Ένα μικρό αφιέρωμα μου που είχα φτιάξει στις 26 Ιανουαρίου 2012 χρησιμοποιώντας υλικό που υπήρχε σχετικά με την άφιξη του Καποδίστρια, γίνεται επίκαιρο.
Τα εμπόδια που αντιμετώπισε ο σκηνοθέτης Ι. Σμαραγδής φαίνεται να στάθηκαν η αιτία να μην γυριστούν πλάνα της ταινίας στην Αίγινα που υπήρξε η Πρώτη Πρωτεύουσα της Νεωτέρας Ελλάδος . Στον Μητροπολιτικό ναό της Αίγινας ορκίστηκε ο Καποδίστριας, στον γυναικωνίτη της εκκλησίας λειτούργησε το πρώτο βουλευτήριο, λίγα μέτρα πιο πάνω είναι το πρώτο κυβερνείο. Στην Αίγινα κόπηκε το πρώτο νόμισμα και στην Αίγινα κτίστηκαν τα πρώτα δημόσια κτίρια (Ορφανοτροφείο, αλληλοδιδασκαλείο κλπ).
Παραθέτουμε λοιπόν αυτό που έλειψε από την ταινία προς ενημέρωση και αποκατάσταση της ιστορικής πραγματικότητας .
Το γιατί είναι η Αίγινα η Πρώτη Πρωτεύουσα (εδώ)
2 σχόλια:
Ο παττακος παρέστη στο τότε δρώμενο της αναπαράστασης της άφιξης του κυβέρνηση στην πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας.
Οι σημερινοι δημοκρατικά εκλεγμένοι αιρετοί και διανοητές σκηνοθέτες μάλλον γνωρίζουν άλλη ιστορία απο αυτή που γνωρίζουμε οι υπόλοιποι.
Οι αίθουσες δεν γέμισαν από σινεφίλ.
Δεν γέμισαν από ανθρώπους που αναζητούσαν τεχνική αρτιότητα, κινηματογραφικές αρετές ή σκηνοθετικά ευρήματα.
Γέμισαν από ανθρώπους που διψούν για επανασύνδεση με το αμιγώς ελληνικό, φιλοπατριωτικό στοιχείο.
Το soldout στον «Καποδίστρια» δεν είναι πολιτιστικό φαινόμενο. Είναι πολιτικό σύμπτωμα.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικής τάξης, κάθε αισθητικής, στριμώχνονται βράδυ καθημερινής σε κινηματογράφους όχι για να διασκεδάσουν, αλλά για να θυμηθούν. Να θυμηθούν πώς μοιάζει ένας ηγέτης. Όχι διαχειριστής. Όχι επικοινωνιακό προϊόν. Ηγέτης.
Ο λαός δεν πήγε να δει μια ταινία.
Πήγε να δει έναν πατέρα. Τον «μπάρμπα-Γιάννη».
Έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφερόταν να κυβερνήσει από παλάτια, αλλά ήταν έτοιμος να κοιμηθεί σε ράντζο. Που δεν δίστασε να απαρνηθεί τα υπάρχοντά του για να μορφωθεί ένα παιδί. Που αρρώστησε, πείνασε, κρύωσε, όχι από αδυναμία, αλλά από επιλογή. Γιατί έβαλε τον Έλληνα πάνω από τον εαυτό του.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν συγκινεί γιατί ήταν άγιος. Συγκινεί γιατί θυσιάστηκε. Και αυτή είναι η λέξη που λείπει σήμερα από το δημόσιο λεξιλόγιο: θυσία.
Γι’ αυτό είναι κατάμεστες οι αίθουσες.
Όχι επειδή ο κόσμος αγνοεί τα ελαττώματα της ταινίας.
Αλλά επειδή αγνοεί πια την ύπαρξη τέτοιων ανθρώπων στην πολιτική ζωή.
Οι σημερινές κριτικές που στέκονται μόνο στο «αν πέτυχε ή όχι κινηματογραφικά», χάνουν εντελώς το νόημα. Γιατί αυτό που συνέβη δεν ήταν πολιτιστικό γεγονός, αλλά κραυγή. Ο κόσμος δεν είπε «μπράβο στον σκηνοθέτη». Είπε: «Μας λείπει αυτός ο άνθρωπος».
Μας λείπει ο ηγέτης που δεν μετρά το πολιτικό κόστος.
Μας λείπει ο άνθρωπος που δεν κυβερνά με focusgroups, αλλά με συνείδηση.
Μας λείπει κάποιος που να πιστεύει ότι η εξουσία δεν είναι δικαίωμα, αλλά σταυρός.
Μας λείπει ένας ηγέτης που δίνει τον μισθό του στους άπορους, και όχι αυτός που είναι ιδιοκτήτης 100 ακινήτων και κατά κάποιο τρόπο συνδεδεμένος με funds, εκκαθαριστές και εισπρακτικές, που βγάζουν τα σπίτια του κόσμου στο «σφυρί».
Και ναι, ο «Καποδίστριας» του Γιάννης Σμαραγδή δεν είναι τέλειος. Όπως δεν ήταν τέλειος ούτε ο ίδιος ο Καποδίστριας. Όμως κανένας λαός δεν σώθηκε από τέλειους ανθρώπους. Σώθηκε από ανθρώπους που έδωσαν τα πάντα.
Ο κόσμος αναγνώρισε στο πρόσωπο που ενσάρκωσε ο Αντώνης Μυριαγκός κάτι βαθύτερο από μια ερμηνεία. Αναγνώρισε ένα πρότυπο που έχει εκλείψει. Τον ηγέτη που δεν υπόσχεται ευημερία, αλλά αντοχή. Που δεν χαϊδεύει αυτιά σε ολιγάρχες, αλλά συγκρούεται και σηκώνει βάρη.
Σε εποχές «ενδιαφέρουσες», όπου κυριαρχούν οι πολιτικάντηδες, οι επαγγελματίες σωτήρες και οι διαχειριστές της παρακμής, η μαζική προσέλευση σε αυτή την ταινία λέει κάτι ξεκάθαρο:
Ο λαός δεν έχει πάψει να ζητά ήρωες
Απλώς δεν τους βρίσκει πια στην πραγματικότητα.
Και γι’ αυτό στρέφεται στην Ιστορία. Όχι από νοσταλγία. Αλλά από ανάγκη.
Γιατί χωρίς θυσία, δεν υπάρχει πατρίδα.
Και χωρίς ηγέτες που να είναι έτοιμοι να χαθούν για να σωθεί ο λαός,
καμία κοινωνία δεν προχωρά.
Αυτό δεν είναι απλώς ενδιαφέρον.
Ούτε είναι απλά αναγκαίο.
Είναι αναπόδραστα απαιτητέο.
Δημοσίευση σχολίου