ΜΑΚΡΟΝ. ΕΚΤΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

 

Αυτό που συνέβη χθες στο Παρίσι ήταν φρικιαστικό. Ένας άνδρας είναι νεκρός. Άλλοι έχουν τραυματιστεί, ενώ ένα 12χρονο κορίτσι δέχθηκε οκτώ σφαίρες.

Ωστόσο, ο Μακρόν έσπευσε να κάνει λόγο για «ρατσιστική τρομοκρατική επίθεση», δηλώνοντας στη Γαλλία ότι τα θύματα στοχοποιήθηκαν σκόπιμα λόγω του χρώματος του δέρματός τους ή της θρησκείας τους.

Το χαρακτήρισε «σημείο καμπής».

Και στη συνέχεια είπε το εξής:

«Είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζουμε μια τρομοκρατική ενέργεια, η οποία σχεδιάστηκε με σκοπό τη δολοφονία συμπατριωτών μας —των παιδιών μας— με κριτήριο το χρώμα του δέρματός τους ή τη θρησκεία τους».

Η ΠΡΩΤΗ φορά;

Σοβαρά;

Αυτό θα έπρεπε να εξοργίσει τον κόσμο.

Γιατί η Τουλούζη δεν αποτέλεσε «σημείο καμπής», όταν ένας τρομοκράτης εισέβαλε σε ένα εβραϊκό σχολείο και δολοφόνησε έναν δάσκαλο και τρία παιδιά;

Γιατί όχι το Charlie Hebdo;

Γιατί όχι το Hyper Cacher, όπου δολοφονήθηκαν τέσσερις Εβραίοι;

Γιατί το Μπατακλάν δεν αποτέλεσε «σημείο καμπής», όταν 90 άνθρωποι σφαγιάστηκαν μέσα σε έναν συναυλιακό χώρο;

Γιατί όχι η Νίκαια, όπου έχασαν τη ζωή τους 86 άνθρωποι;

Γιατί η δολοφονία του ιερέα Ζακ Αμέλ —του οποίου έκοψαν τον λαιμό μέσα στην ίδια του την εκκλησία— δεν αποτέλεσε «σημείο καμπής»;

Γιατί όχι ο αποκεφαλισμός του Σαμουέλ Πατί;

Πόσες φρικαλεότητες έπρεπε να υποστεί η Γαλλία, προτού κάτι τέτοιο θεωρηθεί «σημείο καμπής»;

Και υπάρχει και κάτι άλλο.

Η έρευνα για αυτή την πρόσφατη, φρικιαστική επίθεση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη όσον αφορά τον εντοπισμό του κινήτρου, κι όμως ο Μακρόν δηλώνει ήδη στον γαλλικό λαό ποιοι στοχοποιήθηκαν και γιατί.

Αν τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν, καταδικάστε το γι’ αυτό ακριβώς που είναι.

Αλλά μην επιχειρείτε να ξαναγράψετε την ιστορία στη διαδικασία.

Η Γαλλία έχει αλλάξει εδώ και πολύ καιρό. Οι πολίτες της το γνωρίζουν αυτό, επειδή οι ίδιοι το βίωσαν.

Θυμούνται τα εβραϊκό παιδιά. Τους δημοσιογράφους. Τους ανθρώπους που έκαναν τα ψώνια τους. Τους θεατές στις συναυλίες. Τις οικογένειες στον παραλιακό δρόμο. Τον ιερέα. Τον δάσκαλο.

Δεν μπορείτε να παραμερίσετε σιωπηλά τις φρικαλεότητες του παρελθόντος, επειδή δεν ταιριάζουν στο σημερινό πολιτικό αφήγημα, και να περιμένετε από όλους τους άλλους να τις ξεχάσουν κι αυτοί.

Οι άνθρωποι δεν ξεχνούν όσα είδαν να συμβαίνουν στη χώρα τους.

Δεν ξεχνούν τους νεκρούς. Οι πολιτικοί μπορούν να ξαναγράψουν το αφήγημα.

Δεν μπορούν να ξαναγράψουν τις αναμνήσεις των ανθρώπων.