ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

 

Πλήθος κόσμου την Μεγάλη Παρασκευή στο Λονδίνο — Αναδύεται ξανά αθόρυβα ο Χριστιανισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο

 

Ένα ξαφνικό κύμα ανθρώπων που κατακλύζει την πλατεία Τραφάλγκαρ προσελκύει την προσοχή σε εθνικό επίπεδο, καθώς χιλιάδες συγκεντρώνονται για μια εκδήλωση της Μεγάλης Παρασκευής με επίκεντρο την ιστορία του Ιησού Χριστού. Αυτό που κάποτε θεωρούνταν μια συνηθισμένη θρησκευτική τελετή έχει πλέον μετατραπεί σε μια εντυπωσιακή δημόσια επίδειξη πίστης — ακριβώς στην καρδιά μιας από τις πιο κοσμικές κοινωνίες της Ευρώπης.

Μάρτυρες λένε ότι το πλήθος εμφανίστηκε  δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που περιγράφεται ως «ασυνήθιστα έντονη» — εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το αν μια βαθύτερη μετατόπιση μπορεί να εκτυλίσσεται αθόρυβα κάτω από την επιφάνεια.

Στο επίκεντρο της εκδήλωσης βρίσκεται το βασικό μήνυμα του Χριστιανισμού: από την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια του Πάσχα, μέχρι τη σταύρωση και την έκκληση για συγχώρεση. Μια ιστορία χιλιάδων ετών — που τώρα απροσδόκητα «ξυπνάει» το ενδιαφέρον σε ένα σύγχρονο πλαίσιο.

Αυτή η τάση δεν περιορίζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σε όλη την Ευρώπη, εμφανίζονται σημάδια. Η Γαλλία αναμένεται να δει ρεκόρ βαπτίσεων αυτό το Πάσχα, ενώ σε ορισμένα μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου, οι ενήλικες που μετατρέπονται σε χριστιανούς αυξάνονται απότομα - ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, μιας ομάδας που κάποτε θεωρούνταν ότι απομακρύνεται περισσότερο από τη θρησκεία.

Η μετατόπιση πυροδοτεί τώρα μια αυξανόμενη συζήτηση. Κάποιοι τη βλέπουν ως ένδειξη ότι οι άνθρωποι αναζητούν νόημα και σταθερότητα σε αβέβαιους καιρούς. Άλλοι, ωστόσο, αμφισβητούν κατά πόσον η ορατή επιστροφή της θρησκείας θα μπορούσε να αρχίσει να επηρεάζει την πολιτιστική και κοινωνική δυναμική σε μια Βρετανία που αλλάζει.

Τραμπ, Ορμούζ και το τέλος της ελεύθερης κυκλοφορίας

 

Για μισό αιώνα, οι Δυτικοί στρατηγικοί γνωρίζουν ότι το Στενό του Ορμούζ είναι το οξύ σημείο όπου τέμνονται η ενέργεια, η θαλάσσια ισχύς και η πολιτική βούληση. Αυτή η γνώση δεν αμφισβητείται. Αυτό που είναι νέο σε αυτόν τον πόλεμο με το Ιράν είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, επέλεξαν να μην βιαστούν να «λύσουν» το πρόβλημα. Με εγελιανούς όρους, αρνείται μια εύκολη σύνθεση προκειμένου να αναδείξει την υποκείμενη αντίφαση.

Η παλιά θέση ήταν απλή: οι ΗΠΑ εγγυώνται ανοιχτές θαλάσσιες διαδρομές στον Κόλπο και όλοι οι άλλοι δομούν τις οικονομίες και την πολιτική τους γύρω από αυτή την ελεύθερη ασφάλιση. Η Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο υιοθέτησαν φιλόδοξες πράσινες πολιτικές, μείωσαν τις δυνατότητες σκληρής ισχύος και έκαναν μαθήματα στην Ουάσινγκτον για την πολυμερή αρετή, ασφαλείς στην υπόθεση ότι τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα θα εμφανίζονταν πάντα στα ανοιχτά του Ορμούζ. Η πολιτική τάξη συμπεριφέρθηκε σαν η αμερικανική εγγύηση ασφάλειας να ήταν νόμος της φύσης, όχι μια ενδεχόμενη επιλογή. Η συμπεριφορά τους σήμερα είναι πιο κοντά στον Τσάμπερλεν παρά στον Τσόρτσιλ: χρονοτριβούν, εκδίδουν δηλώσεις, ελπίζουν ότι η καταιγίδα θα περάσει χωρίς μια θεμελιώδη αναδιάταξη των ευθυνών τους.

Η αντίθεση του Τραμπ είναι να παρακρατήσει την αυτόματη εγγύηση τη στιγμή της μέγιστης πίεσης. Στρατιωτικά, οι ΗΠΑ μπορούν να σπάσουν την υπολειμματική ικανότητα του Ιράν να αμφισβητήσει το Στενό. Αυτός δεν είναι ο δεσμευτικός περιορισμός. Το θέμα είναι να καθυστερήσει αυτή η πράξη. Επιτρέποντας ένα κλείσιμο ή ένα ημι-κλείσιμο να πλήξει, ο Τραμπ διασφαλίζει ότι ο άμεσος πόνος επικεντρώνεται ακριβώς στις δικαιοδοσίες που έχουν επηρεαστεί περισσότερο από την ισχύ των ΗΠΑ: την ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι βιομηχανίες, οι καταναλωτές και οι υποθέσεις τους για την ενεργειακή μετάβαση εκτίθενται.

Σε αυτό το πλαίσιο, το φερόμενο ως άμεσο μήνυμά του προς τους Ευρωπαίους και Βρετανούς ηγέτες, εσείς χρειάζεστε το πετρέλαιο από το Στενό περισσότερο από εμάς. Γιατί δεν πηγαίνετε να το πάρετε; Δεν είναι μια ατάκα. Είναι η λεκτική έκφραση της αντίθεσης. Αντιστρέφει ανοιχτά την παραδοσιακή υπόθεση ότι η Αμερική θα φέρει το βάρος ενώ οι σύμμαχοί της θα εκφράζονται από το περιθώριο.

Σε αυτή τη διαλεκτική, το έπαθλο δεν είναι απλώς το άνοιγμα ενός σημείου συμφόρησης. Το έπαθλο είναι ένα αναδιαταχθέν σύστημα στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά διαιτητεύουν και ελέγχουν την παγκόσμια ροή πετρελαίου. Ένας κόσμος στον οποίο η παραγωγή στην Αμερική, ευθυγραμμισμένη με τις ΗΠΑ, συν μια διακριτική δυνατότητα να διασφαλίσουν ή να μην διασφαλίσουν το Ορμούζ, τοποθετεί την Ουάσινγκτον στο κέντρο της σκακιέρας για τους υδρογονάνθρακες. Για αυτόν τον στρατηγικό σκοπό, μια ταχεία αποκατάσταση του παλιού status quo θα ήταν αντιπαραγωγική.

Μια γρήγορη, χειρουργική «διόρθωση» του Ορμούζ θα βραχυκύκλωνε τη διαλεκτική. Εάν ο Τραμπ συνέτριβε γρήγορα τις εναπομένουσες παράκτιες δυνατότητες του Ιράν, σάρωσε τα ορυχεία και συνόδευσε τα δεξαμενόπλοια πίσω από το Στενό, η Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο θα αναστέναζαν με ανακούφιση και θα επέστρεφαν στην κανονική τους ζωή: υποχρηματοδοτούμενοι στρατοί, μαξιμαλιστική πράσινη στάση και επιδεικτική περιφρόνηση για την ισχύ των ΗΠΑ, όλα εγγυημένα από την ίδια δύναμη. Η αντίφαση μεταξύ της εξάρτησής τους και της στάσης τους θα παρέμενε λανθάνουσα.

Αρνούμενος να παράσχει τη σύνθεση κατόπιν ζήτησης και λέγοντας ρητά στο Λονδίνο και τις Βρυξέλλες να «πάουν να το πάρουν» οι ίδιοι, ο Τραμπ επιβάλλει έναν απολογισμό. Οι Ευρωπαίοι και Βρετανοί ηγέτες πρέπει να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι τα ενεργειακά τους συστήματα, οι βιομηχανικές τους βάσεις και τα γεωπολιτικά τους κηρύγματα βασίζονται όλα σε ένα αμερικανικό θεμέλιο σκληρής ισχύος που ούτε χρηματοδοτούν ούτε σέβονται πολιτικά. Όσο περισσότερο επιτρέπεται να ξεδιπλώνεται η αντίφαση, τόσο ισχυρότερη μπορεί να είναι η τελική σύνθεση: μια νέα τάξη πραγμάτων στην οποία η πρόσβαση σε ασφαλείς ροές, το Ορμούζ, τη Βενεζουέλα και πέρα ​​από αυτήν, εξαρτάται ρητά από πραγματικές συνεισφορές, όχι ως δικαίωμα.

Υπό αυτή την έννοια, η καθυστέρηση στην «κατάληψη» του Στενού και η πρόκληση που δόθηκε στους συμμάχους των ΗΠΑ να το κάνουν οι ίδιοι, δεν είναι αναποφασιστικότητα. Είναι η αρνητική στιγμή που ο Χέγκελ επέμεινε ότι ήταν απαραίτητη για να προχωρήσει η ιστορία. Μόνο παρακρατώντας την παλιά εγγύηση και λέγοντάς την δυνατά σε όσους εξαρτιόνταν από αυτήν, μπορεί ο Τραμπ να ελπίζει ότι θα τερματίσει την ελεύθερη πρόσβαση.

ΟΠΕΚΕΠΕ

 

" Όταν σε πήρανε χαμπάρι"

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν αποκαλύπτει το σχέδιο μαζικής μετανάστευσης του Σόρος: «Πολεμάμε την αυτοκρατορία του Τζορτζ Σόρος»

 

Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν δεν έδωσε καμία σημασία όταν κατήγγειλε τον δισεκατομμυριούχο Τζορτζ Σόρος ότι μεθόδευσε την μεταναστευτική κρίση της Ευρώπης. Σε μια φλογερή ομιλία που προκάλεσε επευφημίες στους συντηρητικούς, ο Όρμπαν αποκάλυψε ένα σχέδιο δεκαετίας που μοιάζει με οδικό χάρτη για ανοιχτά σύνορα και εθνική παράδοση.

Ο Όρμπαν υπενθύμισε στον κόσμο από πού ακριβώς προήλθε η ώθηση για ατελείωτη μετανάστευση. «Θυμάμαι πώς ο κ. Τζορτζ Σόρος δημοσίευσε το σχέδιό του στα αγγλικά, σε μια δημοσίευση του Project Syndicate. Έγινε το 2015, στις 26 Σεπτεμβρίου», είπε. «Και δημοσίευσε ένα σχέδιο. Είπε, και παραθέτω, "Εδώ είναι τα έξι στοιχεία του ολοκληρωμένου σχεδίου μου"».

Η βασική ατάκα που αντηχεί ακόμα και σήμερα: Ο Σόρος δήλωσε ότι η ΕΕ «πρέπει να δέχεται τουλάχιστον ένα εκατομμύριο αιτούντες άσυλο ετησίως για το άμεσο μέλλον». Διευκρίνισε τη χρήση ομολόγων, ασφαλών διαύλων και αναγκαστικής κατανομής βαρών για να πλημμυρίσει την Ευρώπη με μετανάστες, υποστηριζόμενος από το τεράστιο δίκτυο ΜΚΟ του.

Ο Όρμπαν δεν μάσησε τα λόγια του για την μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη. «Δεν είναι λοιπόν μυστικό. Είναι ένα σχέδιο που βρίσκεται σε εξέλιξη. Γράφτηκε. Δημοσιεύτηκε. Είναι γνωστό. Πολεμάμε λοιπόν μια οργανωμένη συμμορία που ονομάζεται Αυτοκρατορία του Τζορτζ Σόρος — ΜΚΟ που απλώς υποστηρίζουν όποιον παραβιάζει το νομικό μας σύστημα και τα σύνορά μας».

Ξεκαθάρισε τι διακυβεύεται για την Ουγγαρία και κάθε έθνος που εκτιμά το μέλλον του. «Και πολεμάμε εναντίον τους. Και είμαστε περήφανοι γι' αυτό. Επειδή πρέπει να υπερασπιστούμε τη χώρα μας. Πρέπει να υπερασπιστούμε τα σύνορά μας. Πρέπει να υπερασπιστούμε τον τρόπο ζωής μας, τον πολιτισμό μας και τη χριστιανική μας κληρονομιά».

Ενώ το όραμα του Σόρος έχει τροφοδοτήσει το χάος, την αύξηση της εγκληματικότητας και την πολιτιστική διάβρωση σε όλη τη Δυτική Ευρώπη, ηγέτες όπως ο Όρμπαν έχουν χαράξει μια σκληρή γραμμή. Η Ουγγαρία έχτισε φράχτες, απέρριψε ποσοστώσεις και στάθηκε σθεναρή ενάντια στην ατζέντα των ελίτ που αντιμετωπίζει την εθνική κυριαρχία ως ξεπερασμένη.

ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΜΕΝΟ ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ.ΔΙΚΤΥΟ 500 ΟΜΑΔΩΝ 3 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΔΟΛΑΡΙΩΝ ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ "ΧΩΡΙΣ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ"

 

Οι λεγόμενες διαμαρτυρίες "ΧΩΡΙΣ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ" στις 28 Μαρτίου δεν ήταν αυθόρμητη εξέγερση από απλούς Αμερικανούς που είχαν βαρεθεί τον Τραμπ. Ήταν μια επιδέξια, σκηνοθετημένη επιχείρηση που χρηματοδοτήθηκε από μια τεράστια αριστερή μηχανή.

Μια έρευνα του Fox News Digital αποκαλύπτει την αλήθεια: Περίπου 500 ομάδες ακτιβιστών με συνολικά ετήσια έσοδα περίπου 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων συντόνισαν τις πανεθνικές συγκεντρώσεις. Αυτές οι ομάδες προώθησαν μηνύματα κατά του Τραμπ σχετικά με την επιβολή της μετανάστευσης, ενώ παράλληλα ζητούσαν ανοιχτά ριζοσπαστική "επανάσταση".

Η Indivisible, η κύρια διοργανώτρια της εμβληματικής εκδήλωσης στο Σεντ Πολ της Μινεσότα, έχει συγκεντρώσει εκατομμύρια από το δίκτυο Ανοιχτής Κοινωνίας του Τζορτζ Σόρος. Εν τω μεταξύ, σκληροπυρηνικές σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ομάδες που συνδέονται με τον Νέβιλ Ρόι Σίνγκαμ - έναν Αμερικανό μεγιστάνα της τεχνολογίας που έγινε δηλωμένος κομμουνιστής και ζει στη Σαγκάη - έριξαν χρήματα και ανθρώπινο δυναμικό. Αυτοί οι ριζοσπάστες δεν έκρυψαν την ατζέντα τους. Χρησιμοποίησαν τις διαμαρτυρίες για να προωθήσουν μια οικονομική απεργία για την Πρωτομαγιά: καμία δουλειά, κανένα σχολείο, κανένα ψώνιο, όλα για να σταματήσουν την Αμερική.

 Η Ανώτερη Αρχισυντάκτρια Ερευνών του Fox News, Άσρα Νομάνι, το πέτυχε: «Θέλουν να το αποκαλέσουν λαϊκό. Είναι 100% κατευθηνόμενο».

Τα πλήθη φώναζαν και διαδήλωναν με πλακάτ κατά του ICE και επαναστατικά συνθήματα, αλλά η πραγματική ιστορία ήταν πίσω από τα παρασκήνια - φορολογικά αρχεία, επιχορηγήσεις και ροές σκοτεινού χρήματος που έδειχναν μεγάλους δωρητές να κινούν τα νήματα. Ομάδες που ευνοούν τους Δημοκρατικούς, όπως το MoveOn, αναμεμειγμένες με ανοιχτά παραρτήματα του Κόμματος για τον Σοσιαλισμό και την Απελευθέρωση και λέσχες του Κομμουνιστικού Κόμματος ΗΠΑ. Όλοι ενωμένοι ενάντια σε έναν πρόεδρο που επιβάλλει τα σύνορα και βάζει την Αμερική πάνω απ' όλα.

Δεν πρόκειται για οργανικό θυμό από την καρδιά της χώρας. Είναι μια επαγγελματική βιομηχανία διαμαρτυριών - γεμάτη με χρήματα από τον Σόρος, τον Σίνγκαμ και άλλους πλούσιους δωρητές - που προσπαθούν να δημιουργήσουν χάος και να υπονομεύσουν την ατζέντα του Τραμπ. Οι Αμερικανοί βλέπουν μέσα από τη διαφημιστική εκστρατεία. Η πραγματική αλλαγή προέρχεται από τους ψηφοφόρους, όχι από πληρωμένους ταραχοποιούς με ένα πολεμικό ταμείο 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η «αντίσταση» της αριστεράς δεν είναι τίποτα άλλο παρά ακριβό θέατρο.

ΜΟΝΟΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΘΝΕΩΝΤΩΝ

 Συνήθως κάποιος γράφει ένα βιβλίο και μετά κάνει μια παρουσίαση σε φίλιο περιβάλλον. 'Όταν όμως πρόκειται να θιγούν τα κακώς κείμενα στο νησί του εγκλήματος, η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική καθώς ο συγγραφέας είναι σαν να βρίσκεται μόνος στον λάκκο των λεόντων. 

Η παρουσίαση του εικονιζόμενου εγχειρήματος έγινε στα πλαίσια δικογραφίας και η ποιότητά του τέθηκε στην κρίση του δικαστηρίου. Το γεγονός ότι επηρεάστηκε η απόφαση τόσο πρωτόδικως όσο και στο εφετείο, κρίνει την ποιότητα του συγγράμματος.

Όταν τα θύματά έχουν χάσει την ζωή τους, η φωνή τους χάνεται και οι θήτες  πλέκουν ελεύθερα το δικό τους αφήγημα ιδιαίτερα όταν υπάρχει και η αμέριστη συνδρομή του κατεστημένου το οποίο ως άλλος  ηθικός αυτουργός προσπαθεί να καλύψει τις ευθύνες του υπό το πέπλο της λήθης.

Στόχος μας ήταν να δώσουμε φωνή στα θύματα τα οποία  πλέον δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Θεωρώ ότι ο σκοπός επετεύχθη καθώς το ένα δεύτερο της απόφασης του δικαστηρίου στηρίχτηκε στο δικό μας σύγγραμμα.

Το έγκλημα είχε τιμωρία.