεία εντός της ιρανικής κοινωνίας, αλλά θα μπορούσαν επίσης να οδηγήσουν σε μεγαλύτερες κοινωνικές ελευθερίες και εκσυγχρονισμό.
3. Περιφερειακή Δυναμική: Μια αλλαγή στην ηγεσία θα μπορούσε να αλλάξει την εξωτερική πολιτική του Ιράν, οδηγώντας ενδεχομένως σε βελτιωμένες σχέσεις με τη Δύση και τις γειτονικές χώρες. Ωστόσο, αυτή η μετατόπιση θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει ανησυχία στους συμμάχους του Ιράν, όπως η Χεζμπολάχ και η συριακή κυβέρνηση, οι οποίοι επωφελούνται από την υποστήριξη του σημερινού καθεστώτος.
4. Εσωτερικές Προκλήσεις: Η διαδικασία μετάβασης σε ένα νέο πολιτικό σύστημα θα μπορούσε να είναι γεμάτη προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένων πιθανών αναταραχών από σκληροπυρηνικές παρατάξεις, οικονομικής αστάθειας και της ανάγκης ανοικοδόμησης των θεσμών. Η επιτυχία μιας τέτοιας μετάβασης θα εξαρτηθεί από την ικανότητα διαχείρισης αυτών των προκλήσεων και τη δημιουργία ενός σταθερού πλαισίου διακυβέρνησης.
Ενώ ο Ρεζά Παχλεβί έχει γίνει μια εξέχουσα προσωπικότητα που υποστηρίζει την αλλαγή στο Ιράν, το σημερινό ιρανικό καθεστώς είναι ισχυρό και σταθερό εδώ και χρόνια και έχει τη δική του γεωπολιτική δύναμη. Οποιαδήποτε πιθανή μετάβαση στο Ιράν θα περιλαμβάνει σύνθετες πολιτικές, κοινωνικές και περιφερειακές παραμέτρους. Τα αποτελέσματα μιας απόπειρας μιας τέτοιας αλλαγής είναι πιθανό να πυροδοτήσουν κάτι πολύ μεγαλύτερο που μπορεί να αλλάξει εντελώς τη γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής.
Ενώ η πολιτική Μπάιντεν θέλει τα σύνορα ανοικτά με το Μεξικό με αποτέλεσμα την αθρόα και ανεξέλεγκτη είσοδο και διακίνηση ανθρώπων και ιδιαίτερα ανηλίκων παιδιών, όταν 50 μετανάστες έφτασαν στο νησί των εκλεκτών Martha"s Vineyard, επιστρατεύτηκε εντός εικοσιτετραώρου ο στρατός να τους μαζέψει και να τους μεταφέρει σε στρατιωτική βάση.
Στις 30 Σεπτεμβρίου ο Αμερικανός Υπουργός θα επισκεφθεί την Ρώμη & το Βατικανό και θα ολοκληρώσει την περιοδεία του στις 2 Οκτωβρίου με επίσκεψη στην Κροατία.
Η σημειολογία της επίσκεψης βρίσκεται στο γεγονός ότι ΔΕΝ θα επισκεφθεί την ομόθρησκη και συνεργαζόμενη με το Ιράν Τουρκία την στιγμή που οι σχέσεις ΗΠΑ - Ιράν είναι τεταμένες.
Ο ρόλος του Ερντογάν είναι πλέον γνωστός και η στάση εναντίον του σκληραίνει. (εδώ).
& (ΕΔΏ)
Μια εξήγηση δίνει ο Ινδός μετανάστης, λόγιος και σκηνοθέτης Dinesh D'Souza. Θεωρεί ότι οι πρόσφατες ταραχές και η πολιτική αναταραχή στις ΗΠΑ θα μπορούσε να οδηγήσει στην δημιουργία πολιτοφυλακών αν οι κοινωνικές εντάσεις δεν μειωθούν και σταματήσουν άμεσα.
Ο σωστός τρόπος αντίδρασης στις ταραχές είναι να ανταποκριθούν οι νόμιμες αρχές δηλαδή οι αστυνομικές δυνάμεις. Αν οι ταραχές ξεπεράσουν τα όρια καλείς ομοσπονδιακή βοήθεια. Αν επεκταθούν και άλλο καλείς τον στρατό. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι οι δημοτικές αρχές και οι κυβερνήτες να αδρανοποιούν τις αστυνομικές δυνάμεις και να δίνουν εξουσίες στις δικές τους ιδιωτικές συμμορίες. Αν δεν μας προστατεύσει η αστυνομία τότε θα δημιουργηθούν πολιτοφυλακές από τους πολίτες σε όλη την χώρα.
Δεν συνηγορώ για αυτή την προοπτική, απλά προβλέπω. Είναι η φυσιολογική αντίδραση στην στρατικοποίηση της μίας πλευράς. Ο διχασμός που προωθεί το κόμμα των δημοκρατικών έχει δημιουργήσει κύμα φυγής των σκληρά εργαζομένων φορολογουμένων οι οποίοι θέλουν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή σε πιο αγροτικές περιοχές της χώρας. Όταν η μία πλευρά αυξάνει τους κανόνες εμπλοκής θα υπάρξει η ανάλογη αντίδραση και από την άλλη πλευρά. Αν η σημερινή κατάσταση δεν σταματήσει,τα πράγματα θα χειροτερεύσουν. Οι πόλεις θα γίνουν μη κατοικήσιμες. Οι πόλεις είναι το κέντρο του δυτικού πολιτισμού. Είναι το κέντρο του εμπορίου και του πολιτισμού. Οι δημοκρατικοί δημιουργούν τέτοιες προϋποθέσεις ώστε να μην υπάρχει στις πόλεις τίποτα από τα δύο. Αυτό σημαίνει ότι η τεχνολογία, το εμπόριο και η κουλτούρα θα μετεγκατασταθούν εκτός πόλεων που σημαίνει ότι οι πόλεις να γίνουν πόλεις φαντάσματα.
Το δημοκρατικό κόμμα τα τελευταία 25 χρόνια έχει μετατραπεί σε ακροαριστερό κόμμα κάνοντας την ζωή δύσκολη για θρησκευόμενους κεντροδεξιούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να πούμε ότι ο χριστιανισμός και το κόμμα των ρεπουμπλικάνων είναι ταυτόσημα. Αυτό δεν θα ήταν σωστό. Το κόμμα των ρεπουμπλικάνων εκφράζει πολιτικές ενώ ο χριστιανικός εκφράζει πνευματικές αξίες αλλά και πράγματα πέραν του κόσμου τούτου. Ο χριστιανισμός είναι μεγαλύτερος του συντηρητισμού και του κόμματος των ρεπουμπλικάνων.
Σήμερα στις ΗΠΑ ο χριστιανισμός δέχεται επίθεση. Γίνονται επιθέσεις στις θρησκευτικές ελευθερίες και στις εκκλησίες. Πρόκειται για τα διπλά στάνταρτ που έχει η αριστερά η οποία κλείνει τις εκκλησίες αλλά επιτρέπει στους διαδηλωτές να συγκεντρώνονται ανενόχλητοι. Οι εκκλησιαζόμενοι είναι πολίτες δευτέρας κατηγορίας σε σύγκριση με τους διαδηλωτές που προκαλούν ταραχές ανεμπόδιστοι.
Πρέπει να βρεθεί τρόπος η χώρα να ενωθεί και πάλι. Υπάρχει τρόπος να συνυπάρχουν διαφορετικές ομάδες ανθρώπων. Η αριστερά προσπαθεί να δημιουργήσει ένα συνασπισμό μειονοτήτων με στόχο να συγκεντρώσει το 51% και να επιβληθεί και να καταπιέσει το άλλο 49%. Προσπαθεί να πετύχει τον στόχο της καλλιεργώντας νοοτροπία θύματος στις μειονότητες. Αν πετύχουν τον στόχο τους θα αντιστραφούν 200 χρόνια ανάπτυξης του δυτικού πολιτισμού και το εμπόριο και η κουλτούρα θα μετεγκατασταθούν αλλού.
Οι δημοκρατικοί προωθούν την αναρχία και το χάος ενώ οι ρεπουμπλικάνοι αναζητούν την ειρηνική συνύπαρξη η οποία βασίζεται στην ατομικότητα, την ελευθερία και την οικονομική πρόοδο. Το θέμα είναι ότι οι μεν δεν θέλουν την χώρα που θέλουν οι άλλοι.
Ο Μπαιντεν προσπαθεί να φιλοξενήσει στο κόμμα των δημοκρατικών όλες αυτές τις τάσεις. Είναι χρήσιμος μέχρι τις εκλογές για να πειστεί το εκλογικό σώμα ότι ψηφίζει κάποιον πίσω από τον οποίο θα συγκαλυφθούν οι ριζοσπαστικοί μαρξιστές που έχουν καταλάβει το κόμμα. Απώτερος στόχος η κατάληψη της εξουσίας. (εδώ)
Εν κατακλείδι
Ένας λαγός είναι πάντα χρήσιμος για να στολίσει την εκλογική βιτρίνα.