Τι πήρε η Ελλάδα από την Ε.Ε. -- Το τέρας του κρατισμού και οι παθογένειες
Εξαιρετική
είναι η μελέτη που έχει κάνει ο καθηγητής κ. Αθ. Παπανδρόπουλος, τόσο
για το ύψος των κεφαλαίων που πέρασαν από την Ελλάδα τις τελευταίες
δεκαετίες, όσο και για τις παθογένειες που έφεραν την πτώχευση.
Ο καθηγητής σημειώνει ότι «από το 1981 έως σήμερα, το ελληνικό παμφάγο κράτος
έχει δεχθεί 660 δισ. ευρώ δάνεια,
290 δισ. ευρώ καθαρές επιδοτήσεις και
26 δισ. ευρώ άτοκες επενδυτικές επιχορηγήσεις, ενώ έχουν «κουρευτεί» χρέη περίπου
120 δισ. ευρώ.
Με άλλα λόγια, μέσα σε
34 χρόνια το ελληνικό κράτος είχε την δυνατότητα να αξιοποιήσει πάνω από
1 τρσ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σε
100.000 ευρώ ανά Νεοέλληνα ή σε
335.000 ευρώ ανά νοικοκυριό.
Παρόλα αυτά, η Ελλάδα είναι πτωχευμένη, η παραγωγική της μηχανή είναι
από τις χειρότερες στην Ευρώπη, οι υποδομές της είναι απλά υποφερτές
και η διοικητική της μηχανή
απέχει αισθητά από τον κοινοτικό μέσον όρο.
Αντιθέτως,
η χώρα πρωτεύει σε διαφθορά και παραοικονομία, γεγονός που αποτρέπει
παραγωγικές επενδύσεις και νοθεύει την δημοσιονομική πολιτική της.
Όσο για τα αίτια της πτώχευσης οφείλονται αποκλειστικά και μόνον στον
κρατισμό, δεδομένου ότι στην χώρα μας το κράτος αντιπροσωπεύει το
65% της επίσημης οικονομίας.
Πρόκειται,
δηλαδή, για ποσοστό παραπλήσιο με τα αντίστοιχα σε πρώην κομμουνιστικές
χώρες, οι οποίες εξ αυτού του λόγου κατέρρευσαν.
Το 2010, λοιπόν, αυτό το κράτος, με συνολικό χρέος κοντά στα
320 δισ. ευρώ,
βρέθηκε σε πλήρη αδυναμία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και
τελικά σώθηκε από την άτακτη χρεοκοπία αποκλειστικά και μόνον γιατί
συμμετείχε στην ευρωζώνη – τα μέλη της οποίας έσπευσαν να το σώσουν, για
να προστατεύσουν το ευρώ και να αποτρέψουν σοβαρότερα προβλήματα στην
οικονομική και νομισματική ένωση.
Στα πέντε χρόνια που ακολούθησαν,
η Ελλάδα, με χίλια βάσανα και με δραστικές οριζόντιες περικοπές,
κατάφερε να περιορίσει τα δραματικά ελλείμματα στον προϋπολογισμό της
και στο ισοζύγιο πληρωμών της –πλην όμως, από πλευράς περιορισμού του
κρατισμού, οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιήθηκαν ήταν ελάχιστες.
Η Ευρώπη και η Ε.Ε. είναι κάτι πολύ περισσότερο από λεφτά και επιδοτήσεις
Πέρα
κεφάλαια και επιδοτήσεις, πέρα από τις φαινομενικά «νεκρές» λέξεις που
μας έχουν κουράσει τελευταία, όπως Eurogroup, Κομισιόν, Euro Working
Group, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κ.λπ. πέρα από κόμματα, ιδεοληψίες και
εμπάθειες, η ξεκάθαρη αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη είναι η πιο
πολιτισμένη, ασφαλής και δημοκρατική περιοχή του πλανήτη.
Η Ε.Ε. είναι μια ένωση ασφαλώς ατελής,
όντως με κάποιες, ίσως πολλές, αδικίες ή ανορθογραφίες, όμως η Ευρώπη -
ως σύνολο - είναι μακράν η περιοχή με τα καλύτερα πολιτεύματα, την
περισσότερη κατά το δυνατόν δημοκρατία, τα καλύτερα νοσοκομεία, τη
μεγαλύτερη αποδοχή της διαφορετικότητας κ.ο.κ.
Η Ευρώπη ακόμη και στην περίοδο της κρίσης, εξακολουθεί να διαθέτει
πάνω από το 60% των παγκόσμιων δαπανών για
κοινωνικό κράτος!
Είναι το πρώτο σημείο στον πλανήτη με το υψηλότερο επίπεδο
ελευθερίας του Τύπου και με το υψηλότερο επίπεδο πολιτισμού.
Είναι το δεύτερο σημείο στον πλανήτη μετά τις ΗΠΑ, με τον υψηλότερο
δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης, δηλαδή μικρότερου ποσοστού φτώχειας,
υψηλότερου προσδοκιμου ζωής, υψηλότερου επιπέδου υπηρεσιών υγείας,
οικονομικής ελευθερίας και με τις μικρότερες διαφορές εισοδηματικής
ισότητας.
Ασφαλώς τα τελευταία χρόνια έχoυν γίνει πολλά λάθη που ενίσχυσαν
το αίσθημα της ανισότητας, κυρίως από τις χώρες του Νότου και την
Ελλάδα, οι οποίες πλήττονται
περισσότερο από την κρίση.
Η
προσήλωση στην νομισματική και οικονομική ένωση απομάκρυνε μερικώς από
την ουσιαστική πολιτική ενοποίηση και αποδυνάμωσε τη σημασία της.
Χωρίς εμπάθειες και αντιπαλότητες,
χωρίς ιδεολογικές φράξιες και άλλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το σημείο
εκείνο του πλανήτη με το χαμηλότερο ποσοστό ανθρώπων που ζουν κάτω από
το όριο της φτώχειας (αυξήθηκε με την κρίση των τελευταίων χρόνων, αλλά
παραμένει το χαμηλότερο σε όλον τον πλανήτη).
Η μόνη «ρήξη», λοιπόν, που πρέπει να γίνει στη χώρα μας,
είναι η ρήξη με το άδικο και διεφθαρμένο καθεστώς
που εμποδίζει τους Έλληνες πολίτες να προοδεύσουν, να αναπτύξουν τη
χώρα και να βρουν μαζί της μια ζηλευτή θέση στο σύγχρονο κόσμο.
Χρέος της χώρας μας είναι να διατηρεί
ως κόρη οφθαλμού τη σχέση της με την Ευρώπη και κατά το δυνατόν, να την ενισχύει διαρκώς. Η Ελλάδα πρέπει να φτιάξει τα του οίκου της.
Οι εχθροί είναι εντός των τειχών... Οτιδήποτε άλλο, θα είναι
αυτοκτονία.
