Ο Ιορδανός Χριστιανός δεν είναι φιλοξενούμενος στο σπίτι μας, ούτε αποτελεί μια «μειονότητα»

 

Δεν χρειάζομαι κανέναν να μου μιλήσει για τη «συνύπαρξη» με τους Χριστιανούς, τη στιγμή που εγώ ο ίδιος δεν συνυπάρχω αρμονικά με τον αδελφό μου, δεν συγχωρώ τον ξάδελφό μου και δεν αποδίδω στον συμπατριώτη μου στην πατρίδα το μερίδιο που δικαιωματικά του ανήκει.

Ο Ιορδανός Χριστιανός δεν είναι φιλοξενούμενος στο σπίτι μας, ούτε αποτελεί μια «μειονότητα» για την οποία εμείς οφείλουμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια. Είναι τέκνο αυτής της γης —κομμάτι των τειχών της, της ιστορίας της και της μνήμης της—, έχοντας δικαιώματα σε αυτήν που εμείς δεν διαθέτουμε, αλλά και δικαιώματα που εμείς οφείλουμε να αναγνωρίσουμε. Όταν το χέρι της προδοσίας στρέφεται εναντίον μιας εκκλησίας στο Καράκ, στρέφεται εναντίον του ίδιου του σπιτιού μας. Κι όταν χύνεται το αίμα ενός Ιορδανού, δεν ρωτάμε με ποιον τρόπο προσευχόταν· νιώθουμε, αντιθέτως, ότι χύθηκε ένα κομμάτι από το δικό μας αίμα.

Στο Καράκ, δεν χρειαζόμαστε μαθήματα αδελφοσύνης. Εδώ, οι δεσμοί συγγένειας αποδεικνύονται μέσα από τις πράξεις, και η ανδρεία αναγνωρίζεται στις δύσκολες στιγμές. Ο Χριστιανός —που είναι για μένα σαν ξάδελφος, φίλος εντός της φυλής και αδελφός στην ανθρωπιά— δεν χρειάζεται κάποιο πιστοποιητικό από εμένα για να αποδείξει ότι ανήκει σε αυτή την πατρίδα, στη δημιουργία της οποίας συμμετείχαν οι πρόγονοί του.

Αυτό που με εξοργίζει περισσότερο είναι ότι ορισμένοι μιλούν για τους Χριστιανούς λες και εμείς είμαστε οι ιδιοκτήτες του σπιτιού, ενώ εκείνοι είναι απλώς φιλοξενούμενοί μας που «τιμώνται» από τη δική μας φιλοξενία! Η αλήθεια είναι πως το μόνο «ξένο σώμα» σε αυτή τη γη είναι αυτή η νοσηρή αντίληψη, η οποία προσπαθεί να μας πείσει ότι είμαστε ξένοι μεταξύ μας.

(Δεν «συνυπάρχουμε» απλώς· εμείς ζούμε μαζί.) Τρώμε από το ίδιο πιάτο, μοιραζόμαστε τη χαρά και τη λύπη, φέρουμε τα ονόματα των χωριών μας και διατηρούμε τις μορφές των προγόνων μας ζωντανές στη μνήμη μας. Μπορεί οι προσευχές μας να διαφέρουν, αλλά ο πόνος μας είναι κοινός, η αξιοπρέπειά μας είναι μία και η πατρίδα μας είναι μία.

Είθε ο Θεός να ελεήσει τους μάρτυρές μας, να επουλώσει τις πληγές μας και να παρηγορήσει τις καρδιές των ανθρώπων μας στο Χαμούντ.

Όσο για εκείνους που επιδιώκουν να ανοίξουν την πόρτα στη διχόνοια, ας καταλάβουν το εξής: αυτή η γη είναι παλαιότερη από το μίσος τους, και η αδελφοσύνη μας είναι πολύ πιο βαθιά από όσο θα μπορούσε ποτέ να φτάσει μια αδέσποτη σφαίρα. (Ο Χριστιανός δεν είναι αδελφός μου μόνο όταν χρειάζεται να μιλήσουμε για την εθνική ενότητα· είναι αδελφός μου ακόμα και όταν δεν μιλάμε γι’ αυτήν).

Είθε ο Θεός να προστατεύει την Ιορδανία και τον λαό της από κάθε κακό.