Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι συμπεριφέρεται σαν κάποιος που αρνείται να αντιληφθεί την πραγματικότητα της κατάστασης. Ακόμη και αφότου ο Ντόναλντ Τραμπ τον προέτρεψε δημόσια να «κλείσει συμφωνία» με τον Βλαντιμίρ Πούτιν για τον τερματισμό του πολέμου, ο Ζελένσκι επιμένει στην κλιμάκωση, στις διπλωματικές φιέστες και στα ατέρμονα αιτήματα για περισσότερα όπλα. Το πρόσφατο κύμα ρωσικών και ουκρανικών αεροπορικών πληγμάτων —που προκαλεί θύματα μεταξύ των αμάχων και στις δύο πλευρές— καταδεικνύει ακριβώς αυτό που επεσήμαινε ο Τραμπ: ο πόλεμος κλιμακώνεται ανεξέλεγκτα και η ηγεσία της Ουκρανίας φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για την πολιτική της επιβίωση παρά για την εθνική επιβίωση.
Ενώ ο Τραμπ δηλώνει ξεκάθαρα: «Θέλω ο Ζελένσκι να τα βρει με τον Πούτιν», η απάντηση του Ζελένσκι είναι ουσιαστικά: Όχι — περισσότερος πόλεμος, περισσότερη πίεση, περισσότερα όπλα. Επιμένει ότι η Ρωσία «κλιμακώνει τη δράση της μέρα με τη μέρα» και χρησιμοποιεί κάθε επίθεση ως απόδειξη ότι ο κόσμος πρέπει να «χαλιναγωγήσει τη Μόσχα».
Όμως, υπάρχει μια δυσάρεστη αλήθεια που πολλά δυτικά μέσα ενημέρωσης αποφεύγουν να θίξουν: η Ουκρανία ξεμένει από στρατιώτες.
Και αντί να το παραδεχτεί, το Κίεβο προετοιμάζεται αθόρυβα για την επόμενη φάση: τη στρατολόγηση γυναικών.
Πρόσφατα, η Ουκρανία παρήγγειλε 150.000 γυναικείες στρατιωτικές στολές — μια μαζική προμήθεια που δεν βγάζει νόημα, εκτός αν η κυβέρνηση αναμένει να επιστρατεύσει πολύ περισσότερες γυναίκες. Δεν πρόκειται για συμβολική κίνηση. Είναι σημάδι απόγνωσης. Η κρίση έμψυχου δυναμικού στην Ουκρανία είναι γνωστή και η κυβέρνηση έχει ήδη αυστηροποιήσει τους κανόνες για τους άνδρες, έχει διευρύνει τις επιστρατεύσεις και έχει προωθήσει αυστηρότερες ποινές για τη φυγοστρατία. Τώρα προετοιμάζουν την επόμενη δεξαμενή προσωπικού: τις γυναίκες.
Ο Ζελένσκι γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει αυτό. Η επιστράτευση γυναικών είναι ζήτημα με τεράστια πολιτική εκρηκτικότητα. Σηματοδοτεί ότι ο ανδρικός πληθυσμός της χώρας έχει εξαντληθεί από τα χρόνια του εξουθενωτικού πολέμου. Σηματοδοτεί επίσης ότι η ηγεσία είναι πρόθυμη να ωθήσει την κοινωνία στα όριά της, αντί να διαπραγματευτεί.
Και αυτή είναι η πραγματική ουσία της υπόθεσης:
Ο Ζελένσκι αγωνίζεται να παραμείνει στην εξουσία — ακόμη και αν η Ουκρανία αιμορραγεί μέχρι θανάτου.
Κάθε νέο ρωσικό πλήγμα γίνεται άλλη μια αφορμή για να ζητήσει περισσότερα όπλα, περισσότερες κυρώσεις, περισσότερη πίεση, περισσότερη «διεθνή δράση». Κάθε ουκρανικό πλήγμα σε ρωσικά διυλιστήρια γίνεται άλλο ένα πρωτοσέλιδο που αποδεικνύει ότι το Κίεβο εξακολουθεί να «αντιστέκεται». Όμως, τίποτα από αυτά δεν αλλάζει τη βασική πραγματικότητα: ο πόλεμος δεν κερδίζεται και το ανθρώπινο κόστος εκτοξεύεται.
Το μήνυμα του Τραμπ στον ΟΗΕ ήταν απλό:
Σταματήστε. Διαπραγματευτείτε. Τέλος στις φονικές συγκρούσεις.
Το μήνυμα του Ζελένσκι ήταν το αντίθετο:
Συνεχίστε. Περισσότερη κλιμάκωση. Περισσότερη πίεση. Περισσότερος πόλεμος.
Και τώρα, με τις μαζικές παραγγελίες γυναικείων στολών, η Ουκρανία ετοιμάζεται να στείλει στα χαρακώματα μητέρες, κόρες, νοσοκόμες, δασκάλες — όποιον έχει απομείνει. Όχι επειδή είναι στρατηγικά ορθό, αλλά επειδή η πολιτική ηγεσία αρνείται να αντικρίσει την αλήθεια: ο πόλεμος δεν μπορεί να συνεχιστεί με αυτόν τον ρυθμό.
Ο Ζελένσκι επαναλαμβάνει διαρκώς ότι ο Πούτιν «αναζητά δικαιολογίες για να συνεχίσει τον πόλεμο». Ίσως όμως ο Ζελένσκι θα έπρεπε να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Κάνει το ίδιο: βρίσκει δικαιολογίες για να αποφύγει τις διαπραγματεύσεις, δικαιολογίες για να παρατείνει τη σύγκρουση, δικαιολογίες για να παραμείνει στην εξουσία επ' αόριστον, ενώ η χώρα καταρρέει γύρω του.
Η τραγωδία είναι απλή:
Η Ουκρανία χρειαζόταν έναν πολιτικό ηγέτη-οραματιστή. Απέκτησε έναν επιβιώσαντα.
Και όσοι επιδιώκουν απλώς την επιβίωση, γαντζώνονται στην εξουσία πολύ αφότου το έθνος έχει ξεμείνει από στρατιώτες για να πολεμήσουν γι' αυτούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου