Ένα πρόσφατο άρθρο της dinfo.gr έφερε στην μνήμη μου την 28 Δεκεμβρίου 1986 όπου συνόδευσα τον εξάδελφό μου Πέτρο Σπλήνη στα εγκαίνια της γέφυρας της Αράδαινας στην χώρα Σφακίων.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα:
Η γέφυρα που βρίσκεται πάνω από το φαράγγι της Αράδαινας
είναι η υψηλότερη της Ελλάδας, η κατασκευή της ολοκληρώθηκε το 1986 και άλλαξε
τη μοίρα δυο χωριών της Κρήτης
Πριν από 38 χρόνια εγκαινιάστηκε στην Κρήτη ένα έργο που άλλαξε την ζωή των κατοίκων στα ορεινά χωριά των Σφακίων. Πρόκειται για την μεταλλική γέφυρα με την οποία ενώθηκαν οι δύο πλευρές του φαραγγιού της Αράδαινας ενώνοντας με τον τρόπο αυτό τα χωριά που ήταν δυτικά, όπως ο Άγιος Ιωάννης με την Ανώπολη και τα υπόλοιπα Σφακιά.
Ήταν ένα πολύ σημαντικό έργο για τις ζωές των κατοίκων γιατί μέχρι την κατασκευή της γέφυρας η επικοινωνία μεταξύ των χωριών που βρίσκονταν στις δύο πλευρές του φαραγγιού ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Έπρεπε με τα πόδια ή με γαιδουράκια να ανεβοκατεβαίνουν από τις απόκρημνες πλαγιές του φαραγγιού με κίνδυνο των ζωών τους.
Η γέφυρα ήταν προσφορά των αδελφών Βαρδινογιάννη των οποίων η οικογένεια κατάγεται από τον Άη Γιάννη, ένα χωριό 5 χλμ. δυτικά της Αράδαινας.
Για τον λόγο αυτό η γέφυρα είναι γνωστή ως “γέφυρα Βαρδινογιάννη”.
Πολύ σημαντική ήταν η συμβολή του τότε Νομαρχιακού Συμβούλου Σήφη Μανούσακα, από την Σκαλωτή Σφακίων, για την προώθηση του αιτήματος στην οικογένεια Βαρδινογιάννη αλλά και του επί 33 ολόκληρα κοινοτάρχη στον Άγιο Ιωάννη Σφακίων, Θεόδωρου Πολυράκη, του οποίου η κατασκευή της γέφυρας ήταν “έργο ζωής”.
Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1985 και ολοκληρώθηκε το 1986, έχει ύψος 138μ. και είναι η ψηλότερη της Ελλάδος και η δεύτερη της Ευρώπης.
Το νόημα της ανάρτησης.
Για να υλοποιηθεί ένα έργο χρειάζεται όραμα, χρηματοδότηση και επιμονή. Επιπλέον χρειάζεται στήριξη από την τοπική κοινωνία. Το όραμα των αιρετών της περιοχής ήταν η υλοποίηση του έργου. Το έργο κόστους 20.000.000 δραχμών (σιδερένια γέφυρα η οποία εισήχθη από την Αγγλία) ανέλαβαν ιδιώτες οι οποίοι είχαν καταγωγή από το ένα χωριό. Η τοπική κοινωνία στήριξε τους αιρετούς επί σειρά ετών δίνοντάς τους την ευκαιρία να υλοποιήσουν το έργο. Στα εγκαίνια, όπου παρευρέθηκαν οι αρχές του νομού, τηρήθηκαν τα έθιμα (πυροβολισμοί με πυροβόλα, πολυβόλα και ρίψεις χειροβομβίδων στο φαράγγι) με τα οποία οι κάτοικοι διατράνωσαν την βούλησή τους να προστατέψουν το έργο το οποίο 40 χρόνια αργότερα βρίσκεται σε άριστη κατάσταση καθώς σε αντίθεση με έργα σε άλλους δήμους της χώρας δεν υπέστη κάποια δολιοφθορά.
2 σχόλια:
Μια κοινωνία που δίνει αυτής της ποιότητας νερό στα παιδιά της, που της προσβάλουν την ιστορία και δεν αντιδρά, δεν έχει μέλλον.
Αγαπητέ Αιακε,
Η τοπικη κοινωνία είχε στηρίξει (και εξακολουθεί) τους αιρετούς για το σπουδαίο έργο της διατήρησης των περγκολων.
Να σου θυμίσω το άρθρο σου στις 04 06 2024.
Μετά το φιάσκο των τροπολογιών για τις παράνομες πέργκολες και αφού το εκλογικό αποτέλεσμα έχει κριθεί, άνθρωπος του κατεστημένου μοιράζει σαμπάνια στους επαγγελματίες προφανώς για να τους ευχαριστήσει για την στήριξη που προσέφεραν στην διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος. Έχασαν 400.000 ευρώ από το πρόγραμμα αντικατάστασης των πέργκολων με νόμιμες και χρεώθηκαν και το κόστος αποξήλωσης των παράνομων κατασκευών και το κόστος προμήθειας ομπρελών . Ένα ποτήρι σαμπάνια για να καταπιούν το πικρό ποτήριο της "αφέλειας τους" ήταν το ελάχιστο που μπορούσαν να πάρουν.
Το αποτέλεσμα ήταν να στηρίξουν εκ νέου εκείνους που εξακολουθούν και τους παραπλανουν (μετά τις πέργκολες τώρα έχουμε και το νερό).
Δημοσίευση σχολίου