Ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου μόλις έφυγε από το Ισραήλ για να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Τραμπ στη Φλόριντα. Αυτή θα είναι μια πολύ σημαντική συνάντηση για το Ισραήλ.
Αλλά μπορεί να είναι ακόμη πιο σημαντική για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Θα συζητήσουν για το πότε θα επανεκκινήσουν την επιχείρηση για να σταματήσουν τον επανεξοπλισμό του Ιράν.
Πότε το Ισραήλ θα επιστρέψει στον Λίβανο για να αφοπλίσει τη Χεζμπολάχ.
Για τον περιορισμό της εκρηκτικής τζιχάντ στη Συρία και την προστασία των Δρούζων, των Χριστιανών, των Αλαουιτών και των Κούρδων.
Θα συζητήσουν για τη Γάζα, για το τι θα ακολουθήσει.
Και όλα αυτά θα πλαισιωθούν σε ένα ευρύτερο στρατηγικό όραμα: την αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής με τρόπο που θα αποδυναμώσει την επιρροή της Κίνας στις παγκόσμιες ναυτιλιακές οδούς και θα αποκαταστήσει την επιρροή των ΗΠΑ.
Αυτές είναι σοβαρές, απαραίτητες συζητήσεις. Και συνολικά, η κατεύθυνση είναι θετική.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς.
Δεν θα είναι όλα όσα συζητηθούν αυτά που χρειάζεται ή θέλει το Ισραήλ.
Ελπίζω και προσεύχομαι ότι η ισραηλινή κυριαρχία στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια θα προωθηθεί επιτέλους, αλλά δεν θα εκπλαγώ αν ο χρόνος για την εφαρμογή αυτής της απόφασης αναβληθεί για άλλη μια φορά.
Επίσης, αμφιβάλλω πολύ αν θα συμφωνήσουν ότι το Ισραήλ πρέπει να παραμείνει μόνιμα στη Γάζα με την επανεγκατάσταση των Εβραίων, με την εφαρμογή του σχεδίου μετανάστευσης του Τραμπ στο τραπέζι.
Θα έρθει η μέρα που και τα δύο αυτά πράγματα θα συμβούν, απλώς όχι ακόμα.
Επειδή σίγουρα θα υπάρξουν συμβιβασμοί καθώς ο Πρόεδρος Τραμπ συνεχίζει να κατευνάζει ορισμένες δυνάμεις στον αραβικό μουσουλμανικό κόσμο καθώς χτίζει τη μεγάλη παγκόσμια στρατηγική του για τη ναυτιλία με τον πρωθυπουργό Νετανιάχου. Πάντα υπάρχουν συμβιβασμοί.
Και όμως, υπάρχει ένα ζήτημα πιο θεμελιώδες από όλα τα υπόλοιπα - και είναι ακριβώς αυτό που είναι λιγότερο πιθανό να αντιμετωπιστεί.
Η φύση του εχθρού.
Επειδή υπάρχει μια αλήθεια που ο Νετανιάχου πρέπει να θέσει, ξεκάθαρα, άμεσα, χωρίς διπλωματικούς ευφημισμούς, αν η Αμερική έχει κάποια πιθανότητα να ξυπνήσει εγκαίρως.
Ο εχθρός που αντιμετωπίζουμε δεν είναι απλώς ένα ακόμη τρομοκρατικό δίκτυο.
Δεν είναι πολιτικό παράπονο.
Δεν είναι ένας πληθυσμός που μπορεί να κατευναστεί, να διαχειριστεί ή να μεταμορφωθεί μέσω χρημάτων, σχεδίων ανοικοδόμησης ή διεθνών συνεδρίων.
Είναι μια σύγχρονη εκδήλωση της βιβλικής φυλής του Αμαλήκ, μια ιδεολογία που καθοδηγείται από την εξόντωση, όχι από τον συμβιβασμό.
Και εδώ είναι η κρίσιμη διάκριση που πρέπει να καταλάβουν οι Αμερικανοί:
Στο Ισραήλ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα αντιμετωπίσουμε αυτόν τον εχθρό.
Είτε ο κόσμος εγκρίνει είτε όχι.
Είτε ο Τραμπ συμφωνεί με κάθε ισραηλινή πολιτική είτε όχι.
Είτε συμβεί αργά ή γρήγορα.
Γιατί;
Επειδή εδώ στο Ισραήλ, ένας αυξανόμενος αριθμός Εβραίων κατανοεί την αλήθεια:
Δεν πρόκειται για σύγκρουση για γη.
Δεν πρόκειται για διαμάχη για σύνορα.
Είναι ένας θρησκευτικός πόλεμος ενάντια στην ύπαρξή μας.
Και ένα έθνος που καταλαβαίνει ότι αντιμετωπίζει τον Αμαλήκ τελικά κάνει αυτό που πρέπει να γίνει για να επιβιώσει.
Αλλά η Αμερική δεν έχει φτάσει ακόμα εκεί.
Και αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος.
Πάρα πολλοί Αμερικανοί κοιμούνται ακόμα.
Ενώ το Ισραήλ πολεμά τους τζιχαντιστές μουσουλμάνους με όπλα, η Αμερική μαλακώνει πνευματικά, ηθικά και πνευματικά κυρίως από χρήματα του Κατάρ.
Το Κατάρ διοχετεύει δισεκατομμύρια δολάρια σε αμερικανικά πανεπιστήμια, διαμορφώνει προγράμματα σπουδών, χρηματοδοτεί «σπουδές Μέσης Ανατολής» και προετοιμάζει τις μελλοντικές ελίτ να βλέπουν το Ισραήλ ως τον κακό και την τζιχάντ ως «αντίσταση».
Το Κατάρ ενσωματώνεται στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, ξεπλένοντας ισλαμιστικές αφηγήσεις μέσω γυαλισμένης γλώσσας, δημοφιλών προσωπικοτήτων των μέσων ενημέρωσης και σεβαστών πλατφορμών.
Το Κατάρ επηρεάζει πολιτικούς και στις δύο πλευρές του διαδρόμου, χρηματοδοτώντας think tanks της Ουάσινγκτον, εταιρείες δημοσίων σχέσεων, κέντρα πολιτικής και «πρωτοβουλίες διαλόγου» που ομαλοποιούν τις γενοκτονικές ιδεολογίες ως νόμιμους πολιτικούς παράγοντες.
Το Κατάρ δεν χρειάζεται να ρίξει ούτε μια βολή στην Αμερική. Νικά μέσω διείσδυσης.
Συχνά με χρήματα, σύγχυση, ηθική ανατροπή και αργή διάβρωση της σαφήνειας.
Το Ισραήλ ήδη πληρώνει το τίμημα με αίμα.
Η Αμερική δέχεται ψέματα για το τζιχαντιστικό Ισλάμ, της λένε να πιστεύει ότι το Ισραήλ είναι η μεγαλύτερη απειλή τους.
Αυτό το ψέμα είναι θανατηφόρο.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Νετανιάχου πρέπει να θέσει αυτό το ζήτημα στον Πρόεδρο Τραμπ, όχι ως θεολογική αφαίρεση, όχι ως ισραηλινή ρητορική, αλλά ως στρατηγική προειδοποίηση.
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τα γενοκτονικά τζιχαντιστικά κινήματα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ως πολιτικούς εταίρους...
Εάν συνεχίσουν να νομιμοποιούν καθεστώτα και χρηματοδότες που υποστηρίζουν ανοιχτά τη Χαμάς, τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και την παγκόσμια τζιχάντ, όπως το Κατάρ και την Τουρκία...
Εάν συνεχίσουν να πιστεύουν ότι αυτό μπορεί να διαχειριστεί αντί να αντιμετωπιστεί...
Τότε η Αμερική τελικά θα αντιμετωπίσει την ίδια κρίση που αντιμετωπίζει τώρα το Ισραήλ, αλλά χωρίς τη σαφήνεια, τη συνοχή ή την ιστορική μνήμη του Ισραήλ.
Το Ισραήλ θα επιβιώσει από αυτόν τον πόλεμο επειδή είμαστε σε εγρήγορση για την απειλή.
Το ερώτημα είναι εάν η Αμερική θα αναγνωρίσει την απειλή πριν να είναι πολύ αργά.
Αυτή η συζήτηση μπορεί να μην είναι άνετη.
Μπορεί να μην είναι «διπλωματική».
Αλλά η ιστορία είναι αμείλικτη απέναντι στους ηγέτες που αρνούνται να κατονομάσουν το κακό όταν αυτό βρίσκεται μπροστά τους.
Ο Νετανιάχου κατανοεί αυτή την πραγματικότητα.
Για χάρη της Αμερικής, ο Πρόεδρος Τραμπ δεν πρέπει απλώς να θυμάται αυτή την αλήθεια, αλλά πρέπει να ενεργεί βάσει αυτής. Προειδοποίησε τον μουσουλμανικό κόσμο για τον κίνδυνο της ισλαμικής τρομοκρατίας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στη Μέση Ανατολή το 2017, αλλά σήμερα η ίδια απειλή προχωρά μέσα στις αμερικανικές πόλεις και πολιτείες, και η γνώση χωρίς αποφασιστική δράση δεν είναι πλέον αρκετή.
Am Yisrael Chai.
